Mijn "probleem" met m'n moeder... kan iemand me helpen?

Hoi,
Eerst wil ik even wat zeggen, voor het geval ik hier opmerkingen over krijg.
Ja, dit account is pas net gemaakt, maar ik zit al langer op girlscene. Dit is alleen tijdelijk mijn ‘undercover’ account. Want natuurlijk zijn er weer leuk mensen, die ik ken en die per toeval achter mijn account zijn gekomen. En eigenlijk heb ik daar niet zo veel zin in. Niet dat ik hier nu mijn diepste geheimen ga vertellen ofzo, maar toch niet zo’n prettig idee dat, mensen die ik echt persoonlijk ken, mijn vreemde gedachten, life-issues en stuff kunnen lezen. (:

Oki, hier mijn ‘problem’:

Bijna altijd als ik ergens mee zit, en eindelijk de moed heb mijn moeder hierover te vertellen, wordt m’n probleem weggewuifd met “Achjoh, niet zo erg”.
Ik word hier een beetje moe van, vooral omdat ik dan eindelijk de moed gevonden heb het te vertellen. Niet dat het vreselijke problemen zijn, maar toch dingen waar ik mee zit en ik ben niet zo’n goede prater met mijn moeder.
Ik schaam me veel, misschien dat ik daarom ook niet zoveel durf te vertellen.
Zo schaam ik me voor mijn mega-overmatig-niet echt normale gezweet. Ik sta gewoon stil, ik loop wat heen en weer en zie daar een zweetplek onder m’n oksels. Ik gebruik gewoon deodorant, net als (bijna) ieder ander. Anti-transpirant. Laat staan als ik ga fietsen. Wat je dan tegenkomt zijn zweetplekken van hier tot Tokio. Ik moet 40 minuten naar school toe fietsen, dus kom elke dag op school met klotsende oksels. En dan durf ik niks meer. Ik durf m’n hand niet meer op te steken als ik een vraag heb, durf mensen niks aan te geven of te helpen en vermijd gewoon het liefste iedereen. Ik vertelde aan mijn moeder dat ik zo veel zweet en dat ik dat vervelend vind. “Je lijkt op mij, dat had ik ook altijd. Er bestaat wel iets wat je moet deppen onder je oksels, maar daar krijg je snel allergische reacties van. Bij mij jeukte het altijd heel erg. Ik vind je daar nog te jong voor.” Dat was het ‘gesprek’. Oké, fijn om te wetend dat ik op je lijk… Fijn om te weten dat het bij jóú jeukte, en al helemaal prettig dat ik weet dat ik er ‘te jong’ voor ben. ik ben 14 en geen meisje van 2. En weetje, dat is het dan. Er komt geen vervolg gesprek meer, en wordt niet meer over gesproken. En nog steeds stress ik elke schooldag, omdat ik met zweetplekken rond loop. Ik wist trouwens al lang dat dat spul bestaat, odorex, maargoed dat wist mama natuurlijk niet.

Vandaag weer. Ik weet niet wat het is, maar mijn benen worden blauw met paars en oranje vlekken en witte stippen met daarin een heel klein rood puntje. Dit had ik al soms op mijn armen, en heb ik al vaak genoeg gezegd. “Tja”, is het antwoord. Vandaag liep ik al de hele dag te zaniken over m’n benen. Want het is gewoon niet normaal. Als ik loop of een tijdje sta, worden mijn benen gewoon blauw. En niet van de kou, want het is vandaag ontzettend warm. Net zei mijn moeder: “Ik weet niet wat het is, maar ik denk dat 't niet ernstig is.” Hoe the fack weet je dat nou. Ik bedoel, het is niet normaal. En natuurlijk is het dan ook niet gelijk ernstig enalles, maar het is niet gewoon en ik wil weten wat het is. “ja, maar ik vind het vervelend en lelijk” “Ja dat begrijp ik”
That’s it. Zo gaat 't altijd, met alles. En ik kan nog veel meer voorbeelden geven.
Mama ging een keer wel opzoek naar een oplossing. Ik heb namelijk kalknagels (ook daarom anoniem dit, ik wil niet dat mensen dat weten) en heb dit al zo lang ik me kan herinneren. Dit gaat niet zomaar weg, heb 't een keer ‘opgelopen’ en dit blijft daar gewoon zitten. Heeft niks met hygiëne te maken oid, maar dit gaat dus niet vanzelf weg. Ik zei dat ik dit heel graag niet meer wilde, omdat 't lelijk is en ik me ervoor schaam. Toen ging mama gelijk zoeken naar een middeltje (ze had al een paar jaar terug iets anders gekocht, maar dat hielp niet) Dat vond ik echt zo lief! Ze had iets gevonden, maar na wat googlen, bleken dat oplichters te zijn. Toen zei mama wel weer: “ja je hebt dat andere ook nog he. Misschien moet je dat maar weer proberen” Of iets in die trant.

Ik vind dit zo vervelend. Ik wil zo graag van die dingen af, en dat kan ik niet alleen. Ik kan zelf wel dingen gaan kopen, maar dan vindt ze het vervelend dat ik niet met haar overlegd heb enzo… Wat moet ik hier mee?

Tnx trouwens als je dit verhaal wilde lezen haha, echt te lang. :s
xxx

Heb ik ook :’)
Krijg altijd te horen ‘stel je niet zo aan’ of op zo’n geïrriteerde toon ‘ga dan naar de dokter’
Ach, als ik ergens mee zit qua pijn vertel ik het eigenlijk nooit omdat il het antwoord toch al weet… je went eraan

Heb je het er met haar wel eens over gehad dat je graag met haar wilt praten? :slightly_smiling_face:

misschien moet je eens samen gaan zitten en dit (wat je nu getypt hebt) aan je moeder vertellen… waarschijnlijk heeft ze het niet eens door…

@beertjechips en xZara: Oh bij de gedachte al, haha… Hoe moet ik dat dan doen? Misschien zegt ze dan ook iets van: “je stelt je écht aan” “ehhhhhh is niet zo hoor”

Als ik zeg dat ik ergens last van heb, dan heeft mijn moeder het ALTIJD net iets erger, of begint ze over haar eigen kwaaltjes. Weet niet of jouw moeder wel open staat voor kritiek. Als dit wel zo is dan kun je het daar best met haar over hebben. Het zal voor haar toch hopelijk een kleine moeite zijn om in het vervolg wat meer interesse te tonen zodat jij je meer gehoord voelt.