Mijn overleden moeder

Ik ben een meisje van 12 jaar.
Mijn moeder is dinsdag 16 september overleden. Ze had kanker maar dat ging vrij goed. Het enige was dat ze erg veel mompelde en raar deed. Daar irriteerde we ons best aan. Ze was alleen thuis en we denken dat ze in paniek raakte en toen heeft ze zichzelf opgehangen… Mijn vader kwam thuis en heeft gelijk de politie gebeld. Ik was toen net op kamp. Mijn vader en zussen zijn erg geschrokken en verdrietig natuurlijk alleen ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en iedereen die heel erg medelijden heeft maakt het er niet beter op. Heeft er iemand dezelfde ervaring want ik weet echt niet hoe ik ermee om moet gaan

Ahhh lieverd, dit vind ik zo rot om te lezen, sterkte en gecondoleerd! :sob::muscle:

Ik weet dat je vindt dat medelijden het er niet beter op maakt, maar ik vind het echt rot voor je… Ik kan me er dan ook bij voorstellen dat je niet weet wat je moet doen, ik heb er zelf geen ervaring mee, maar je mag me altijd noten erover!

Ik zou in ieder geval afleiding proberen te zoeken, ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik zou het toch proberen.

:sob::muscle:
Geen ervaring, maar ik wens je heel veel sterkte toe.

Oh jeetje! Dat is ook niet makkelijk om mee om te gaan…
Dat je denkt dat het goed gaat, en dat het dan op zo’n manier alsnog mis gaat… ik hoop dat jullie genoeg steun hebben om jullie heen en dat jullie elkaar kunnen helpen om hier doorheen te komen.

Ik heb niet dezelfde ervaring, maar ik denk dat de huisarts je wel kan helpen om mensen te vinden die eenzelfde ervaring hebben of je in ieder geval verder kunnen helpen. Of kijk anders op internet naar lotgenoten.

Nu is het natuurlijk allemaal nog wel heel kort geleden, dus kan je ook niet verwachten dat je het nu helemaal kan bevatten en weet hoe je verder moet. Maar het is denk ik nooit te vroeg om steun te zoeken.

Ik denk dat er niet echt een manier is om hier mee om te gaan, je moet gewoon doen wat voor jou het beste voelt. Als ik jou was dan zou ik er met iemand over praten. Bijvoorbeeld je mentor of een vriendin.

Ik denk ook dat je zelf moet bekijken wat het beste voor je is; wil je liever praten erover of juist niet?

Ik wens je heel veel sterkte, als er wat is kan je me altijd noten! :sob::muscle:

Dit. En heel veel sterkte. :sob::muscle:

Heel veel sterkte!!!
Als je erover wilt praten kun je dat misschien het beste doen met je zussen en vader? Jullie hebben het samen meegemaakt dus zij zullen het ook echt snappen. Andere mensen die niet iemand zijn verloren kunnen wel meeleven maar het niet echt snappen. Ik ben mijn vader op jonge leeftijd verloren.

He! Wat erg voor je zeg, allereerst erg veel sterkte.
Mijn vader is twee jaar geleden overleden aan kanker, voor mij heeft het erg geholpen om er met mijn therapeut over te praten, en zij gaf me tips en handvatten hoe ik het beste met bepaalde dingen om kon gaan.
Ik denk dat de beste tip is; neem je tijd. Doe wat goed voelt voor jou en probeer je niet al te veel aan te trekken van iedereen die medelijden met je heeft. Ze bedoelen het goed, ookal heb jij er misschien niet zo veel aan. Verder vond ik het lastig dat niemand echt snapt(e) hoe ik me voel(de), maar daar wen je ook wel aan. Voor mij werkte het het beste om ‘gewoon’ door te gaan met mijn leven. Soms kwam er iets ter spraken en kon ik ineens in huilen uitbarsten, maar iedereen begreep dat eigenlijk altijd wel.
Veel sterkte en doe wat voor jou goed voelt! Als ik iets voor je kan betekenen ofzo kun je me altijd noten!

Sterkte meisje! Het is logisch dat je niet weet hoe je met het verdriet om moet gaan. Het is ook nog maar ze kort geleden! Probeer een manier voor jezelf te vinden om met het verdriet om te gaan. Dit is voor iedereen anders: praten, niet praten, schrijven, wandelen, schilderen…

Veel sterkte! Ik heb afgelopen april 10 familie leden verloren, dus zat ik in een vrije grote dip. Ik wist niet hoe ik hier mee om moest gaan. Ik zelf heb mijzelf veel geïsoleerd en stootte veel mensen af, ondanks dat ik hun wel nodig had. Ik ben toen op advies van een vriendin naar de huisdokter gegaan, die had mij doorwezen naar een psycholoog (die zelf bij het dokterteam zit). Ik zelf heb daar vrij weinig aan gehad, maar misschien helpt het bij jou wel. Sporten helpt, muziek luisteren, het van je afschrijven. Het is iets wat nooit weg zal gaan, maar je zal er op een gegeven moment wel mee leren omgaan. Zorg goed voor jezelf en neem de tijd ervoor om het te verwerken.

Ik heb hier zelf ook geen ervaring mee. Maar ik wens je heel veel sterkte! :hugs: :sob::muscle:

ik heb geen ervaring maar wil jou alle sterkte van de wereld toe wenzen <3 en gecondoleerd :hugs:

Dit inderdaad en ik wens je heel veel sterkte! :sob::muscle:

Ik heb hier (gelukkig) geen ervaring mee, maar misschien helpt het om in het “algemeen overleden ouders” topic te kijken naar tips?

veel sterkte meis
misschien eens met een pshycoloog praten ofzo?

Wat vreselijk voor jou en je familie… Gecondoleerd en heel veel sterkte!

Ik zou je aanraden te gaan praten met een vertrouwingspersoon. Denk aan een psycholoog, mentor, vriendin, familielid. Dit lucht op en helpt je er door heen te gaan. Van je af schrijven helpt je misschien ook, in een dagboek bijvoorbeeld. Of herinneringen en je verdriet van je afschrijven. Heel veel succes en nogmaals sterkte… :sob::muscle: