Mijn ouders gaan scheiden.

Ik wil graag dingen van me afschrijven, dus sorry als het nogal een lang verhaal wordt.

Mijn ouders gaan scheiden, maar dit is niet echt een normale situatie. Het gaat al een paar jaar niet helemaal lekker. Vorig jaar wouden mijn ouders scheiden. Mijn vader twijfelde of hij nog van mijn moeder hield, maar hij besefte dat hij verkeerd bezig was. Dit was allemaal na 2 weken voorbij. Mijn moeder heeft dit veel pijn gedaan, omdat hij dingen heeft gezegd zoals ‘ik hou niet van je’ en ‘ik leef in mijn wereld en jij hebt jou computer’ (mijn moeder zat op tagged. Niet voor de verkeerde bedoelingen, maar gewoon voor het spel. Ze is daar een lange tijd verslaafd aan geweest). Mijn moeder heeft nogal een gek karakter. Ze is heel erg onzeker en vindt de mening van anderen belangerijk. Ze heeft niet veel mensen nodig en isoleerd zichzelf graag van de buitenwereld, ze gaat helemaal in op iets wat ze leuk vindt, bijvoorbeeld lezen of computeren. Vroeger las ze 12 boeken per week. Ze is een zelfstandige vrouw, die weet wat ze wilt. Ze is ook 2 keer chronisch depressief geweest.

Ze besloot daarom 5 maanden geleden te gaan scheiden van mijn vader. Ze had mij haar redenen netjes uitgelegd en ik begreep haar. Ze zei ook dat we nog lang niet weg gingen, omdat dat nou eenmaal niet kon. Ze kan het niet betalen en als we ons huis te koop zetten, hebben we grote schulden. Maar mijn moeder begon raar te doen. Ze had blijkbaar een vriend op tagged (We noemen hem M). Iemand die ze al 2 jaar kende en ze waren gewoon vrienden. Ze praatte veel en er kwam meer uit voort. Ze is hem ook komen opzoeken, daar wist ik niets van. Mijn vader wist het wel en ze hebben ook seks gehad, terwijl mijn ouders nog getrouwd zijn. Daarna is ze hem nog 2 keer komen opzoeken. M woont dichtbij Leeuwarden en ik woon dichtbij Nijmegen, dus dat is ongeveer 200 km. Nou mijn moeder en M hebben nou 3 maanden een ‘relatie’.

Ik en mijn vader weten dat M slecht is voor mijn moeder. Niet omdat we hem proberen zwart te maken, maar hij speelt spelletjes met mijn moeder. Hij belooft haar dingen, zegt dat ze naar hem moet komen met mijn zusje en ik, dat ze weg kan van dit leven en dat hij voor ons gaat zorgen. Mijn moeder ziet hem nu als een ‘god’. Ze ziet het niet. Ze doet wat hij wilt. Eerst wist ik dat het niet mijn moeders schuld is. Maar gister heeft ze mijn hond verkocht aan mensen achter mijn rug om. Ik was niet thuis. Ik wist van niets en ik heb niet eens afscheid van hem kunnen nemen. Ik voel me zeer kut, want hij was een soort kind van me en ik weet dat dat raar klinkt, maar ik heb hem al sinds hij pup is (anderhalf jaar dus) en ik heb hem opgevoed. M heeft gezegd dat ze dit moest doen. Ik ben heel boos op haar. Ze is nou echt over de grens gegaan. Ik doe er alles aan om hem terug te krijgen, maar ik twijfel of dat wel gaat lukken.

Mijn ouders hebben het hun hele leven al moeilijk gehad. Ze komen uit Bosnië en zijn gevlucht voor de oorlog. Mijn vader moest meevechten en is voor 20% oorlogsinvalide. Ze moesten helemaal opnieuw beginnen, zonder geld en mij. Ze zijn allebei geslaagd op gymnasium in Bosnië, maar hebben een zware rotbaan, terwijl ze dat niet verdienen. Als je hun verhaal hoort, dan lijkt het net alsof ze een sprookje vertellen. Stiekem heb ik daarom ook hoop dat alles weer goed komt en dat dit weer een dramatische bladzijde is uit het boek. Ik zie dat ze bij elkaar horen en niet omdat ik hun dochter ben.

Ik weet niet wat ik hiermee wil bereiken, maar het is fijn dat ik het van me af kon schrijven. Ik hoop dat jullie het niet al te lang vonden en bedankt voor het lezen.

edit: Dit is mijn anonieme account. Ik ben bijna nooit actief op deze.

Jeetje, wat een verhaal…ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Heb je nog meer familie hier in Nederland wonen? Of in Bosnië waar je contact mee kan opnemen? Het probleem is dat jouw moeder zoiets heeft van, ik ben volwassen en maak dus mijn eigen beslissingen. Ik denk niet dat ze naar anderen luistert, zelfs familie niet, omdat die haar dan toch niet begrijpen. Dat maak ik op uit je verhaal, dit is mijn gevoel over hoe dat ze is.

Dat van je hondje vind ik echt heel erg…kan je vader niet achterhalen aan wie ze 'm heeft verkocht en jou helpen om hem terug te krijgen? Ik denk dat als die mensen horen hoe het is gegaan dat ze dat ook niet oké vinden namelijk.

Ik heb verder niet echt advies, behalve dat je dit wel aan een volwassene moet vertellen die jou kan helpen. Dit kan iemand op school zijn, maar ook bijvoorbeeld je huisarts. Vraag gewoon om een gesprek en vertel je verhaal zoals je dat hier ook hebt gedaan.

Ik wens je heel veel sterkte, en hou ons op de hoogte.

:sob::muscle:

Nee mijn familie woont nog in Bosnië en mijn vader heeft met ze gesproken. Hij heeft het verhaal uitgelegd en gevraagd of ze met haar wouden praten, maar ze wouden zich er niet mee bemoeien.
Mijn vader probeert ook mee te helpen om mijn hondje te zoeken. We proberen nou het nummer te vinden van die mensen en ik hoop dat ze het begrijpen.

Geloof me je hebt me echt geholpen met je bericht. Ik vind het fijn om te horen dat ik de situatie toch wel op de goede manier zie. Ik ben er denk ik nog niet klaar voor om het aan iemand te vertellen in het echt. Ik heb het zelfs nog niet aan mijn beste vriendinnen verteld. Ze weten wel dat het slecht gaat, maar niet alles. Maar dit is de eerste stap. :kissing: