mijn schrijfsels ® xD

omdat ik me zo verveelde en omdat ik hem en haar zo haat:

Ps let niet op de spelling… is niet mijn sterkste kant…

Ze is als stroop

Ze is als stroop, ze kleeft en plakt. Hij doet wat ze wil, als een slaaf. Ze lachen om dingen die ik niet begrijp. ze lachen met z’n tweeen. Lachen ze om mij?
ik weet het niet. Is hij nou echt zo uit op een vriendin, zo erg dat hij niet zonder kan? zo erg dat hij 2 weken nadat het uit is met de ene hij alweer heeft met een ander? ze liggen same onder het dekbed, samen, klef te zijn. Ik weet niet wat ze doen. Wil het ook niet weten. Ze denken dat ik Lord of the rings zit te kijken, dat ik niet op hen let, maar dat denken ze dan fout. 'smak smak’naast me op het bed. Ik let er niet meer op. Ik tel de minuten af tot ik waarschijnlijk weer naar huis ga… nog 40 minuten?.. Dat is het verelendste aan deze verjaardag, ik moet me de auto terug, met mijn ouders. Ik wou dat de tijd sneller ging… Weten ze wel dat ik er nog ben?
Ze is als stroop. Zelfs haar stem klinkt ernaar. Hij is haar slaaf. Waar is zijn wil gebleven? Waar is zijn ik gebleven? Waarom is hij zo veranderd? Ik verveel me? Als ik had geweten dat het zo zou verlopen, was ik nooit gegaan…
Nog 33 muinuten?..
Wat ziet hij in haar? Laat maar ik wil he niet weten.Ik schrijf dit en ze hebben het niet door. Toen ze de film opzetten zei ze doodleuk: " We hebben nogal de gewoonte om het begin en het eind van de film te zien." ze zei het met zo’n vreselijke lach op haar gezicht. En hij zei doodleuk: “Nee dit keer niet” Ja vast! Gegniffel ondr de deken. Ik maak kots bewegingen maar ze hebben het niet door. Ik zucht… nog 25 minuten?..
Shit de film is bijna afgelopen… dalijk hebben ze het niet door… Wat moet ik anders doen? Ze los trekken? Op het beeldscherm word boromir doorgeschoten. Waarom praten ze niet hardop? Kan ik ook nog lachen!
Ze is als stroop. Ze zeggen dat ze 15 is maar ze lijkt op iemand van 12. Als ze niet samen zijn plakt zij aan zijn zij.
Zij denkt dat ik gek ben
Ik denk dat zij gek is.
De film is afgelopenn ze hebben het door! Dan word voorgesteld de radio aan te zetten. Hij doet het niet tenzij hij ernaast zit. "Dan zet je haar er toch naast?"klinkt haar misselijkmakend zoete stem. Het bloed suist in mijn oren.
Nog 15 minuten?..
Dan word er geroepen dat we koffie kunnen krijgen als we willen. Dat betekent dus dat we later naar huis gaan… want mijn ouders willen ook vast koffie… we zitten wat te praten… Wat wil zeggen: Ik praat.
Ze is als stroop. Ze is gek makend met haar zoete stem en haar geschat. Zelfs net onder het eten kon ze niet van hem afblijven. Steeds kusjes en zij zei steeds een zin met daarna “schat.”
Ze is als stroop en hij is haar slaaf.
En dan klinkt de verlossende zin:
“Lisanne, we gaan…”

<3 meeeeeeeeeer verhalen

dank u dank u… er is meer ondeweg … inspiratie uit m’n broer jaja =D

haha achja kan gebeuren

? (: omaygat

Te Koel gewoonn <3
We want more ;$

Best leuk, maar het zou makkelijker leesbaar zijn als je alle woorden volledige typte, dus niet ‘tt’ maar ‘tot’

Ik vind het echt heel leuk geschreven! Ga zo door, en als je de foutjes eruit wilt halen: kun je ook nadat je het hebt geschreven even door een vriendin laten nalezen? Dan is er al een hoop uit, al was het niet echt storend hoor;)

is het hier de bedoeling dat iedereen zn verhaal hier plaatst of dat iedereen dat verhaal leest :G?

Ik vind het een raar verhaal eerlijk gezegd. En ontzettend vervelend lezen omdat je de woorden afkort… :slightly_smiling_face:

Ik kan dit gewoon niet lezen zonder op de spelling te letten, het is echt bar slecht! Je schrijft halve woorden en gebruikt woorden die niet eens bestaan. Verder ben ik ook niet echt fan van je schrijfstijl, maar om je nou helemaal af te zijken vind ik lullig. Als ik jou was zou ik vooral doorgaan met oefenen =]

Je kan ook wel probéren om een beetje op je spelling te letten toch? :slightly_smiling_face: Ofja, op je typfoutjes… dat je de woorden afkort net als LikeYOuSar zei…
Verder vind ik het wel origineel

haha over mn spelling… tsjaa… ik heb er gewoon nogal moeite mee ( jaaa ik had een 2 voor mn dictee) en als ik lange stukken typ ga ik steeds moeilijker typen en ik kort niet express dingen af ( ik hou daar namelijk ook niet zo van ) .
Ik zal alles wel een keer verbeteren…
Ik zal waarschijnlijk in de volgende week een nieuwe plaatsen.

Oke deze is heel anders… maar dit is dus de volgende:
Oh… en ik heb beter op de spelling gelet :relieved:
Die ene jongen…

In gedachten verzonken kijk ik naar de andere kant van het lokaal. Ik kijk naar die jongen. Die ene jongen waarvan zijn ogen twinkelen. Zijn donkere ogen. Zijn ogen waar je uren naar kunt kijken. Zijn ogen met zijn twinkeling. De enige reden dat ik naar wiskunde ga is om hem te zien. Het is genoeg om naar hem te kijken. Naar zijn haar, dat schittert in de zon. zijn donkere haar dat gewoon… perfect zit!
Vanaf de eerste dag dat ik hem zag was het raak. Daar stond hij dan, in zijn groen geblokte vest, met zijn nikes. Vanaf toen ben ik bezig met hem geweest. Hoe heet hij? Wie is hij? Ken ik zijn familie? Waar woont hij? Bij welke vakken zit ik nog meer bij hem? En het belangrijkste : Wat vinden mijn vrienden van hem?
ik zat nog maar bij één ander vak bij hem in de klas.
Ik ben hem gevolg naar zijn huis.
Ik kijk wanneer hij pauze heeft.
Als we samen les hebben gehad loop ik achter hem aan.
Ik kijk naar hem, hoe hij schrijft. Hoe hij schrijft met links, Zijn rug gebogen en zijn hoofd boven de tafel. Met die frons op zijn gezicht als hij nadenkt.
Verbeeld ik het me nou of keek hij?
Had hij door dat ik naar hem keek?
Shit dalijk denkt hij nog dat ik hem zit te begluren! wat ook eigenlijk zo was… maar dat hoeft hij niet te weten. Shit, Shit , SHIT! als hij dat wist zou ik hem nooit normaal aan kunnen kijken.
Ik voel de priemende ogen van mijn leraar in mijn nek en ik kijk weer naar mijn blaadje… probeer iets te maken en geef het weer op.
Ik kijk door mijn wimpers naar hem. Hoe hij praat met zijn vrienden. met zijn zware stem. Hoe hij luistert naar wat ze zeggen. Hoe hij lacht met zijn mooie schitterende witte tanden.
Ik probeer me weer op mijn werk te richten, maar dan gaat de bel. Ik pak mijn tas in, langzaam genoeg zodat ik tegelijk met hem klaar ben.Snel loop ik ahcter hem aan, Achter zijn perfecte haar.Ik kijk hoe hij naar zijn andere vrienden loopt. Ik sta daar. Midden in de gang. Besluiteloos. Zal ik op hem afstappen? NA al die tijd? Mijn vrienden of bij hem? Mijn vrienden zullen het wel snappen.Maar ik durf niet. Dalijk vraag hij nog of ik ik nou zat te kijken of niet. Ik kijk nog even naar hem en besluit net te gaan als hij mijn kant op kijkt en lacht. Ik zet een paar stappen zijn richting op ne wordt ingehaalt door een meisje. Een blond meisje met lange benen. Ze loopt zelfverzekerd naar hem toe en geeft hem een kus.
Mijn wereld valt uiteen. Het was té perfect.
Zijn ogen.
Zijn haar.
Zijn tanden.
Zijn stem.
…En zijn vriendin. Ik had het kunnen weten…

die 2e <3

Je schrijft leuk ^^

More more more

dank je^^
Ik ga eens even goed rondkijken of ik nog iets zie waar ik over kan schrijven ^^ ik heb al een paar iedeetjes

Niet echt fantastisch, maar ik heb al lang niet geschreven en ik moest het gewoon even kwijt.

Het zonnestraaltje van de ochtend.

Opstaan is zwaar. Opstaan is nog zwaarder op vrijdag. Dus zoals gewoonlijk ben ik weer eens te laat op gestaan en nadat ik me heb aangekleed ga ik mijn tas inpakken. Nadat ik dat heb gedaan ga ik mijn tanden poetsen naast mijn o zo leuke, 20 jarige, broer die zich staat te scheren.
"Moet je niet eten?"Vraagt hij aan mij.
En met mijn slechte ochtend humeur snauw ik hem af:
“Nee heb ik geen tijd voor!”
“Ja dan moet je voortaan maar eerder opstaan, hè.”
“Ja, maar ik heb me gewoon verslapen!”
“Dat doe je wel vaak de laatste tijd.”
Ik kan het wel uitschreeuwen. Hij weet dat ik daar al 16 jaar, zo lang als ik leef dus, moeite mee heb, daar pesten hij en mn ouders me genoeg mee.
"Ja! Dat weet ik ook wel!"schreeuw ik terwijl het me meteen weer spijt dat ik zo tegen hem uitval.
“Ja, maar je moet de belangrijkste maaltijd van de dag niet overslaan,” zegt hij.
“Weet ik, maar ik heb er gewoon even geen tijd voor.”
“Je hebt er negen van de tien keer geen tijd voor.” En terwijl hij dat zegt wordt ik kwaad. Hij ziet me nooit 's morgens, dus hoe zou hij het moeten weten?
“Sorry hoor, maar ik eet altijd.”
“Maar ik zie nooit een bord in de vaatwasser staan van jou, en dat weet ik want ik leeg hem altijd omdat jij geen tijd hebt.”
Ik wordt nog bozer.
“Waar doe je zo moeilijk over, ik eet altijd. Jij kan gewoon niet kijken!” En kwaad storm ik de badkamer uit.
“Waarom doe je nou weer zo, ik zeg het alleen.”
“Daarom!” gil ik. Ik pak mijn tas en brood en verdwijn. Mokkend zit ik het eerste uur op school. Waar let hij op. Ik eet altijd! Bovendien heb ik het 2e tot het 4e uur tussenuren. Dus dan ga ik al naar huis om te eten. Onder tussen heb ik allang weer spijt dat ik zo tegen hem uit was gevallen. Na dat eerste uurtje ga ik weer naar huis om even te ontbijten. Eenmaal thuis gekomen zie ik dat mijn mobiel bijna leeg is, dus loop ik naar boven om mijn oplader te pakken. Als ik in mijn kamer sta zie ik mijn draagbare dvd speler op bed staan, degene waar ik gister nog de “That 70’s show” op dvd had liggen kijken, de dvd’s die ik geleend had van mijn broer. Ik kijk naar de waar de doos stond. Weg. Ik loop naar mijn broers kamer en aangekomen kijk ik naar de plaats waar hij ze altijd heeft staan. Alle seizoenen, weg! Ik begin zachtjes te lachen. Nou ja zeg! Ik weet dat hij het express heeft gedaan, want na een flinke zoek tocht weet ik waar ze zijn. In zijn kast, achter een deken. Ik wordt meteen weer kwaad, maar moet stiekem ook wel lachen. Dat hij zo kinderachtig kan doen, en zo zielig. Ik denk aan alles wat ik kan doen:

  1. Ze gewoon pakken, kan mij het schelen, dan wordt hij maar kwaad.
  2. Ze laten liggen en zelf kwaad worden, omdat hij weer eens dingen van mijn kamer haalt zonder het te vragen, al is dat ook weer niet eerlijk, aangezien ze van hem zijn.
    Na lang nadenken besluit ik ze toch maar te laten liggen en vriendelijk te vragenof ik ze weer mag lenen. Want hé zonder mijn dagelijkse ochtendhumeur kan ik heus wel logisch nadenken en weet ik heus wel dat ik onredelijk was tegen hem. En zonder mijn dagelijkse ochtendhumeur weet ik ook wel dat boos worden niks oplost. Waarom kan een ochtendhumeur nou weer zoveel aanrichten?