mijn vader

hee
ik heb net best wel erge ruzie gehad met mijn vader :S en ik zit er echt heel erg mee…
mijn vader kreeg 2 jaar geleden kanker. En daaraan moest hij een paar keer geopereerd aan worden. Maar toen kreeg hij een hele andere instelling. Ik weet niet wat het was, maar hij vond dat mijn moeder, mijn zus en ik voor hem moesten zorgen en dat hij thuis helemaal niks meer hoefde te doen. als hij thuis komt van het werk, zet hij de tv aan en zit hij de rest van de avond tv te kijken. Als we op bezoek zijn bij iemand of mensen bij ons, zit hij altijd op te scheppen dat hij thuis helemaal niks hoeft te doen, omdat alle vrouwen al het werk doen. Als we gaan avondeten en mijn moeder heeft geen drinken gehaald ofzo. Zegt hij; Krijg ik niks te drinken?? Terwijl hij dat makkelijk zelf kan pakken en niemand drinken heeft.
Het zijn altijd allemaal van die kleine dingetjes, maar daar erger ik me dan echt dood aan. Ik wil echt niet behandeld worden alsof ik een of andere slaaf ben ofzo :S
Maar het is ook dat hij eigenlijk gewoon zich helemaal niet meer bemoeid met het gezin. Hij bemoeit zich alleen maar met zichzelf. Hij vraagt nooit hoe het met mij gaat. En als hij met me bemoeit, zit hij alleen maar te praten over wat ik beter moet doen en dat mijn rapport slecht is en al die negatieve dingen van mij op te noemen.
Bij sinterklaas had hij mij bij surprise. En toen had hij geen kadotje gekocht. Was hij vergeten zei hij… Dus toen voelde ik me echt kut en had ik hierover met mijn moeder gepraat. En zij zei toen dat ze het ook niet leuk vond hoe mijn vader deed enzo. Dus ze ging met mijn vader praten. Want ik durfde dat niet zo goed. Hij deed toen weer een maand ofzo aardig, alleen daarna begon het weer.
Net bij het avondeten zat hij het eten af te kraken wat mijn moeder had gemaakt. terwijl ze een heel recept had opgezocht op internet. En toen zei mijn moeder dat hij ook wel een keer eten kon maken. (hij is maandag weer geopereerd aan zijn litteken, en nou heeft hij de hele tijd vrij. Maar het is niet dat hij helemaal niks anders meer kan doen dan tv kijken). Alleen toen begon mijn vader weer zo van, ‘maar jij vind eten koken toch zo leuk? jij bent er altijd zo goed in?’ en blablabla. Ik zei toen best wel voorzichtig dat hij de laatste tijd bijna niks meer deed. En toen kregen we echt heel erg ruzie. Hij liet me niet eens uitpraten. Hij zei dat ik brutaal deed en hem moest respecteren, en dat hij altijd zorgt voor geld en eten enzo. En en elke keer als ik iets probeerde te zeggen, begon hij te schreeuwen. Mijn broer en broertje kwamen ook voor hem op, want ja, hun zijn jongens, hun hebben geen last van hem.

Ik kan er echt niet meer tegen :S En kom niet aan met zovan jij hebt tenminste nog een vader, wees blij. Want ik zit hier ook best wel mee…
weet iemand wat ik moet doen?
xxx

Wat een kut situatie.
probeer je vader eens rustig te benaderen als hij in een goede bui is.
En de stier bij de horens vatten met de zin ‘Sinds je kanker hebt ben je verandert’
Kijk hoe hij reageert wie weet is hij zo geschokt door die reactie van jouw dat hij misschien ‘bij zinnen’ komt.

Ik snap het wel… hij is niet meer echt een vader waarmee je kan lachen en waarmee je is een keer wat leuks kan gaan doen. Ik zou me er ook heel erg aan ergeren… Maar ik weet eerlijk gezegd niet wat je er tegen kan doen, aangezien hij zo reageerd als je er wat over zegt? Je kunt misschien wel als hij vraagt van ‘‘krijg ik ook drinken?’’ dat je er dan op in ga, van waarom kun je dat niet zelf? Succes in ieder geval!

Heey meid,

Goh wat een vervelende situatie zeg! Ik begrijp wel dat je het niet leuk vind dat jou vader zo doet. En ik denk dat jou moeder en zus het ook niet leuk vinden. Probeer het eens met hun te bespreken. Het is heel naar voor je vader dat hij kanker heeft gehad, maar het is natuurlijk ook heel naar voor jullie. Probeer met je vader te praten, op een rustige manier. Vertel hem hoe jij je voelt en hoe jij vind dat hij zich gedraagt. Zeg dus niet: jij doet dit en dat…, maar zeg: ik vind dat je…

Succes!

tjee zeg das niet leuk
praat er met je moeder over en vertel haar dan alles, zij kan misschien proberen om het op je vader over te brengen(omdat het na sinterklaas haar ook was gelukt) misschien pakt je vader het dan zo op dat hij ook bij jou komt praten.
als ie dit niet doet kun je ook samen met je moeder een ‘vervolg-gesprek’ doen met je vader erbij. zorg hierbij dat jullie alle 3 niet in een kwade/chagerijnige bui zijn, en dat jullie ook de tijd hebben(niet van ja opschieten over een kwartier moet ik weg snap je)
praat dan ook rustig en vertel hem alles, ook je gevoel hierbij dat jij je hier niet prettig bij voelt. laat elkaar uitpraten en blijf vooral rustig.
succes!

ja, dat is wel een goed idee. Ik vind het alleen zo eng om over dat te beginnen. Wij praten thuis er gewoon echt nooit over. Toen hij thuiskwam van de operatie, keek iedereen naar die wond en durfde niemand wat te zeggen.
Hij heeft zo’n grote ego. Hij vind dat iedereen naar hem moet luisteren en hij altijd gelijk heeft. Ik had net ook al gezegd dat hij zich nooit meer met mij bemoeid enzo. Alleen hij luistert er nooit naar. Hij heeft altijd wel weer van die tegenargumenten, maar nooit kan ik gelijk van hem hebben, vind hij.

ah meid, dat is echt vervelend wat er allemaal gaande is bij je thuis. Hoe je het verteld, het is natuurlijk verschrikkelijk dat je vader kanker heeft, en dat is verdrietig. Maar ik krijg een gevoel hoe jij het teminste verteld, dat hij ook een beetje achter zijn ziekte schuilt, omdat hij niets doet meer in huis. Jullie moeten er nu alles thuis doen, en dat valt zeker niet mee. Ik weet niet hoe thuis je situatie precies is, omdat ik het alleen van jou kant hoor. Maar ik wil je deze tips geven.

  • Praat met je vader over, waarom hij zo veranderd is.
  • Probeer regels te maken thuis, zodat je vader ook wat meer doen in het huishouden, ondanks zijn ziekte.
  • Op het moment dat je je irriteert aan je vader, zeg het dan ook duidelijk tegen hem waarom hij dat vind, of waarom hij dat zegt.

Meer tips weet ik op dit moment niet, maar ik wens je veel sterkte.

ooh, ik vind het zo zielig voor je,
ik heb echt medeleiden met je.
ik kan het me best wel voorstellen.
en dan ook nog je broers erbij.
je kunt zowiezo een keer met je moeder praten en dan misschien met je moeder een gesprek met hem beginnen.
pff, ik vind het echt erg voor je.
echt een rotsitiuatie,
ik krijg een brok in mn keel :blush:
sorry,
maar ik heb niet echt goed advies ofzo,
echt vervelend.

Ik heb hetzelfde, ik weet hoe het is! (Behalve het ziek zijn gedeelte.)
Na zo’n opmerking is de sfeer zeker ook altijd helemaal verpest?

Mijn moeder komt denk ik straks ook met mij praten. Ofja dat is in ieder geval altijd wel als we ruzie hebben gehad. En dan praat ze later in bed met mijn vader er over. Ik wil het echt oplossen en ik dacht bij sinterklaas ook echt dat ik er toen eindelijk vanaf was. Maar dan komt hij na een tijdje weer in zijn oude manier van doen terug. Maarja proberen kan geen kwaad.

ja, bij mij meestal wel (ik denk bij mijn moeder ook wel). Maar bij de rest van mijn gezin lijkt het zich helemaal niet uit te maken. Mijn zus die negeert het altijd gewoon. Ze is ook al 19, weet niet of dat er mee te maken heeft. Ik denk dat het extra moeilijk voor mij is, omdat ik me er altijd zo aan irriteer. En niemand anders eigenlijk ooit voor mij opkomt. Mijn moeder wil ook geen ruzie krijgen met mijn vader en mijn broers die vinden die opmerkingen van mijn vader meestal grappig.

hoe oud ben jij eigenlijk?
in de pubertijd(12-16 jaar vooral) heb je wel een vader nodig, dit kun je ook inbrengen in je gesprek misschien?

ben nu 15
ja kan misschien wel, dankje

Idd best wel een rotsituatie…
Maar misschien kun je toch proberen om met hem en/of met je andere familieleden te praten?
Want het lijkt me geen goed idee dat je altijd voor je vader moet zorgen… je kunt hem bijvoorbeeld wel eens helpen, maar school of je vrije tijd moet er niet onder lijden.

Je moet jezelf over die angst geen zetten. Omdat er thuis dus kennelijk er nooit over gepraat wordt en misschien die zin zeggen dat er iets knapt.

Of je kunt het ook anders aan pakken. Gewoon zeggen wat je hier gezegt hebt. Gewoon alles eruit gooien ´je voelt je kut, ik voel me kut, pa waarom doe je zo ´ wie weet raak je toch een gevoelige snaar. Dat heeft ie vast wel.

dats idd heel klote ja,
maar ik denk dat de enige oplossing een gesprek ofso is??
en hoezo doen je broertjes dan niks als je pa een x om drinken ofso vraagt kan je hem ter plekke ermee ‘‘confronteren’’ waarom hij het zelf niet een x kan pakken, en anders kunnen je broertjes het tog doen? hoezo moeten alleen de vrouwen het doen!

nee, maar sowieso. Hij kan het drinken ook zelf pakken. En meestal heeft hij het dan tegen mijn moeder. En ik vind het gewoon kut dat hij zo dom tegen mijn moeder doet en mijn moeder daar niks van zegt. Mijn moeder doet eigenlijk bijna alles in het huishouden en ze heeft het altijd kei druk, en dan zit mijn vader haar altijd af te kraken. Kan ik gewoon niet tegen :S

Als je het moeilijk vindt om te praten, misschien een brief naar 'm schrijven? met wat je dwars zit, misschien dat die het dan beter begrijpt.
iig wel een klote situatie ja, sterkte ermee! :four_leaf_clover: