Mijn mini verhaal.

Oke, het is echt heel kort en er staan waarschijnlijk ook wel wat fouten in want ik heb geen word op me laptop. :frowning_face: Niet dat ik ernstig slecht ben in Nederlands maar door snel typen wil het nog weleens fout gaan.
--------------------------
Zonnestralen schenen door het raam, recht in mijn gezicht. De warmte voelde raar op mijn lichaam, alsof alleen de buitenkant verwarmt werd. De binnenkant bleef koud. Ijskoud. Alsof mijn lichaam al wist wat er ging gebeuren. Ik opende mijn ogen en keek naast me. Abby was weg, natuurlijk was ze weg. Het drukkende gevoel in de slaapkamer, Abby’s afwezigheid en de verdere doodse stilte in het huis wezen allemaal op 1 ding: Het was weer een nieuwe dag.

Ik wist dat ik uit mijn bed moest komen anders was ik waarschijnlijk heel de dag blijven liggen zodat ik deze dag zo snel mogelijk zou kunnen vergeten. Maar ik wist ook dat als ik zou blijven liggen alles hetzelfde zou blijven als nu, dat de sporen van het drama van zojuist nog vers waren. Niet weggevaagd. Nog helder, nog tastbaar. Ik ging zitten en strekte mijn armen uit. Nog steeds doodse stilte. ‘Abby?’ Ik zei het aarzelend, alsof ik geen antwoord verwachte. En dat verwachte ik eigenlijk ook niet. Zuchtend stond ik op en liep naar de deur. ‘Abby? Waar ben je?’ Ik opende de deur en liep de gang in. ‘Abby? Zit je in de wo…’ Ik stopte abrupt in mijn zin toen ik het zag liggen. Bewijs van de slachtpartij van net. De klap in mijn gezicht was nog steeds zo hard als de eerste keer. Je zou denken dat de klap na een tijdje zou verzachten, dat de scherpe randen steeds verder zouden afslijten. Maar dat deden ze niet. Nooit.

Met tranen in mijn ogen liep ik verder door de gang, mijn ogen het liefst niet gericht op de ontelbare spetters bloed die overal verspreid lagen. Ik legde mijn trillende hand op het bijzettafeltje in de gang om houvast te vinden. ‘Je moet doorgaan Jason…’ mompelde ik terwijl ik mijn rug rechte. ‘Kom op, straks ben je te laat…’ met die woorden zette ik de laatste stappen richting de woonkamer.

Abby lag op de grond. Haar hoofd omringt door een plas bloed en het laatste stukje leven verdween net uit haar gezicht. ‘Abby! Verdomme.’ Ik liet me door mijn knieën zakken en pakte haar koude hand vast. Ik was te laat. Natuurlijk was ik te laat. Ik was elke keer te laat. Elke dag opnieuw. Een kwartier lang bleef ik zo zitten, Abby’s hand in de mijne. Ik sloot mijn ogen tot het moment er weer was. De tanden die als een scherp mes door mijn huid sneden, zich een weg borend in mijn nek.

Langzamer begon ik me zwakker te voelen, mijn leven werd uit me getrokken. ‘Tot morgen.’ Fluisterde de stem van het gene dat ik nooit in de ogen kon kijken. Alles werd langzaam zwart voor mijn ogen en ik voelde hoe ik in elkaar zakte. Morgen zou weer dezelfde dag zijn. Grote kans die dag daarna ook, en daarna… en daarna…

Elke dag weer hetzelfde. De zonnestralen die door het raam schenen, diezelfde zonnestralen die het niet voor elkaar kregen om mijn binnenste te verwarmen, de doodse stilte en het laatste stukje leven in Abby’s gezicht. Het enige wat veranderde waren de littekens. De talloze littekens. Elke keer kwamen er nieuwe bij. En ik wist dat het bij Abby ook was. Onder de grote hoeveelheid bloed die niet alleen rond haar hoofd lag maar ook haar hele nek bedekte zaten littekens. Veel littekens. Haar anders zo prachtige nek was verpest. En ik wist niet waarom het was. Waarom ik haar elke dag weer moest verliezen zonder afscheid te nemen. Waaom elke dag dit herhaald werd. Ik wist het niet.

Het enige dat ik wel wist was dat morge weer een dag zou zijn, weer een nieuw litteken en weer het verdriet. Dat was het enige waar ik zeker van was.

Er staan wel wat foutjes in, maar dat deert niet (alleen verder moet écht met een r).
Ik snap het niet helemáál, hij beleeft die dag steeds opnieuw, toch? Het is wel mooi, zielig =[

Dankje! Heb het gelijk even aangepast. Vind het echt irritant dat ik geen Word heb op me laptop. Ik ben gewend om snel te typen dus dan gaat het soms wel is fout.
En ja, klopt. Elke dag ziet hij zijn eigen vriendin weer dood gaan en gaat hij zelf dood.