Mijn schommel [gedicht]

Mijn schommel

Op deze schommel liet ik mijn hart zweven,
in de rozentuin, door wind en regen.

Een nieuw seizoen begon en iedere morgen,
weerspiegelde in het water van het meer,
mijn gezicht zich met meer liefdeszorgen.

In het tweede seizoen liep ik niet langer alleen,
want, ’s middags wanneer de zon bijna verdween,
vrijden wij, naast het meer in de rozenwei,
om weg te zweven, jong en vogelvrij.

De herfst begon, en ik zag door weer en regen,
mijn hart opnieuw op deze schommel zweven.
Rozen die ooit bloeiden, verdorden vandaag,
Mijn wangen overstroomden door mijn geklaag,
Valentijn had mij geen lief gegeven.

Opeens kwam daar een akelige winter aan.
Mijn stok viel, liet de laatste rozen vergaan.
In mijn herinnering van de rozenwei,
hervond ik mijn kindergezicht in het meer.
Voorzichtig bewogen mijn benen zich weer,
om weg te zweven, jong en vogelvrij.

Steeds hoger om altijd mijn hart en leven,
Op deze schommel te laten zweven.

Cindy Zhu

whow echt mooi! :heart:

Mooi ! Echt waar -

Thanks girls!

Wauw! Knap, en goed :expressionless: