Mijn ouders zijn er niet voor mij. Wat nu?

Hoi,

Oké, dit wordt een lang verhaal en ik hoop dat jullie het begrijpen.

Het gaat thuis niet zo goed, al een paar jaar lang. Mijn ouders zijn nog bij elkaar, terwijl ze eigenlijk (voor mijn gevoel) hadden moeten scheiden. Ze hadden altijd ruzie, ze schreeuwden naar elkaar (vooral mijn moeder) en we deden als gezin nooit iets leuks, zoals uit eten of iets dergelijks. Ze wilden al een paar keer gaan scheiden, maar hebben dit nooit doorgezet.

Maar nu spelen er nog meer factoren mee.
Mijn vader toont geen interesse in mij. Hij weet niet eens welke opleiding doe o.i.d. Alleen deze periode is schijnbaar wel interessant (examens, net aan gezakt). Krijg ik woensdag een Whapp of ik ‘het al weet’. Lul, ik weet het donderdag pas (staat ook duidelijk op de kalender). Ook commandeert hij iedereen in het gezin. Hij voelt zich te trots om het woordje ‘alsjeblieft’ te gebruiken. Ik en mijn zusje hebben het al enkele keren gezegd, maar hij luistert niet. Bovendien, als ik iets zeg, boort hij het de grond in of ik krijg een arrogant “tss” te horen.
Met mijn moeder kan ik niet normaal praten. Ze schreeuwt/snauwt alleen naar mij en naar mijn vader en zusje. Of als ik iets mededeel, krijg ik een ‘‘nou, en?’’ te horen. Ik kan geen gevoelens bij haar uiten zonder dat het de grond in wordt geboord. Twee weken geleden heb ik gezegd dat ik op kamers wil, maar nadat ze begon te roepen of ik het wel kon betalen, verwijten en waarom ik het huis uit wilde, ben ik maar gestopt met de discussie. “Zoek het maar lekker zelf uit,” kreeg ik te horen.

Anderhalf jaar geleden ging het steeds slechter met mij, omdat ik me niet meer lekker in mijn vel voelde door de thuissituatie. Ik liep rond met zelfmoordgevoelens. Een docent op school, met wie ik een goede band heb, wist hier van. Van het een is het ander gekomen en mijn moeder moest naar school komen. Daar heeft de teamleider alles uitgelegd en ik zat erbij. Uiteindelijk heb ik even hulp gekregen van maatschappelijk hulp, maar daar bleef het bij. Mijn ouders hebben ook totaal niets met deze situatie gedaan, behalve dat ze naar maatschappelijk hulp gingen. De reden was dat ze de scheiding niet wilden uit laten lopen op een vechtscheiding. Maar dit is mislukt. Ze zijn teruggevallen en hebben geen hulp meer.

Ik vind dat mijn ouders ontzettend stom bezig zijn, omdat ze er niets van hebben geleerd dat hun dochter met zelfmoordgevoelens rond loopt. Mijn moeder schreeuwt nog steeds en heeft een kort lontje. Je hoeft maar een ding tegen haar te zeggen en je kan rekenen op een verhitte discussie. Mijn vader toont nog steeds geen interesse.
Tegenwoordig trek ik mij steeds meer terug en zeg ik gewoon niets meer thuis. Ik vermeld ook amper wat, bang op een discussie of dat ik uitgelachen word (zoals toen ik op kamers wil).

Mijn zusje loopt als het ware weg van de situatie, omdat ze vaak bij haar vriendje zit.

Ik weet niet meer wat ik met de situatie aan moet. Ik merk aan mezelf dat ik steeds ongelukkiger thuis zit en ik voel me onveilig. Het voelt alsof er niemand zich om mij bekommert. Ik wil zo snel mogelijk uit huis, maar ik weet nog niet hoe. De wachtlijst bij maatschappelijk hulp is drie maanden, vertelde de dokter. Volgende week ga ik voor het eerst naar iemand van het GGZ.

Hebben jullie tips/advies om met deze situatie om te gaan?

Praat met je ouders. Breng volgend keer wel iets in, en als ze je dan weer de grond inboren zeg je: `Nu is het klaar! Elke keer als ik iets zeg word ik de grond ingeboord en ik ben er klaar mee.’ Als het dan niet werkt, zou ik gewoon een hele goede vriend of vriendin zoeken waar je een paar dagen kan logeren, en dan gewoon je koffers pakken en vertrekken. Niks laten weten, van waar je bent.

Kan je niet met sociale steun op kamers gaan? Ik heb een gelijkaardige thuissituatie en op kamers gaan was een enorme opluchting voor me. Als de situatie niet verandert, kan je je beter uit de situatie halen.

Ik probeer mezelf ook uit de situatie te halen, weet alleen niet exact hoe. Hoe heb jij het geregeld?

Ik weet uit ervaring dat dat niet helpt.

En dat laatste zou ik niet flikken tenzij je 18+ bent haha.

Ik ben 18, heurray :bowing_man:

Ik begrijp je wel, mijn moeder heeft door haar diabetes en psychologische problemen door vroeger ook zoiets. De laatste jaren probeer ik gewoon ietsje meer beneden bij haar te zitten als ze TV kijkt en dan maakte ik korte opmerkingen als, mooie bloemen (op tafel) o.i.d., zo kennen we elkaar dus al ‘beter’, omdat het nu gesprekken worden meer.
Ondertussen ben ik de enigste met wie ze eigenlijk een ‘betere’ band heeft, ik gaf haar ruimte en aandacht, ze heeft het ook nodig om te praten.
Ik weet niet wat je moeders probleem is, maar probeer haar eens een aantal keren serieus te begrijpen, ga er gewoon eens naast zitten. Ik vraag me af wat er kan gebeuren. Wie weet roept ze de eerste keer, maar de volgende keer wordt ze er misschien al wat vrolijker van dat iemand naar haar luistert. (Heeft ze vriendinnen trouwens?)
Het is beter dat je luistert naar je moeder dan te wachten op de scheiding.
Wie weet is dat hun manier van communiceren, voor de rest van hun leven? Als ze echt een beter plan hadden dan scheiden, waren ze niet meer bij elkaar. Ik weet niet hoe het precies zit en welke partij wil scheiden, maar volgens mij hebben ze nog geen oplossing om degelijk te beginnen sleutelen aan hunzelf. Dan moet je het gewoon laten, mensen op bepaalde leeftijd veranderen soms helemaal niet meer qua gedrag.

Mijn moeder heeft vriendinnen ja. Maar ze is een heel gesloten type, dus ze vertelt echt helemaal niets van zichzelf en verwacht wel dat wij dat snappen.
Vooral mijn moeder wilt scheiden, maar mijn vader heeft het ook een keer geroepen. Ze zeiden dat ze niet wilden scheiden omwille financiën. En mijn vader kan niet voor zichzelf zorgen, is erg lui en kan niet eens koken enz.

Crisisopvang etc. Ligt aan je regio. Jeugdzorg ben je te oud voor. Maar ik zou zsm uit huis gaan.

Mijn moeder is ook een gesloten type hoor.
Oh dat is wel een heel andere situatie dan ik dacht… ja hij had waarschijnlijk ook de limiet bereikt op dat moment. Je ouders hebben wel nog bepaalde plichten dus ik begrijp wel dat hij je vroeg hoe je examens waren, hij zal misschien iets opgevangen hebben ergens ‘examens’ en aan je gedacht hebben. Zijn gedachten zullen er ook niet volledig bij geweest zijn om de datum te onthouden…
Als je steeds thuis was bij de ruzies zal je ook wel niet beter weten dan dat het thuis slecht is, maar denken je ouders er ook zo over? Wat zeggen ze bv. over het feit dat je zusje steeds naar haar vriendje gaat? Ze moeten toch ergens wel door gehad hebben dat jullie het allemaal niet fijn vinden?

Zelfs als het met koeienletters op de kalender staat, kijkt hij er niet naar. Verder vraagt hij nooit naar iets, en nu wel. Het lijkt wel alsof ik alleen belangrijk ben als ik slaag voor de examens (had ik ook met mijn rijbewijs).
Toen mijn moeder het verhaal hoorde van de teamleider over mijn gedachten, zei ze dat ze idd zag dat ik heel erg op mezelf was en teruggetrokken was. Verder heeft ze er niets mee gedaan.
En over mijn zusje: ze zeggen er helemaal niets over. Mijn zusje is echt gewoon hele dagen weg, soms wel een week.

Voor mijn gevoel lopen ze rond met een plaat voor hun kop.

En waar zitten je ouders dan precies mee in elke dag? Kan je hun problemen misschien verlichten? Of is het zeg maar de vermoeidheid van de jaren?

Ik heb geen flauw idee. Misschien ben ik verblind omdat ik dag en nacht met ze leef, maar ik denk het laatste. Mijn moeder is vaak boos op mijn vader omdat hij niet luistert en niets doet in huis. Terwijl als mijn vader/ik vraag of we nog wat moeten doen, dan is het een gesnauwde ‘nee’. Zodat ze vervolgens wel wat doet en boos op ons wordt dat we niets doen. :flushed:

Echt zoooo herkenbaar dit :stuck_out_tongue:
Geen idee of je al vakantie hebt, maar misschien kan je toch eens proberen een aantal van haar taken op jou te nemen, voor een paar dagen ofzo… waarschijnlijk wil ze wel dat jullie wat doen, maar krijgt ze later het gevoel dat ze toch moeder is en alles zelf moet doen.
Ik meen het, mijn moeder heeft veel taken, eigenlijk doet ze er niet zo veel meer van omdat mijn zus ze voor een groot deel probeert te doen nu. En appreciatie is ook belangrijk, mijn moeder wordt furieus als mijn vader eens zegt, “Dat heb je proper gemaakt? Niets van gemerkt” of iets over het eten, dat het met minder zout moest ofzo, first world problems :stuck_out_tongue: Als je je moeder wat tevreden kan stellen, ga je echt minder spanning voelen in het huis, het zal nooit helemaal verdwijnen aangezien er geen psychiatrische steun is (mijn moeder wil het niet bijvoorbeeld) maar alles beter dan een voortdurend tierende moeder waar je geen enkel woordenwisseling mee kan doen :slightly_smiling_face: Hoe meer afstand je van haar neemt, hoe opstandiger en vreemder ze zal worden, ook tegen haar dochter helaas…

Ik doe ook een aantal taken, zoals strijken en de was ophangen en de vaatwasser leeg ruimen, maar helaas… Boodschappen wil ik ook graag doen maar dat verzoek wordt altijd beantwoord met een steevast ‘nee’.

Het lijkt of ik een beetje afwijk maar ik vind het wel belangrijk om er toch nog eens op te antwoorden :’)
Ik vind dat je goed bezig bent, misschien kan je als je van buiten komt ook eens bloemen kopen voor haar? Of iets anders leuks? Of zou ze dat geldverkwisting vinden?

Als het moederdag is of haar verjaardag, zegt ze dat we niets moeten kopen. Als we dat vervolgens wel doen is het oké, als we haar advies nagaan dan wordt ze boos (doet mijn vader).

Haha ok, ze is duidelijk het type moeder dat je wel zou mogen verwennen.
Misschien moeten jullie met je vader toch maar eens afspreken om leuke dingen te gaan doen.
BBQ, of picknicken, en zeggen dat jij wat dingen klaarmaakt ofzo (ik weet het, klinkt vreemd als de dochter het voorstelt maar, raar kan ook!).
Je moeder zal wel willen ‘genezen’ maar geen moed hebben om iets te willen doen aan haar karakter/leven, misschien moeten jullie haar doen inzien dat jullie er ook zijn (maar eerlijk gezegd zie ik dan niet in waarom ze zou willen scheiden als vrouw, want voor zover ik begrijp is zij vooral dezelfde, en moet de rest veranderen?). Ik kan maar beter in pb beginnen praten

Haha is prima hoor.

Heel herkenbaar. Niet het zelfmoord gedeelte, maar wel je thuissituatie. Ik kan niet zeggen wat je moet doen. Maar ik kan je wel zeggen wat ik heb gedaan en wat de vele nadelen daarvan zijn.

Ik ben het vechtertype. Dus ik ging overal tegenin. Alles wat onrechtvaardig was wat mijn ouders deden daar sprong ik tegenin. Scholden ze (onterecht) op mijn jongere broertje? Dan sprong ik daarvoor, beschermde hem en ving de klap op.

Wanneer ik vertelde dat ik geneeskunde wilde studeren dan haalden ze me omlaag. Dat ik het nooit zou kunnen bereiken. Dat ik niet slim genoeg was. Dat ik de slechtste dokter ooit zou worden in dat geval en dat ik beter mbo/hbo zou kunnen gaan doen. Ik heb de keuze gemaakt: geneeskunde is de ‘weg’ die ik wil bewandelen, en als jullie die weg niet steunen, prima. Dan ga ik zonder jullie. En dat is wat ik doe. (Ik ben er nog niet → uitgeloot, maar ik ben al opweg ^.^)

Dat was mijn overlevingstactiek en nee, dat was niet mee de meest ideale, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ‘mijn zijn’ bewaard is gebleven. Ik heb me niet klein laten krijgen. En ik zit zelfs nu op de universiteit, wie had dat gedacht, mijn ouders in ieder geval niet.

Gevolgen van mijn manier:

  • Scheve verhoudingen. Ik stond als 14 jarige boven mijn ouders. Ik zei hen waar het op stond.
    • Doordat ik overal tegenin ging was ik niet erg geliefd. En ik ging een schild opbouwen als het ware. Als ik niks met mensen deel, kunnen ze me kwetsen. Nu ben ik heel sociaal en heel makkelijk in het contact met mensen en ik heb dan ook veel vrienden. Maar als je echt luistert naar wat ik zeg, zeg ik alleen maar onzin, koetjes en kalfjes. Ik zeg niks over mezelf. Ik laat nooit merken dat ik me kut voel, dat ik kan huilen, ik houd mezelf de hele tijd groot en ik laat me ook door niemand helpen. Nu dwing ik mezelf steeds vaker om dingen te delen met vriendinnen, maar dan moet ik mezelf echt dwingen. Maar een relatie durf ik niet aan te gaan. Ik ben als de dood dat als ik me bloot geef dat die persoon dan me óf kwetst, óf keihard wegrent.
    • Ik zit nu op kamers en het gaat een stuk beter thuis. Doordat ik niet meer constant zeg wat mijn ouders fout doen kunnen zij ademen. En geloof het of niet, ze zijn echt al positief veranderd. Maar dat kon ik alleen zien door afstand te doen. Probleem: nu mijn ouders positief aan het veranderen willen ze van me houden. Maar ik laat nu automatisch niemand meer van me houden. Niemand. Ik ren weg als mensen te dicht bij komen.
    • Ik heb mijn broertje beschermd. En buiten het zicht van mijn ouders heb ik mijn broertje opgevoed.

Wat je wel moet doen:[/li]
- Focus op je toekomst. Werk hard. Super hard. Verlies je passies en dromen niet uit het oog, je kunt alles bereiken.
- Maak van je hart geen moordkuil. Koester geen wrok tegenover je ouders. Ik doe dat nog steeds (het lijkt alsof ik er niet vanaf kom). Wil je verder groeien en vooruit komen dan moet je een manier vinden om ze te vergeven (zover ben ik nog lang niet) want anders ben je eigenlijk geen stap verder gekomen. Wil je écht groeien en de beste versie van jezelf worden vergeef het ze dan.
- Laat je niet leiden door angsten. TAKE A CHANCE! Maak je dromen waar, want het is mogelijk.[/list]

Zoek iemand waarmee je erover kunt praten.
Ik zit nu wel op kamers maar het échte werk begint nu pas. Je sleept een hoop dingen mee en als ik niet op pas ben ik geen haar beter (in een andere manier). Als ik niet aan mezelf zou ‘werken’. Zou ik veel vrienden hebben maar er geen enkele écht kennen, zou ik iedereen die van me wil houden van me af duwen en heel veel wrok koesteren tegen over mijn ouders. Daar word je als mens echt niet beter van.[/list]