Mijn ouders accepteren mijn vriend niet

-

Eh, up!
Hoe oud zijn jullie?

ik ben 14,5 precies vandaag. hij is net 19. Alleen hij ziet er niet uit als 19 en zo gedraagt die zich ook niet, hij gedraagt zich een stuk jonger. Ik daarin tegen zie er ouder uit en gedraag me ook ouder

Hoe oud is hij dan?
Ik denk dat je ouders gewoon bezorgd om je zijn en dat zodra ze zien dat jullie nou eenmaal bij elkaar horen, ze ook wel blij voor je kunnen zijn.

Misschien is het ook een idee om je vriend mee naar huis te nemen, zodat ze kunnen zien dat het een goeie jongen is?

mag ik vragen hoeveel
jaar verschil er tussen jullie dan is ?

meestal, keuren ouders oudere jongens af
puur ter bescherming van jou zelf.
ik zou in iedergeval toch nor proberen
te praten met je ouders en proberen te
overtuigen. mischien hem een keer
uitnodigen zodat je ouders zien hoe
hij is ? als dat natuurlijk mogelijk is.

verder zou ik 't niet weten.
nooit egt in zo’n situatie gezeten.
x

hij is al bij me thuis geweest voor 5 minuten toen die me naar huis bracht. Toen was mijn moeder druk en zei ‘leuke jonge’. Toen kwam ze die avond op me kamer en zei je gaat toch niet serieus een relatie met hem beginnen? blabla ik helemaal boos geworden. en net aan tafel ook weer gezeur, en toen zei je ja je mag gewoon niets met jongens van 19. Ik ben wanhopig

hij is al bij me thuis geweest voor 5 minuten toen die me naar huis bracht. Toen was mijn moeder druk en zei ‘leuke jonge’. Toen kwam ze die avond op me kamer en zei je gaat toch niet serieus een relatie met hem beginnen? blabla ik helemaal boos geworden. en net aan tafel ook weer gezeur, en toen zei je ja je mag gewoon niets met jongens van 19. Ik ben wanhopig

ik begrijp het best dat je ouders hem denk ik te oud vinden
is best een groot verschil en hij is denk ik wel verder dan jij
maar vanjezelf kan je niet zeggen of je je ouder gedraagt en ouder uitzien
want volwassene zien het toch wel.
Misschien kun je je ouders aan hem voorstellen en laten spreken?
IS wel heel eng denk ik maar dan heb je nog een kans dat hij geaccepteerd wordt.

willen je ouders dan niet dat je gelukkig bent?
dat mag je toch zelf weten met wie je gaat?
ik zou het er gewoon op een rustige manier proberen over te hebben, en als dat niet gaat weet ik het ook niet

14 en 19, mmm…
begrijp echt wel dat je ouders het verbieden & dan kan die zich wel jonger gedragen maar dat zegt niks…
& dan ook nog via internet ontmoet… nah ik weet niet wat ik hier van moet denken …
klinkt niet erg geruststellend,waars sou ik het zelfde doen als ik je ouders was.

oke hoe ga ik dit aanpakken.
Mijn ouders werken in het weekend aan een badkamer dus hebben niet altijd tijd.
het is ook zo bij autisme ben je standaard arbeidsongeschrikt. Dus ze hebben het over zijn toekomst, leeftijd etc. Maar als ik toch gelukkig bij hem ben? Ze vinden dat ik beter verdien en dat hij gewoon te oud is. Men ik zit echt in de knoei

up

Maar het is toch maar een lichte vorm van autisme? Dus dat valt dan toch mee?
En merk je dat aan hem in de omgang?

En hebben ze vooral problemen met zijn autisme, of met zijn leeftijd?

Ik zou zeggen: leer ze eens met elkaar kennis maken! Misschien zien ze dan dat ie toch een lieve, geschikte jongen is. :slightly_smiling_face:

En als ze over de toekomst praten, zeg je: de toekomst is nog véééér weg, dat duurt nog lang.

net alsof omdat hij autisme heeft, minder is en geen toekomst heeft.
die mensen verdienen verdienen toch een zo normaal mogelijk en leuk leven.

hier heb je niks aan, maar wou ik toch even zeggen.
wat je moet doen… ik heb geen idee. qua leeftijd snap ik het wel een beetje van je ouders maar met dat autisme niet.

up…
Ik snap je ouders ook qua de leeftijd, maar niet van het autisme
Ik heb helaas geen tips wat je zou kunnen doen
Dus aan mij heb je helaas niks

Ik zou je wel niet helemaal laten opfokken door je ouders
En op een ander, misschien beter moment, met je ouders (nog eens) gaan praten
Vragen of hij langs mag komen of vraag 'm gewoon of ie nog es langs komt en dan eens allemaal rond de tafel gaan zitten, zodat je ouders hem beter leren kennen.

Ik ben het er wel mee eens dat iemand gelukkig moet zijn met wie je gelukkig wilt zijn, want ouders kunnen de vriendjes/vriendinnetjes van hun kinderen niet uitzoeken.

als je autisme hebt ben je niet meteen arbeidsongeschikt hoor. toch? lijkt me een beetje vreemd iig, dan zouden die mensen niet naar school hoeven, terwijl er bij mij in de eerste (vwo) een jongen met autisme in de klas zat. Als hij niks kon bereiken met zn opleiding was 'ie echt geen vwo gaan doen hoor!

En ik snap je ouders ook wel, want het leeftijdsverschil is ook érg groot. Mijn ouders vonden mijn vriendje te jong terwijl hij maar een half jaar jonger is, maarja dat was bij ons op dat moment het verschil tussen 15 en 16, wat ook wel groot is omdat je als 15-jarige niet echt uitgaat en op je 16de veranderen dat soort interesses gewoon. Maar ondertussen zijn we meer dan een jaar samen en nu zijn we allebei 16 :]
&mn ouders hebben m geaccepteerd.

Ik heb mijn moeder voorgesteld om met hem te gaan praten.
Maar dat wil ze niet, ze heeft gewoon een blok voor d’r kop met: ze mag niet met zulke jongens een relatie hebben. Ik weet t echt niet meer, niets helpt…

Ik kan je niet helpen op dit vlak maar wil je wel ff helpen kwa leeftijd. Waarom is het zo’n probleem als je 14 en 19 bent terwijl als je 21 en 26 bent het ineens wel allemaal goed is terwijl het leeftijdsverschil hetzelfde is.

Tuurlijk willen jongens van 19 andere dingen dan die van 14 (en dan heb je het nog een stukje moeilijker omdat hij autistisch is, geloof me heb er ervaring mee, mijn vriend is ook licht autistisch maar niet de makkelijkste om mee te hebben)

Als ik jou was zou ik het eigenlijk even laten sussen. je ouders hebben waarschijnlijk tijd nodig om aan het idee te wennen dat hun kleine meisje volwassen word

En wat ik trouwens ook niet snap is, zij scheelt ook 5 jaar met mijn vader, wel 6 volgensmij. Mijn zus die anderhalf jaar ouder is, die had een maand geleden ook een relatie met een jongen van 21. Waarom is dit dan zo’n probleem?

up