Mijn moeder denkt dat ik lesbisch ben.

Vandaag heeft mijn moeder tegen me gezegd dat ze wel eens denkt dat ik lesbisch ben. Ik zit hier ontzettend mee… sinds dat ze dat heeft gezegd kan ik niet meer stoppen met huilen. Persoonlijk heb ik niets tegen lesbisch of homo’s maar ik vind het vreselijk dat ze dit denkt van mij.
De enige reden is waarom ze het denkt, is dat ik nu een jongen heb ontmoet, maar de laatste keer dat ik hem heb gezien is 3 weken geleden en dat was pas de eerste date van ons. Ze denkt dat ik niet met hem WIL afspreken, omdat ik niet op jongens val.
Ik ben pas 16 (en 7 maanden ofzo), en ik weet ook wel dat ik nooit zo ontzettend veel met jongens bezig ben als mijn gemiddelde leeftijdsgenootjes, maar dat maakt me toch niet gelijk lesbisch?
Tot nu toe heb ik alleen nog maar ‘losse scharrels’ gehad, en dat was alleen met carnaval en soms ook tussendoor tijdens het uitgaan.
Maar voordat ik mijn hele levensverhaal wil gaan vertellen, deze concrete vraag aan jullie; wat moet ik nu doen?
Boos worden op mijn moeder (wat ik eigenlijk al ben)? Gaan praten? Het gewoon maar zo laten? Juist het tegendeel laten blijken?

Alvast bedankt.

Ik zou gewoon met haar er over praten dat je niet op meisjes valt. Het tegendeel bewijzen? Omdat zij denkt dat je lesbisch bent? Dat zou ik persoonlijk niet doen, ik snap dat het je pijn doet om dat van je moeder te horen, maar ik zou er boven gaan staan als praten niet helpt. Jij weet zelf wel beter.

Wat vervelend zeg. Ik zou gewoon met je moeder gaan praten dat je niet lesbisch bent maar gewoon op jongens valt, maar nu niet meteen een vriendje wil ‘nemen’ om het haar te bewijzen. Dat zal natuurlijk ook een beetje hypocriet zijn.

Een beetje een vreemde conclusie van haar als je naar de situatie kijkt.
Ik vind dat je voor niemand jezelf moet bewijzen puur om te overtuigen. Je kan nu wel zoeken naar een vriendje puur om te zeggen ‘Ik zei het je toch…’ maar daar bereik je ook niet veel mee. Ik zie eerlijk gezegd geen reden om boos op haar te worden het is gewoon een misverstand. Praat met haar en maak duidelijk dat dit niet het geval is!

Om eerlijk te zijn denk ik dat ze bang is dat je lesbisch bent. Wellicht heeft ze laatst bij zichzelf zitten nadenken over homo’s en lesbiennes (misschien wel iets over gehoord of gezien) en heeft ze dit op jou zitten generaliseren. Dus doordat jij nog geen vriendje hebt, denkt ze onbewust dat je ook lebisch bent.

Hoe reageerde zij toen ze het zei?

Je moeder heeft het gewoon mis, ik snap dat het hard aan komt, maar ze heeft het gewoon verkeerd begrepen ofzo. Ik zou dat tegen haar zeggen, boos worden heeft geen zin, zij kan er toch immers ook niet veel aan doen dat ze dat denkt.

Achjoh, lekker laten denken toch. Mijn moeder dacht het ook een hele tijd van mijn broer (oke, dat hij homo was dan, niet lesbisch hihi) en daar heeft hij zich niks van aan getrokken.

Ze zei het met zo’n toon alsof ze zich er voor schaamde. Mijn reactie was gelijk: ‘hoe kom je daar nou bij?!!!’ en toen legde ze dus de reden uit.
Daarna deed ze alsof ze… ja, min of meer als alsof ze… verbaasd was dat ik zei dat ik niet lesbisch ben.

maarja het komt zo ontzettend als een klap in je gezicht aan als je moeder letterlijk tegen je zegt: ‘ik denk dat je lesbisch bent,’ begrijp je?
dus ik trek me dat heel erg aan, onbewust, zelfs als ik tegen mezelf zeg dat ik me er niets van aan moet trekken…

Ik zou gewoon zeggen dat het echt niet vreemd is dat je (nog) geen vriend hebt gehad, en dat dat echt nog wel komt. Ze ziet vanzelf wel met wie of wat je thuis komt!

Ahh oke. Ik begrijp natuurlijk dat je hier erg van bent geschrokken omdat het zo opeens is én het is niet eens waar. Om je er niets van aan te trekken is dan ook erg moeilijk.
Ik zou er toch wel met haar over praten en duidelijk uitleggen hoe het voor jou overkwam toen ze dat zei.

Misschien was ze gewoon erg teleurgesteld dat je geen vriendje had terwijl het bijna zover was… In iedergeval, ik hoop niet dat je hierdoor overhaaste beslissingen gaat nemen en morgen al verkerning hebt om te laten zien dat je geen lesbische bent.

het erge is; dat heb ik dus wel gehad. Namelijk een relatie van 4 jaar, maar dat ging al uit eind tweede jaar van de middelbare school.
En daarom; ik begrijp er echt heeeeelemaal niks van.

Nee dat doe ik ook niet, hij is een hele lieve jongen die ik niet wil misbruiken om mijn standpunt te onderstrepen.

Zelfs als je lesbisch zou zijn, niks om je voor te schamen joh! Daarom vind ik het een beetje raar om daarover boos te worden op je moeder, ik begrijp dat het onverwachts komt en dat je ervan bent geschrokken, maar boos wordt je als je moeder er vanuit gaat dat jij iets slechts hebt gedaan dat je niet hebt gedaan.

En ik zou gewoon een gesprek met haar voeren, zeggen dat je nog niet zo bezig bent met jongens en dat ze daar blij om moet zijn; beter dan dat je elke week met een ander het bed in duikt. Niet te erg de nadruk op het lesbische leggen.

Vertel haar wat je ons vertelt.

Desnoods spreek je met die jongen af?

ja dat wilde ik sowieso al doen, maar elke keer had ik geen tijd, of hij geen tijd, en daarom denkt mijn moeder het dus, omdat we niet meer afspreken.

Ik zou niet met hem afspreken om je moeder te bewijzen dat je hetero bent. Zolang je zelf maar weet wie je bent. Ik zou in jouw geval juist mijn moeder stangen door met een meisje te zoenen haha.

Verander jezelf tijdelijk in een redneck homofoob, succes gegarandeerd. :grinning_face_with_smiling_eyes:

nee dat wil ik allemaal niet doen. Ik blijf gewoon mezelf, ik weet zelf het beste wat ik ben, en dat is hetero, en als mijn moeder anders denkt, doet dat pijn omdat ze me dan niet in mijn woord geloofd, maar dan hou ik wel de eer aan mezelf en dat is het belangrijkste

Misschien dat je moeder het wel zei omdat ze het wel geloofd en niet wil dat jij het idee hebt dat wanneer je lesbisch zou zijn het haar niet zou kunnen vertellen.

Mijn ouders hebben dat ook lang van mij gedacht. Puur omdat ik me gewoon pas laat ben gaan bezig houden met jongens.

Ik vind persoonlijk dat je je wel een beetje aanstelt. Het is niet alsof ze zegt dat je lelijk bent of dat je een stoornis hebt. Jij doet alsof ze je in het diepste van je hart heeft beledigd.