Mijn moeder.

Mijn moeder is best wel vervelend. Ik kan er niet tegen en ik heb áltijd discussies om niks met haar. Ik heb het gevoel alsof ik nooit wat goed doe want altijd is er wel commentaar.
Mijn moeder is heel erg ‘‘zweverig’’ en dan bedoel ik heel erg bezig met spirituele dingen, wat ik dus 10x niks vind en totaal niet interessant vind. Ik vind haar op het zachts uitgedrukt gek, ja gek, ze knuffelt bomen in het openbaar ik schaam me dood voor haar ookal weten niet veel mensen dat het mijn moeder is. Maar komop zeg, bomen knuffelen in het openbaar? Ook wanneer er bijvoorbeeld een vlieg in het huis is en ik dreig hem dood te meppen begint ze gelijk de preek met: Dat dier heeft ook een leven dat is zielig. En áls ze dan perongeluk iets dood maakt zegt ze gelijk sorry. Of dit: Ze moet van haar homeophaat (zoiets) oranje of geel eten eten want dat is goed voor haar aura… juist.
Maar door deze ‘‘rare’’ dingen, kan ik nergens normaal met haar praten omdat zei mijn gespreksstof niet interessant vind en ik die van haar niet. En als we dan praten dan volgt er altijd een discussie die lijd tot ruzie waardoor ik boos naar boven ga.
Ook is ze heel gefocust op haar / andermans eetgedrag. Ik eet vind ik zelf normaal voor mijn leeftijd soms zondig ik dan maar goed… Volgens haar eet ik 24/7 en denkt ze dat ik als ik niet veel eet bij het avondeten dat ik weer in de supermarkt wat heb gekocht wat 9 van de 10 keer helemaal niet waar is. Ze maakt me heel erg onzeker omdat ik niet een van de dunste ben. Eigenlijk praat ze me een soort van eetstoornis aan want ik denk vaak daaraan dat als ik dat heb dat ze me eindelijk met rust zou laten.
Ik snijd me ook deels door haar omdat ik zo onzeker word van der met het gezeur over mijn eetpatroon. Ook kan ik gewoon niet ik hou van jou zeggen, ik kán het gewoon niet.

Wat moet ik hier mee? Omdat ik niet zo’n goede relatie met haar heb praat ik bijna nooit over mijn problemen met haar, dus eerlijk kan ik niet zijn met haar.

Ik denk dat dit een typisch geval puberteit is, later leer je je moeder wel waarderen en zie je ook haar leuke dingen die nu raar en gênant lijken.

Dat zal best wel kunnen. Ik ben natuurlijk 16 jr maar ze is veranderd toen ik 10 jr was en op me 11e begon ik al met puberen. Het zit me gewoon dwars dat ik geen leuke dingen met haar kan doen die we alle twee leuk vinden. Ik wil gewoon een goede dochter-moeder relatie.

Ik denk niet dat dit alleen puberteit is hoor, ik snap het wel, jullie verschillen gewoon te veel waardoor een goede band misschien moeilijk is. Misschien moet je maar gewoon accepteren hoe ze is, maar kan ze misschien meer haar best doen haar ook te verdiepen in jou? Want eerlijk gezegd zou ik ook niets met dat zweverige hebben. Heb je al eens een gesprekje met haar gehad? Dan zou je misschien iets kunnen zeggen van: ‘Ik accepteer hoe je bent en vind het prima dat je al die dingen gelooft en doet, maar ik ben niet zo, dus zijn we heel verschillend, maar ik zou het fijn vinden als je ook eens wat interesse in mijn dingen toont en je een beetje in mijn leeftijd verplaats.’ Misschien wil ze daar over nadenken.

Dit is deels puberteit, en deels liggen jullie elkaar niet. Hoe zit het met je vader?

Ik accepteer eerlijk gezegd niet de dingen die ze doet. Ik vind het belachelijk maar als zei het wilt doen en voorschut wilt staan moet ze het vooral doen zo zie ik het.

Omdat mijn vader werkt zie ik hem pas bij het avondeten waardoor ik gewoon een goede band met hem heb, ik zie hem wat minder waardoor we minder aan elkaar irriteren. Maar ik irriteer me nooit aan me vader en hij bijna nooit aan mij.

Hmm, dan denk ik dat het inderdaad nog wel aan de puberteit ligt :wink: