Mijn NaNoWriMo verhaal

Dit jaar heb ik voor het eerst besloten mee te doen aan National Novel Writing Month, een maand waarin je 30 dagen de tijd hebt om een verhaal van minstens 50.000 woorden te schrijven. Het leek me leuk om een deel van mijn verhaal hier te plaatsen om te kijken wat jullie er van vinden.
Het proloog geeft vooral aan waar ik naartoe wil met mijn verhaal, en het stuk daarna geeft een beetje te sfeer weer hoe heel het verhaal geschreven zal zijn.

Proloog

Door het steeds hoger wordende echtscheidingspercentage heeft de regering een pardon gelegd op huwelijken. Jarenlang heeft zij toegekeken en hier niks mee gedaan omdat zij de burger hier in vrij wil laten. Pas wanneer de gevolgen van echtscheidingen effect hadden op de gehele samenleving heeft zij ingegrepen.

De regering hoopt dat de verschillende kosten die echtscheidingen met zich meebrengt, zoals zorgkosten voor de psychische hulpverlening die kinderen van gescheiden ouders vaak nodig hebben, zullen verdwijnen wanneer huwelijken geregeld worden door de staat. Een stel wat besluit te trouwen zal nu een wettelijke test af moeten leggen om te laten zien dat zij er daadwerkelijk toe bereid zijn hun hele leven met elkaar te delen. Wanneer zij falen zal één van hen de rest van hun leven in onbetaalde dienst moeten bij de overheid en wanneer zij slagen krijgen zij een groot huwelijksfeest en mogen zij met elkaar trouwen.

Deel 1

“Kelli, kom op! Ga vanavond met ons mee. Je bent al weken niet meer mee op stap geweest,” zeurt Sarah door de telefoon. “Ik heb het zo druk,” breng ik er tegenin. “Nou hou je op! Je hebt het echt niet drukker dan wij. En daarnaast, als je het zo druk hebt moet je juist af en toe ontspannen.” “Oké dan,” zucht ik, “ik ga mee. Ik heb alleen niks om aan te trekken dus als je echt wilt dat ik mee ga ben je verplicht nog even met me mee de stad in te duiken.”

Een halfuur later ontmoet ik Sarah op het plein in de stad. Druk pratend lopen we samen naar een kledingwinkel. Na verschillende kledingstukken uit het rek te hebben getrokken kom ik een prachtig jurkje tegen. “Saar! Ben je klaar? Ik wil echt snel passen; dit jurkje is perfect!” roep ik door de winkel. “Ik wil nog even snel een rondje door deze hoek, ik zie je zo wel bij de pashokjes.” Ik loop naar de pashokjes en gelukkig hoef ik niet te wachten. Het jurkje staat inderdaad perfect. Het omsluit m’n lichaam prachtig en de groene kleur past goed bij mijn roodbruine haar en mijn groene ogen. Met dit jurkje aan heb ik wel zin om op stap te gaan. Een paar minuten later komt Sarah met bergen kleding de pashokjes in gestrompeld. “Ik dacht dat je nog even snel ‘een hoekje’ door moest spitten,” lach ik. “Ja, maar dit is zó leuk. En kijk, denk je niet dat dit leuk is voor bijvoorbeeld een etentje? En dit kan ik goed aan naar m’n werk.” “Jaja je hebt gelijk. Maar schiet maar op, hadden we niet om 5 uur met Nadia afgesproken?”

Ziet er goed uit, alleen mis ik wat ‘echtheid’ in je verhaal.
Misschien wat meer beschrijvingen erbij doen? Bijvoorbeeld niet maar één zin over de stad, maar:

‘‘Druk pratend lopen we door de stad. Zo te zien zijn we niet de enigen die nog iets aan willen schaffen voordat het weekend begint. Voor ons loopt een vrouw met twee kinderen. Ze trekken aan haar jurk en proberen haar over te halen een winkel binnen te gaan. Naast ons loopt een luid pratend groepje meiden die een mening hebben over elke jongen die voorbij loopt. Ik glimlach en denk terug aan de tijd waarin Sarah en ik zo over straat liepen.’’

Dit is maar een uit m’n duim gezogen voorbeeld, maar ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik ermee bedoel? Het geeft wat meer houvast aan je verhaal, het maakt het (voor mijn gevoel) echter. Enne, niet onbelangrijk: het geeft je ook nog eens extra woorden wat nooit verkeerd is tijdens NaNo. Je proloog ziet er ook goed uit zeg! :slightly_smiling_face:

Ik vind je idee en verhaal erg interessant. Ik ben erg benieuwd hoe je het verder uit gaat werken!! Dus van mij mag je verder!

Bedankt! @iCupcake, bedankt voor de tip. Dat is zeker iets wat ik mee ga nemen, ik denk dat ik dat in een hele hoop situaties kan veranderen en denk dat het het verhaal beter maakt. :slightly_smiling_face:

Nog een deel:

Om 5 uur ontmoeten we Nadia voor de Albert Heijn waar we samen boodschappen gaan doen voor het eten. Dit is een gewoonte van ons; gezellig met z’n drieën eten onder het genot van een (paar) wijntjes, ons vervolgens heerlijk optutten om daarna de club in de duiken tot een uur of 5 ’s nachts. Ik ben blij dat we weer eens met z’n drieën afspreken. De laatste weken heb ik het zo ongelooflijk druk gehad met het opzetten van mijn eigen webshop, dat ik amper tijd heb gehad voor Sarah en Nadia.
“Wow Sarah, hoe heb je dat nou voor elkaar gekregen? Heb je Kelli achter d’r computer vandaan moeten sleuren?”, is de begroeting die we van Nadia krijgen. “Hah-hah, nu weet ik het wel. Sorry dat ik zo’n weinig tijd heb gehad, maar jullie weten toch waar ik mee bezig ben! Ik wil dit echt proberen jongens, als dit niet lukt zal ik daadwerkelijk een baan moeten gaan zoeken die gerelateerd is aan mijn studie en daar zit ik echt niet op te wachten,” antwoord ik. Ik weet dat ze er altijd voor me zijn en het beste met me voor hebben, maar zo af en toe wordt het wel vervelend om mezelf steeds te moeten verantwoorden. “Rustig maar, het was maar een grapje!” zegt Nadia, “kom op, we gaan wat lekkers uitzoeken en weer eens als vanouds los.”

Na zo’n 10 rondjes door de winkel te hebben gelopen hebben we eindelijk alle ingrediënten voor de paddestoelenrisotto die we besloten hebben te maken en een flink aantal liters wijn in ons mandje. We rekenen af en vervolgen de tocht naar Sarah thuis. Zij heeft de grootste keuken waardoor we meestal bij haar thuis gaan koken.

“Hahaha hoe krijgen we nou weer zoiets makkelijks als een risotto verpest!?” Giert Nadia terwijl ze in het prutje roert wat ons avondeten had moeten worden, “zullen we maar pizza’s bestellen?”. Terwijl we wachten op de pizza’s besluiten we maar vast te beginnen aan onze make-up. Bij een avondje clubben pakken we alle drie goed uit met de make-up, waar we wel een uurtje voor kunnen gebruiken. Gelukkig zijn we vandaag allemaal wat sneller want drie kwartier later staat de pizzajongen voor de deur. “En is het een lekker ding!?,” roept Sarah terwijl Nadia de pizza’s afrekent, “Misschien is het wel wat voor Kelli!”. Dat is nog zo’n feit waar mijn vriendinnen me maar al te graag mee plagen; het feit dat ik de enige van de drie ben die nog steeds vrijgezel is. Sarah woont nu al zo’n 6 jaar samen met haar vriend. Ze leerden elkaar kennen in de brugklas en toen ze 18 waren vonden ze het allebei hoog tijd om samen het huis uit te gaan. Nadia heeft nu iets meer dan een jaartje een relatie, en sindsdien vonden beiden het hoog tijd om mij ook eens aan de man te helpen. Het is vast lief bedoeld, maar ik heb er niet eens tijd voor. Momenteel ben ik 24 uur per dag, 7 dagen per week met m’n webshop bezig. Ik hoop namelijk dat deze over een maand kan openen maar er moet nog onwijs veel gebeuren. Zo is nog niet de volledige voorraad binnen en ben ik nog niet helemaal tevreden over de layout. Ik ben allang blij dat de software van de webshop eindelijk werkt, dat heeft ook een hele tijd geduurd! Helaas snappen Sarah en Nadia niet zo goed dat ik me met m’n 24 jaar niet persé hoef te settelen en dat ik mijn tijd liever in mijn eigen zaak stop.
“Naah hij was pas net 16!,” zegt Nadia terwijl ze met de pizza’s in haar hand de kamer binnenkomt, “Misschien komen we vanavond wel wat tegen Kelli.” “Jaaaa!,” roept Sarah instemmend, “Met die geweldige outfit die we vanmiddag gekocht hebben moet dat zeker goedkomen”. Ik duik op de pizza’s om geen antwoord te hoeven geven. Ze begrijpen toch niet dat ik daar geen behoefte aan heb.

Verder! jy kan leuke verhaaltjes maken! :flushed:

ik volg, snel verder!
upje c: