Mijn leven nadat je vertrok.

LEES EVEN LIEVE MENSEN,
IK WIL JULLIE MENING <3

HOOFDSTUK EEN.

Het moment waarop ik je ontmoette.
“Aangenaam, ik ben Finn”. De jongen met het zwarte half lange haar neemt me schaamteloos op. “Hannah” mompel ik. Verlegen. Mijn hart bonkt en mijn knieën knikken. Is dat nou wat ze noemen: verliefdheid?

Het moment waarop mijn leven perfect was.
Hand in hand door Parijs lopen met de leukste jongen van heel Europa. Dat is waarschijnlijk de droom van veel meisjes. Verliefd liepen we door de stad der liefde. Het leven was fijn. Finn was geweldig.

Het moment waarop we voor het eerst ruzie hadden.
“Betekent onze relatie dan helemaal niets voor je, Finn?”. Ik schreeuwde. Voor het eerst schreeuwde ik tegen je. Jij huilde. Nog nooit had ik je zien huilen…
“Het spijt me. Het spijt me met heel mijn hart” zei je. Maar het waren loze woorden. Ik was bang om je kwijt te raken, absoluut. Toen kuste je mijn voorhoofd, pakte je leren jasje en liep mijn studenten kamertje uit. Daarmee eindigden we onze discussie… Je liet me achter. De regen tikte tegen het dunne raampje en ik hoorde mensen door de drukke winkelstraat lopen. Het was vrijdag.

Het moment waarop ik klaar met je was.
Liam stond op de gang van ons studentenhuis. Ik hoorde hem zachtjes ademen aan de andere kant van mijn deur. Zo stond hij daar, vijf minuten. Toen hoorde ik hem.“Hannah, lieve lieve lieve Hannah. Droog je tranen, kom uit je bed, spring onder de douche en ga met me mee stappen”. Liam was mijn maatje. Als sinds ik me kan herinneren zijn we vrienden. Hij is er en zal niet weg gaan. Nu ook niet. Als ik niet snel onder de douche zal staan zou hij me persoonlijk naar de douche tillen. Ik zette mijn bakje chocoladevla op de rommelige vloer neer en stuntelde langzaam mijn bed uit. Mijn lichaam was ziek van al dat liefdesverdriet. Ik besloot een leuke avond te hebben.

Het moment waarop ik wakker werd, zonder jou.
Lieve Finn,
Het is negen minuten over vier op een donderdagnacht. Je bent al bijna een week weg. Ik hoor te slapen. Maar ik schrok wakker toen ik besefte dat je niet naast me lag.
Je bent een klootzak.
liefs, Hannah.

Het moment waarop ik weer verliefd op je werd.
“maar ik hou van je, Hannah. Dat weet je toch”. Ik knikte. Als een brave vrienden knikte ik. “het komt goed” fluisterde hij zachtjes in mijn oor. Ik wist dat het niet meer goed zou komen maar ik knikte, ja, dat deed ik, knikken.
We vielen samen in slaap, naakt. En even geloofde ik in je woorden. Het zal goed komen. We zouden een gelukkig einde krijgen. Trouwen, kinderen krijgen en samen oud worden. Maar de volgende ochtend was je weer verdwenen.

Het moment waarop ik besefte dat het niet zo door kon gaan.
“Nee, Finn, het is niet normaal dat je soms ineens verdwijnt. Blijf bij me of vertrek, voorgoed! Kies! Anders is het klaar”. Ik schreeuwde haast de longen uit mijn kleine lijf. “Maar… Hannah” probeert hij. Alle woede van de laatste weken schreeuw ik er uit. “Nee, ik wil geen maar horen. Ik wil niet horen dat het je spijt en dat je van me houdt! Ik wil je liefde, meer dan ook maar iets in de wereld. Maar ik wil het helemaal of helemaal niet. Kies, Finn, kies!”.
Finn zucht diep, gaat op mijn twee persoons bed zitten en kijkt me aan. “Ga zitten” commandeert hij. Even wil ik hem gehoorzamen:… “Nee” antwoord ik dan “Ga weg”. Zijn wonderlijke bruine ogen kijken me aan, smekend. “Vertrek. Uit mijn wereld. Alsjeblieft”.
En zo, vertrok je.

Het moment waarop ik spijt kreeg.
Lieve Finn,
Ik ga deze brieven toch nooit opsturen maar ik mis je.
Ook al ben je een klootzak.
liefs, Hannah.

Het moment waarop ik spijt kreeg dat ik spijt kreeg.
Lieve Finn,
Ik ga deze brieven toch nooit opsturen en ik mis je ook niet.
En je bent een klootzak.
liefs, Hannah.

Het moment waarop ik je even vergat.
“Liam! Wat wil je drinken? Ik trakteer!” schreeuw ik boven de harde dubstep uit. “Biertje” antwoord hij vlug en hij richt zich weer op het beeldschone meisje dat voor hem danst. Snel loop ik richting bar en bekijk hem vanaf een afstandje. Zijn warrige bruine haar, fel groene ogen en nonchalante kledingstijl maken hem tot een mooie jongen.
Ik schrik op uit mijn gedachten als de jongen achter de bar iets zegt. Hij glimlacht sexy en gaat met zijn hand door zijn haar. ”Wat wil je?” vraagt hij dan. Flirtend bijt ik op mijn onderlip. “Een biertje en een bloody mary”. ”Komt voor elkaar, schoonheid” antwoord hij en schenkt alles in. Als hij zich weer richting mij draait opent hij zijn mond alsof hij wat wil zeggen maar doet hem dan weer snel dicht. Onderzoekend kijk ik de jongen aan. Grote blauwe ogen, blonde krullen en een lief glimlachje. Dan raapt hij zijn moed bij elkaar, kijkt me recht aan… “Ik vraag het anders nooit omdat het zo idioot klinkt… Maar ik ben over een halfuurtje klaar met werken, wil je een drankje doen?”. Zijn verlegenheid bezorgt een glimlach op mijn lippen. Dan duikt Finn op in mijn gedachten. Ik zucht diep, vergeet Finn en probeer een brutaal, gevat en absoluut ook flirtend antwoord te verzinnen. “Als jij mijn drankje maakt, absoluut”. Hij lacht zijn prachtige witte tanden bloot. “Tuurlijk. Ik ben Noah” en hij schudt mijn hand. Zijn handdruk is stevig, zoals het hoort. ”Ik ben Hannah, tot zo”. Ik draai me snel om, geef Liam zijn biertje aan en dwing hem met mijn ogen om even naar me te luisteren. Gelukkig heeft hij me door, “wat is er, mop?”. “Jongen achter de bar, Noah, wil straks iets met me drinken. Maar… Finn” rattel ik snel. “Je gaat” en zonder op mijn antwoord te wachten draait hij zich weer terug naar zijn aanwinst. Ik sta daar. Het was tien voor twaalf en ik besloot Finn te vergeten.

Het moment waarop ik wakker werd, zonder jou, met Noah.
Lieve Finn,
Het is kwart voor drie op een zaterdagnacht. Ik hoor te slapen. Maar ik lig wakker omdat ik na twee jaar voor het eerst weer naast een andere jongen ligt.
Hij is geen klootzak.
liefs, Hannah.

Het moment waarop je vertelde dat je weg ging.
Het is het exact twee maanden, vier dagen, negen minuten en zeventien seconden geleden dat je aankondigde dat je weg ging. Ik kan me ieder woord nog herinneren… Iedere traan die ik over mijn wang rolde. Maar ik zal niet meer huilen om je. Jij huilt ook niet om mij dus ik huil ook niet om jou. Het is heel simpel.

HOOFDSTUK TWEE

Het moment waarop je echt weg was.
Lieve Finn,
Het is acht uur ‘s ochtends op een dinsdag. Ik heb al twee maanden niets van je gehoord. Dat betekent dat je weg bent. Voorgoed. Denk ik. Bij jou weet je dat nooit zeker. Noah is hier. Hij zit op de tafel zoals jij dat ook altijd deed. Nu niet meer. Want je bent weg.
Klootzak.
liefs, Hannah.

Het moment waarop Noah mijn nieuwe liefde was.
“Mam, is het goed als ik iemand mee neem?” vraag ik, twijfelend. “Tuurlijk, gaat Finn mee?” vraagt mijn moeder aan de andere kant van de lijn. “Finn is geschiedenis. Noah gaat mee” verzucht ik. “Je nieuwe liefde? vraagt mijn moeder nieuwsgierig. Even denk ik na, maar dan antwoord ik vastberaden: “Ja”.
De momenten waarop ik je miste.
Brief een.

Lieve Finn,
Het is vrijdagavond, tien uur en ik zit thuis. Alleen.
Ik mis je. Ik mis je. Ik mis je. Ik mis je.
Ik mis je zwarte haren door non-stop voor je ogen hangen. Ik mis je grote bruine onderzoekende ogen. Ik mis je bleke huid en je sproetjes. Ik mis je gegrinnik. Ik mis het vuil onder je te lange nagels. Ik mis je walgelijke ochtend adem. Ik mis je.
Je bent geen klootzak.
liefs, Hannah.

Brief twee.

Lieve Finn,
Het is zaterdagavond, kwart over acht en ik zit thuis. Alleen.
Ik hou nog van je, dat weet je toch wel?
Ook al ben je soms een klootzak.
liefs, Hannah.

Brief eenentwintig.

Lieve Finn,
Het is woensdagmiddag, twee over half een en ik zit op school.
Ik ben van plan om deze brieven op te sturen. Maar daar heb ik het lef niet voor. En ik wil niet dat je weet dat ik mis je. Want ik mis je. Met heel mijn hart.
Ook al ben je een klootzak.
liefs, Hannah.

Brief zesentwintig.

Lieve Finn,
Ik mis je.
liefs, Hannah.

Het moment waarop ik je begon te vergeten.
Noah zijn armen stevig om mijn lichaam heen en ik kan niet anders als glimlachen. Misschien word ik ooit nog eens gelukkig. Ooit.

Het moment dat ik nooit zou vergeten.
“Finn! Laat het. Ik smeek het je, blijf hier…”. De tranen biggelden over mijn wangen. Paniek en angst raasden door mijn lijf. “Finn… Blijf”.
En daar stond hij, met zijn leren jasje in zijn hand. Zijn gezicht stond woedend maar ik was niet meer bang. Ik ging niet meer bang voor hem zijn. Hij zou de fout niet nog een keer begaan om mij te slaan. Niet nog een keer. Dat had hij beloofd.
“Hannah. Het was leuk zo. Dag. Misschien zelfs voorgoed” zei hij en hij opende de deur. Ik stond daar, kon niet lopen, kon niet meer schreeuwen. Ik stond daar al versteend. Misschien zelfs voorgoed? “Finn…” kreeg ik over mijn lippen.

Het moment waarop ik het voor de zoveelste keer uit maakte.
“Luister naar me” siste de hese mannelijke stem in mijn nek. Ik voelde zijn gespierde lichaam tegen mijn rug, met zijn ene hand hield hij mijn bevende armen vast en de andere hand zat dicht tegen mijn keel aan. Ik wist dat verzetten haast onmogelijk was maar ik probeerde het toch. “Verdomme, Hannah” gromde hij. Ik wou hem niet zo dicht bij me… De tranen prikte in mijn ogen, maar ik wou niet huilen. Dat zou een teken van zwakte zijn. Zijn hand klemde zich steeds dwingender om mijn keel. Ademhalen werd steeds moeilijker.
“Finn, ik meen het” en ik nam verwoed een hap lucht “dit gaat zo niet werken. Ook niet dat als je me weer slaat. Het is over, Finn”. De eerste tranen liepen over mijn wangen en mijn keel deed haast ondenkbaar veel pijn. “Laat nou maar los” snikte ik. Finn zijn greep verslapte, heel ietsjes. Ik zag de rode afdrukken van zijn vingers op mijn armen staan. Voordat hij zich zou bedenken griste ik mijn jas van de grote stoel in de hoek en rende zijn studentenkamertje uit. In blinde paniek rende ik de trap af en hoorde toen voetstappen achter me… Shit! Finn! Ik vloekte binnensmonds en op dat moment voelde ik hem weer achter me. Ik draaide me snel en behendig om en duwde hem met twee handen op zijn borst weg. ”GA WEG, FINN. HET IS OVER” schreeuwde ik hard door het huis. In Finn zijn ogen stond enkel woede en ik kende die blik. Ja, ik kende deze blik al te goed en dat betekende ‘wegwezen!’. En als ik ongedeerd uit dit huis zou willen vertrekken moest dat zo snel mogelijk.
Het was al te laat. Finn greep me bij mij middel, iets wat me doodsbang maakte. Toen pas kwamen alle tranen. Ik was zo klaar met Finn en onze vervloekte relatie! Ik wreef ruw over mijn betraande wangen. Ik mocht niet huilen, niet nu. Toen ik mijn ogende opende zag ik Finn zijn hand. Het was te laat om te bukken of hem tegen te houden. Zijn vlakke hand kwam hard neer op mijn wang. Het deed pijn maar ik schreeuwde niet. Mijn hoofd was leeg, compleet leeg. Ik probeerde te herinneren wie of waar ik was maar het enige wat ik nog wist, was dat ik hier weg moest. En toen, in paniek, ramde ik met twee vuisten woedend in zijn maag. Finn klapte hopeloos dubbel, kreunde en vergat mij voor luttele seconden. Die seconden waren alles wat ik nodig had.
BAM. En de deur viel achter me dicht.

Het moment waarop ik je weer vergaf.

Je haar zat warrig. De randen onder je nagels waren pikzwart. Je ogen stonden verdrietig.
“Forgive my sins.
I get the feeling you can save me honey,
My herione.
Your taste, my touch,
A little bit of love and a whole lot of lust.

I’m feeling pretty lonely baby,
So just let me in
Just let me in”

En ja. Dat deed ik. Ik opende de deur van mijn huisje. De meisjes zaten op de bank in de kamer. Ze voelden al lang niet meer als mijn huisgenoten, ze waren echt mijn vriendinnen, als zusjes voor me. Alle drie keken ze op toen Finn recht langs ze hem de trap opliep. En ja, alle drie keken ze me boos aan. Ik had gezegd dat ik klaar met hem was. Ik citeer: “Ik ben klaar met Finn en onze vervloekte relatie”. Dat was na de nacht dat hij me voor de zevende keer had geslagen. Huilend, in paniek, woedend, bang was ik thuisgekomen…

“Ik leg later alles uit” mimede ik naar de meisjes op de bank. Maar wat viel er uit te leggen? Ik was zwak en heb hem weer in mijn leven gelaten. Zo naïef was ik toch niet… Nee.

Het moment waarop ik me bewust werd van alles.

Lieve Finn,

Zondagnacht, tien over vier en ik zit naast je op mijn bed. Jij slaapt hier, dicht tegen me aan, zoals ik het van ons gewend was. Ons… Maar er zou nooit meer een ons zijn. Morgen zal ik met je praten. Ik dacht dat dit klaar was, Finn. Want ik ben klaar met je. Vertrek.

Oh, lieve klootzak, ik ga hier spijt van krijgen.

liefs, Hannah.

wauwiee

zo hee, dat is een behoorlijk verhaal zeg.

hahaha, succes met lezen !

verder leuk verhaal :grinning:

wow, super mooi geschreven!

Er zitten wel wat fouten in, maar verder is het goed!

ik vind je schrijfstijl echt heel fijn!

zouden jullie de foto even willen aanwijzen,
want ik ben dyslectisch c:

“Aangenaam, ik ben Finn”.
Moet zijn: “Aangenaam, ik ben Finn.”
De punt valt tussen de aanhalingstekens.

“maar ik hou van je, Hannah. Dat weet je toch”.
Moet zijn: “Maar ik hou van je, Hannah. Dat weet je toch”.
Een zin begint met een hoofdletter. Ook hier weer die punt tussen aanhalingstekens, die fout heb je best wel vaak gemaakt!

“Biertje” antwoord hij vlug en hij richt zich weer op het beeldschone meisje dat voor hem danst.
Moet zijn: “Biertje,” antwoord… Of: “Biertje.” antwoord…

Dit zijn even een paar foutjes die ik er zo uitpik, vooral qua interpunctie dan.

Wow, echt heel leuk geschreven!

Ah, interpunctie is niet mijn beste kant…
helemaal niet, trouwens.
maar bedankt,
zal er op letten c:

Het moment dat je voor me voor het eerst terug schreef.

Lieve Hannah,
ik heb je brieven ontvangen, precies negen dagen, twee uur en twintig minuten geleden. het is woensdagmiddag, half vier en ik zit aan de grote keukentafel bij mijn ouders thuis. ja, my love, je leest het goed, bij mijn ouders! ik ga mijn leven beteren. alles komt goed, beloofd.
sorry, ik ben een klootzak geweest.
liefs, finn.

Oh. God. Mijn hart bonkte. Even dacht ik dat ik gek werd. Papiertje, vier dubbel gevouwen, snel en hopelijk ongezien in mijn zak. Maar door mijn plotselinge beweging keek Noah op van zijn krant. Blauwe eerlijke nieuwsgierige ogen. “Wat is er, mooie dame?” zei hij. Zijn witte vertrapte allstars op de tafel, haren nonchalant rond zijn gezichtje en nerveus glimlach ik dan “Oh niets.” Zijn lichaam twijfelde, staat dan op en gaat naast me zitten. “Han” zucht hij “Ik moet je wat zegen”. Mijn ademhaling stopt heel even. Gaat hij het uitmaken? Nee toch? Het is niet zo dat ik nog ontzettend verliefd op hem ben maar ik kan me mijn leven zonder hem haast niet meer bedenken, Noah was er toen Funn er niet was. Ook al weet Noah niet meer dan Finn zijn naam maar meer hoeft hij ook niet te weten want ik mis Finn nog elke dag… En dat is niet de bedoeling in een relatie. Dat je je ex nog mist. “Hannah” onderbreekt Noah me in mijn gedachten “Twee weken geleden toen jij ging douchen heb ik in je nachtkastje gekeken. Gewoon, uit pure nieuwsgierigheid… Sorry”. Moeizaam slikt hij een keer, twee keer, kijkt me aan, slikt nog een keer. Dan weet ik ineens wat er komen gaat… Ik weet hoe Finn mijn brieven heeft gekregen… Ik heb ze niet verstuurd. Ik hoor Noah nog een keer heel diep zuchten en dan vervolgt hij zijn verhaal: “Ik vond brieven aan Finn en het is duidelijk dat je, euhm… Nog niet over hem heen bent. Ik was boos, liefste Hannah. Zo boos. Sorry”.

MUAHAHHAHAHA
SORRY C:
zal vanavond verder schrijven!

Ik vind nog steeds dat je leuk schrijft! Alleen jammer van de interpunctie foutjes en je wisselt tussen tegenwoordige en verleden tijd…

Echt zo’n goed verhaal, snel verder! (:

verder