Mijn vriend en me ouders

Heey meiden,

Ik heb al drie jaar bijna een vriend. Echter is er vorig jaar een grote ruzie geweest met mijn moeder samen met mijn zus tegen mijn vriend. Dit is toen wel opgelost maar sindsien hou ik het thuis niet meer uit. Mijn ouders zouden nu maar al te blij zijn als ik het uit zou maken. Ik heb ook wel ups en downs met mijn vriend. Maarja eens een goeie ruzie zit er wel bij als je drie jaar hebt. Zo ook had ik vorige week een grote ruzie over dat hij samen wil wonen en ik niet omdat hij nog rookt. Ik wordt daar altijd snel benaut van dus als we samen gaan wonen wil ik gewoon dat hij binnen een jaar stopt en hij zegt dat hij niet zo snel kan. Maarja mijn ouders wisten dat dus…

Gisteren kwam mijn vriend bij mij konniginnedag vieren, het eerste wat me vader doet is snauwerig zetten ohh ben je hier weer en doe lekker of er niks aan de hand is joh. Waarop mijn vriend zich omgedraaid heeft en weer naar buiten is gelopen. De sfeer was wel verpest. Mijn vader had gewild dat hij sorry had gezegt tegen hem voor de ruzie die hij maakt. Mijn vriend zijn mening is dat het onze relatie is en wij dit samen moeten oplossen en wij hadden het al uitgepraat.

Gisteravond ben ik nog eventjes met mijn vriend meegegaan naar zijn woonplaats om uit te gaan. Vanochtend thuis gekomen vraagt me moeder meteen hoe was het. Waarop ik zeg: ja was wel gezellig. Waarop zei zegt ohh geen gezeik, nou lekker dat je het daar leuk had terwijl de sfeer hier zo verpest was gisteren. Naja na haar proberen te sussen begint ze weer. Waarop ik zeg, wat jullie over mijn vriend hebben weet ik nu wel. Dat hij koppig is, niet aardig, hij zegt niks meer blahblah. Na de vijfde keer er weer over te beginnen ben ik kwaad geworden en naar boven gestamd. Ik wordt er zo gek van elke keer het gezeur van mijn ouders aan te horen wat ze vinden. Het is niet een keer, nee mijn moeder gaat de gehele dag door.

Ik ben ook bij de psycholoog geweest omdat ik eigenlijk nooit mijn verhaal niet meer kwijt kan. Vriendinnen heb ik helaas niet, alleen me vriend. Dus hem vertel ik dan ook alles, alles over me ouders, alles wat me dwars zit. Maarja sinds die band zo slecht is zegt hij meteen. Zie je wel je ouders zijn niet zo perfect blablah, waardoor ik denk dat ik me ouders weer moet verdedigen. Thuis gaat het precies zo. Heb ik eens ruzie gehad met me vriend en moet ik iets kwijt… dan zeg ik iets en zeikt me moeder de gehele dag door.

De oplossing zou makkelijk zijn denk je. Ja inderdaad niks meer zeggen. Maarja zo ben ik niet. Ik voel me echt ontzettend ellendig. Ik kan met me vriend niet meer praten en met me ouders niet meer. Ze zitten steeds over elkaar te fitten tegen mij omdat ze met elkaar niet meer praten. Ik kan hier echt serieus niet meer tegen, wat ik ook tegen beiden heb gezegt. Maar luisteren how maar… ze gaan beide door. Hebben jullie tips voor mij?
Ik weet namelijk echt niet meer wat ik moet… ik krop op dit moment alles op waardoor ik als iemand dus gaat zeuren meteen ontplof uit frustaties.

Het lijkt mij persoonlijk van belang dat je wél vriendinnen zoekt. Of ben je ze kwijtgeraakt?
Het lijkt me niet gezond als je alléen je vriend hebt,

Misschien kun je eens met z’n alle om de tafel gaan zitten en het proberen uit te praten, want zo houdt deze ruzie niet meer op en sta jij tussen twee vuren.

Ik heb nooit echt vriendinnen gehad, op de basisschool werd ik altijd gepest. Daarna (jaar of 14) deed ik ontzettend hard me best om aardig gevonden te worden, of een vriendinnetje te vinden. Helaas deden ze het omdat ze op mijn paard wouden rijden en als het een keertje niet kon of mocht wouden ze niet met me omgaan. Sindsdien vertrouw ik mensen niet zo snel meer en vertel dus ook niet zo snel persoonlijke dingen. Op school ga ik wel met wat meiden om, maarja dat is school (best oppervlakkig)

Ik zou graag een vriendin hebben maarja das makkelijker gezegd dan gedaan. Op een of andere manier lukt het nooit. De reden?? Ik zou het niet weten, anders had ik er allang iets aan gedaan.

Dat heb ik al eens voorgesteld. Mijn vriend zegt daarover: Nee dankje, dan wordt ik weer het mikpunt. Je ouders samen tegen mij, jij wil je ouders toch niet afvallen. Je zus bemoeit zich er geheid mee… dus nee dankjewel. Luisteren doen ze toch niet naar mij. Mijn ouders zeggen op hun beurt weer: Waarom wil je dat? Je vriend je toch te koppig om iets van een ander aan te nemen. Wij gaan er geen moeite voor doen. Je vriend komt maar bij ons…

Ik weet soms echt niet meer wat ik moet… uit huis gaan en me eigen plekje zoeken, maar dat is eigenlijk helemaal niet wat ik wil omdat ik me dan juist nog meer alleen voel

Iemand nog tips??

Lekker volwassen, die ouders als ik het zo hoor.
Maar frustraties over je vriend kun je beter nooit uitlaten bij je ouders. Als je voorlopig nog geen nieuwe vriendinnen hebt kunnen maken, kun je het ook op een andere manier uiten. Op internet bijvoorbeeld. Het is niet hetzelfde, maar misschien werkt het beter. Ouders moeten natuurlijk ook geen slecht beeld krijgen van hun schoonzoon/dochter.

Toch denk ik dat je zo’n gesprek even moet voeren. En liefst als je zus er dan dus niet bij is. Maar dan moet je het wel opnemen voor je vriend, zoals hij al aangaf.

Ik weet dat het niet slim is tegen me ouders sommige dingen te zeggen. Maarja soms vragen ze het gewoon er was zkr ruzie en dan is dat woordje ja, hij zeurde er alweer uit. Ik zeg nu stukken minder. Beetje jammer is dat me ouders zeggen: ja als je bij je vriend weg komt ben je een ander meisje. Veel stiller… :frowning_face: Helaas. maarja.

Internet? Is dat wel een goed idee? Dat is zo defenitief, als ik er spijt van heb staat het op internet en iedereen kan het lezen. Je kunt het er niet ff zomaar weer afhalen, er blijven dan altijd dingen achter (in google ect) dus daar voel ik me niet super bij. De enige tegen wie ik eens klets (ja niet lachen) me paard, maarja… die zegt zo weinig terug.

Maar misschien dat opschrijven wel helpt. Kan het tenminste proberen, en dan gewoon op me pc laten staan… nu alleen dat volhouden :slightly_smiling_face:

Het kan natuurlijk hartstikke anoniem, dat is een voordeel van internet. En je hoeft niet de naam van je vriend te gebruiken bijvoorbeeld, maar een andere naam. Het kan soms even opluchten, als het erg tegenzit. Opgekropte frustraties zijn soms gevaarlijker dan de ruzie zelf, denk ik.

Er zijn al wat tips gegeven over de relatie tussen je ouders en je vriend.
Ik wou als tip geven, kun je niet een keer met die meiden van school iets gaan drinken ofzo, keer gewoon wat afspreken. Misschien komt er wel een mooie vriendschap uit voort. Proberen kan altijd en ze bijten niet (lijkt me)

Ik weet als geen ander hoe vervelend het is als je ouders je vriend niet mogen of het liefst helemaal uit je leven hebben.
Ik moet zeggen, mijn moeder had gelijk wat betreft mijn exvriend en mij.
Hij was echt niet goed voor me(dat besefte ik toen ik nog met hem had ook niet hoor…)
Mijn moeder wilde mn exvriend niet meer in huis hebben(Ze heeft t nooit verboden hoor) maar ik mocht nooit daar slapen, hij nooit bij ons.
Ik moest altijd om half 11 thuis zijn, en geen minuut later, we mochten niet samen naar boven als we bij mij thuis waren… mam moest niks van hem hebben. Ook ik kreeg telkens gezeur over me heen over hem en werd er ook gestoord van.

Ik heb elke keer maar ja en amen gezegt omdat ik wist dat ze haar mening toch niet meer ging bij stellen.
Ik vertelde haar alles. alle dingen waarom ik boos was op mn ex, of wat ie nu weer gezegt of gedaan had… ik vertelde echt alles tot in detail. en DAT was de grote fout.

Het is uiteindelijk uitgegaan en 1,5 jaar later kreeg ik een nieuwe vriend(mijn huidige vriend) en hij woont 110 km verder op. Hij is 23, heeft n eigen huis, een auto een baan… alles op n rijtje. hij is echt gruwelijk lief en we hebben ook wel eens botsingen maar we vormen echt n team. we kunnen heel goed praten en lachen samen.

mijn moeder is uit zichzelf niet heel sociaal. ik nam mijn vriend mee naar huis en t was best gezellig alleen ging mam gewoon met haar laptop voor dr neus aan tafel zitten als we even met zn 3e aan tafel zaten. Echt heel asociaal.
Dat soort dingen heeft mam. die laat van die awkward stiltes vallen als ik niet in de kamer ben. Mn vriend voelde zich niet helemaal op zn gemak.

Daar kwam ook nog bij dat mn moeder achter mn vriend zn rug om begon te zeuren over hem.
daar wilde ik dus helemaal niks van weten want dat ze zo begon over mn ex, prima. maar deze jongen was t lief en te leuk voor mij om daarover te zeuren, hij deed niks verkeerd! dat heb ik bij mn moeder op tafel gegooit en die flipte natuurlijk. en het was allemaal mijn schuld en ik hield hem weg van haar dit dat.
Ja natuurlijk hou ik hem weg van iemand die lekker asociaal niks aan hem vraagt en ook nog gaat lopen zeiken.

Ik vertel dus helemaal niks meer aan mn meoder qua relatie inhoudelijk. botsingen etc tussen mn vriend en mij… daar weet mijn moeder niks van.(die discussies zijn altijd allang uitgepraat voor ik naar huis ga) ik vertel ze niet zodat ze ook geen vertekend beeld van mn vriend kan vormen.

ALs jij altijd maar negatieve dingen blijft zeggen tegen een persoon(in dit geval je vriend) dan kan het niet anders dat hij een vertekend beeld vormt van jouw ouders(wat dus duidleijk gebeurt is) en dit is onomkeerbaar in een vergevorderd stadium.

Het is heel moeilikj om een relatie te hebben met iemand die je ouders niet mogen. ik vond dat in ieder geval verschrikkelijk.

ik hoop voor je dat jullie het redden

Ik wil wel erkennen dat ik inderdaad thuis wel eens TEVEEL vertel. Dat doe ik nu dus al bijna niet meer, maar nu zeuren ze daar over dat het door hem komt. Het vervelende is, ja zo zijn moeders, die weten het op een of andere manier. Ik hoef maar thuis te komen en dan vraagt ze meteen? Ruzie gehad?? Dan weet ik echt niet meer wat ik daar op moet zeggen, ik wil namelijk niet liegen.

Ik hoop echt dat ik nog verder met hem kan. Heb wel van die fout geleerd dat ik niet alles moet zeggen, maarja makkelijk gezegt als je een flapuit bent als mij. Maar ik werk eraan!

Bedankt voor de tips

Ik ben ook een flapuit en dingen opkroppen is wel het laatste wat ik doe., en dat is opzich hele gunstige eigenschap, maar je moet wel leren wanneer het voor jezelf en andere beter is om gewoon je mond te houden. Wat ik ook erg fijn vind is dingen van me af schrijven. ik heb ook een soort dagboek, waar ik soms, als er iets speciaals is(bv een relatie met mn vriend of dat er iets aan de hand was met iemand anders) om dat daarin op te schrijven. ik heb ook een soort kluisje met dat dagboek daarin.
ik vind dit zelf erg fijn. dan heb ik toch mn hart gelucht, toch alles op een rijtje, zonder dat ik iemand ermee lastig heb hoeven vallen.

probeer je ruzies en discussies meteen uit te praten, dat klinkt heel stom en onmogelijk. maar dat lucht echt heel erg op als jij en je vriend zulke dingen meteen uit kunnen praten als jullie het niet eens zijn.
leg elkaar uit waarom je dingen op een bepaalde manier doet. PRAAT!! want dat is de enige manier om een relatie te laten slagen! dan ziet je moeder ook niet meteen dat je ruzie hebt gehad, want het is tegen die tijd alweer goed.

Ik had inderdaad zelf ook bedacht om het dan maar op papier te zetten, dus dat zal ik proberen in de toekomst. De lieve dingen die me vriend doet probeer ik nu ook expres wel te benadrukken (cadeatjes, kaartjes enzo extra lang beneden laten liggen in de kamer enzo) alleen krijg ik vaak reacties. Nou dat mocht ook wel eens he, iets liefs. Dus weet niet of ik dit moet blijven doen ja of nee?

Me vriend en ik praten het uiteindelijk wel uit. Helaas hebben wij (hoe stom dat ook klinkt:P) altijd ruzie net voor het slapen gaan, en vervolgens beide 2 uur kopig zijn en 2 a 3 uur snachts gaan praten omdat we beide niet kunnen slapen. Sochtends moet ik er 6 uur weer uit voor naar school… dus zo nachtje hakt er meteen in, waardoor me moeder het meteen ziet.

Zoek vrienden.

Dat maakt niks voor de band voor mijn me ouders en me vriend uit op dit moment. Daarnaast is dat lekker makkelijk gezegd…