Mijn vader accepteert me niet.

Ik ben een meisje van bijna 15 jaar, ben 1.73 lang en “stevig”.

Ik probeer dit zelf te accepteren, dat ik waarschijnlijk nooit écht dun zal zijn. Het zit ook in m’n bouw. Ik heb sinds m’n 9e allerlei dieten geprobeerd, Sonja Bakker, Cohen, Atkins, roep het maar en ik heb het gehad. Ik heb zelfs bij een diëtiste gelopen. Het heeft niks geholpen. En ik ben niet eens echt dík. Mijn buik is plat en ik heb een smalle taille. Veel meisjes zeggen juist dat ze mijn figuur vrouwelijk etc vinden. Dus ik probeer mezelf te accepteren, ook omdat een deel van m’n jeugd vreselijk was omdat ik nooit een snoepje mocht. En dit kwam deels door mijn vader. Mijn vader kijkt me keurend aan als ik een glas cola drink (‘hoe denk je anders dat die mensen in Amerika zo dik worden terwijl ze toch cola light drinken’), en hij vraagt non stop hoeveel ik weeg. Ook wilt ie elke maand wel een “goed gesprek” over dat ik nou echt iets af moet vallen omdat ik “toch wat dikker begin te worden”. Ik word hier echt onzeker van. Ik probeer mezelf te accepteren omdat ik zo moe ben van het afvallen, en hij lijkt dat niet te doen.
Wat moet ik hier aan doen? Telkens als ik 1 stapje hoger ben met mezelf te accepteren komt m’n vader en douwt me weer de grond in.

Sorry voor het lange verhaal.

ai. Dat is zeker niet fijn. Misschien eens zegen dat je erg onzeker wordt van zijn ‘goede gesprekken’ en dat jij liever de baas bent over je eigen lichaam. Je kan er ook over denken om er met iemand op school over te praten.

Ik denk dat je niet “stevig” bent, maar gewoon heel vrouwelijk, zoals ik uit je verhaal opmaak. Het klinkt alsof je wat bredere heupen en bovenbenen hebt, ook al zeg je dat niet, maar daar ga ik vanuit aangezien je taille en buik plat en dun zijn.

Je zegt het zelf: “Ik ben niet eens echt dik.” Ik vind het goed dat jij jezelf probeert te accepteren zoals je bent (en waarschijnlijk ben je een hartstikke leuk meisje wat niets te klagen heeft over haar figuur). Confronteer je vader ermee dat je het vervelend vindt hoe hij zich opstelt. Vertel hem dat jij jezelf accepteert en dat je weet dat je niet dik bent. Soms moet je mensen confronteren met hun gedrag voordat ze er eindelijk mee ophouden, omdat ze niet eens doorhebben wat ze aanrichten.

Probeer een goed gesprek met hem aan te gaan en te vragen of hij naar je wilt luisteren zonder dat hij je onderbreekt. Veel meiden zijn al zo onzeker rond deze leeftijd en dat moet hij niet erger maken.

dubbelx

Dank jullie wel!
Ja ik ben niet echt “dik”. Maar ik heb wel overgewicht, zo wegen de gemiddelde meisjes die ik ken 60-70 kilo en ik bijna 80. Maar het enige wat inderdaad “dik” aan me is zijn m’n heupen en bovenbenen.

Als ik het zo kan lezen heb je een zandloperfiguur en daar mag je heel trots op zijn!

Precies. Nou, laat me je dit vertellen: het is de bouw van Nederlandse dames om dikkere heupen en bovenbenen te hebben, de zogenaamde “hockeybenen.” Ik weet niet of je dat artikel in de krant had gezien van die modellen die waren afgeschreven omdat ze zogenaamd “te dikke heupen” hadden? Die meiden waren echt dun op het magere af, ze waren écht niet dik, maar hun heupomvang was zogenaamd te veel. Het maximum wat ze mochten hebben? Een omtrek van 90 centimeter. Belachelijk.

Die modellen zeiden zelf ook: je kan heel veel afvallen, heel veel trainen, maar het gaat er bij je heupen gewoon niet af. Het is onze bouw, niets aan te doen. Wees trots op jezelf! Ik gok dat er niks mis met jou is.

Zeg maar tegen je vader dat hij twee keuzes heeft: of hij stopt met zijn belachelijke kruistocht tegen jouw figuur of jij eet helemaal niets meer.

Sorry, maar met dit soort dingen heb ik helemaal geen geduld.

^^Die keuzes hoeft haar vader haar helemaal niet te geven.

Als hij voortaan vraagt naar je gewicht, gewoon niet antwoorden.

Dat is ook niet de bedoeling… De bedoeling is dat hij eindelijk inziet hoe onnozel hij bezig is en dat er belangrijkere dingen in de wereld zijn dan een ideaal gewicht te hebben.

zeg hem dat het zijn probleem is dat hij je te dik vindt

“Weet je dat meisjes op die manier anorexia krijgen, pap?”

That will shut him up.

Ik zou echt een keer heel erg naar hem uitvallen, beginnen te schreeuwen enzo. Dan is het tenminste duidelijk voor hem.

@ Bettiepage
Ik heb ook (mede) door dit een boulimia probleem (gehad). Maar dat zeg ik maar niet tegen hem. Ik kan indd die opmerking wel maken!