Mijn passie: Voetbal.

Oke, nutteloos topic. Maar ik wou mijn verhaal kwijt want ik zit in de knoop en wou jullie mening en jullie ervaringen.

Ik zit al sinds het begin van dit schooljaar op voetbal. Ik was toen helemaal niet zo in voor voetbal, toen ik me inschreef wel, maar toen het moest beginnen wou ik niet meer. Dus ik besloot er maar niet meer naartoe te gaan. Maar ik hou zo van voetbal! Echt, toen was er gewoon een grote dip. Maar ik durf echt niet meer naar voetbal nu. Kan dat wel? Zo opeens, weer vrolijk op het veld stappen. Teamgenootjes die me maar 5 keer hebben gezien weer begroeten na een halfjaar. Vind ik nogal eng, want ik ben bang dat ze me raar gaan vinden. En ik heb een beetje last van motorische faalangst. Ik durf me niet goed te laten zien als ik sport. Maar, nu wil ik niets liever als weer terug willen naar de club. Maar ik durf dus niet, nu wel duidelijk.
Ik wil gewoon goed worden. Echt goed. Misschien wel zo goed dat ik bij een professioneel damesteam kan. Ik ben nu 13 jaar, halfjaar geleden was ik 12. Ik kon vroeger niet sporten door een ziekte waardoor ik er pas later opging. Maar het hoeft misschien niet zo ver te komen als een carrière, maar wel gewoon goed worden. Maar ik ben bang dat dat onmogelijk is door het pas later opgeven voor een voetbalclub.
Dus ik vraag nu:

  • Wat is jullie mening over het er ‘‘niet durven’’ naartoe te gaan?
  • Wat jullie over dat ‘‘goed’’ worden vinden.

Beetje vaag topic, ik weet het. Maar het is toch één van mijn passie’s die ik nu gewoon niet durf uit te oefenen.

Ik zou zeker teruggaan! Misschien was je angst wel voor niks en geven ze makkelijk nog een kans. En anders, als je ze dit vertelt (over die ziekte, en bang zijn enzo), waarom zouden ze dan nog vervelend gaan doen?

En over het goed worden: ik denk dat als je het heel leuk vindt je vanzelf wel merkt dat je beter wordt, maar eigenlijk heb ik niet zo veel verstand van voetbal dus…

:slightly_smiling_face:

geef aan dat je weer een keer mee wilt trainen, als je niet wil vertellen waarom je er het eerste halfjaar niet was dan laat je het vaag met ‘‘geen tijd’’. En na een training kan je natuurlijk weer helemaal blij zijn en altijd mee doen, toch? yay :slightly_smiling_face:

Je kan niet verwachten dat je alles meteen goed doet, er zullen wel eens mensen naar je kijken. In damesteams wordt nou eenmaal gekeken (of mijn team was extreem). hopelijk geven ze je tips en helpen ze je met je spel. Met een team bereik je meer dan alleen.

Voor een professionele carrière hoef je niet perse op hele jonge leeftijd te beginnen, belangrijker is dat je het uiteindelijk leert toch? Je hebt nog wel een lange weg te gaan verwacht ik. Wordt geen loner, speel met je team, oefen thuis en heb plezier <3

dat is echt wel het leukste aan sporten, de liefde die je er in stopt en de tevredenheid die je eruit haalt. Hopelijk heb je wat aan mijn warrige verhaal :slightly_smiling_face: