mijn leven, mijn getuigenis

haay ik ben Gloria, en ik ben 17 jaar.

In mijn leven heb ik een periode gaat, waarin ik echt veel verdriet en pijn had. Mijn vader heeft mijn moeder jarenlang mishandeld. Mijn moeder kreeg na mij 4 miskramen. En mijn zussen waren mijn zussen niet, maar mijn tantes.

Ik was 12 toen mijn moeder haar laatste miskraam kreeg, dit was kort na mijn verjaardag. Mijn zusje kwam na 5 maanden uit de buik. De reden dat mijn moeder zoveel miskramen heeft gehad is omdat ze zwangerschapsvergiftiging heeft.

mijn moeder kwam uit het ziekenhuis, en mijn vader begon haar weer te slaan. Zo erg, dat mijn moeder door de ruit was gevallen, en zoveel bloed verloor dat ze naar het ziekenhuis moest. Kort na dit was gebeurt kwamen we erachter dat papa vreemd was gegaan, hij had 4 andere kinderen met een andere vrouw.

Dit heeft ons erg veel pijn gedaan…

Door deze gebeurtenissen leek het wel of ik niet echt leefde, het leek of ik dood was? Zoveel verdriet en zo veel pijn. Ik had mijn vader nodig, ik wilde dat hij er voor me was, maar hij was er niet.

Ik was heel gesloten, en sprak met niemand. ik was heel argessief geworden en wilde niemand om me heen.

Ik was gelovig opgevoed en ging iedere zondag naar de kerk. Hier zag ik dat mensen heel anders waren. Ik hoorde de getuigenissen van mensen die eens in een zwart gat leefden maar nu weer gelukkig waren.

Ik snapte het niet? waarom lukte het mij niet om gelukkig te zijn? Ik heb het geprobeert uit eigen kracht. maar het is me niet gelukt.

Na iedere dienst is er een oproep: mensen die Jezus beter wilden leren kennen en Zijn vreugde wilden ervaren konden hun hand opsteken, en er werd met ze gebeden. Ik wilde zo graag mn hand opsteken, maar ik durfte niet. iets hield me tegen.

De zondag daarop stak ik mn hand op. En er werd met mij gebeden. Ik moest huilen, ik kreeg geen woord uit mn mond. Ik voelde me sterk, maar toch zo zwak, ik heb mijn zorgen aan God overgegeven, en het voelde goed. Het leek of ik me nu opeens leeg voelde? heel licht? alsof ik zweefde? Het gevoel kan ik niet beschijven.

Nu, 5 jaar na mijn bekering, kan ik zeggen dat ik leef! niet dat ik geen zorgen meer heb, maar de zekerheid van oke, ik kan mijn zorgen aan God geven. ik hoef niet meer te lijden, want ik geloof dat God mij kracht zal geven of door te gaan en te vechten.

En ik weet dat heel veel mensen denken, van ach God bestaat niet. Maar dat dacht ik ook, maar nu weet ik dat bij er is. Ik voel het, en ik geloof het. Maar ik ben er nog niet, ik ben niet perfect. verre van perfect, dat is wat ik ben. maar ik vraag God om me te helpen en te leven volgens Zijn wil.

Dit heeft mij ontzettend veel geholpen. Ondanks dat het verleden mij blijft achtervolgen, blijf ik vasthouden aan God en mag ik weten dat alles goed komt.

Ik heb nog een heel mooi gedichtje die mijn geloof goed kan beschrijven:

Ik vroeg om kracht. En ik kreeg moeilijkheden. Om me sterk te maken. Ik vroeg om wijsheid. En ik kreeg problemen. Om op te lossen. Ik vroeg om moed. En ik kreeg gevaar. Om te overwinnen. Ik vroeg om steun. En ik kreeg kansen. Ik kreeg niets waar ik om vroeg. Ik kreeg alles wat ik nodig had.

Reageren mag altijd, en vragenstellen ook. Geen negatieve reacties, Totaal geen zin in.

Ik vind het heel naar wat je hebt moeten doorstaan (ook de rest van je familie) en wens je nog veel sterkte toe!

Ik ben alleen niet gelovig.

Wow wat een drama zeg, ik wens je ontzettend veel sterkte!

Ook ik geloof niet, daar heb ik zo mijn redenen voor, maar ik ben heel blij dat jij toch een grote steun hebt aan het geloof!

dank je wel! :slightly_smiling_face:

Sterkte!

Ook ik ben niet gelovig.

ja, dat kan, dat is bij iedereen verschillend natuulijk! dank je wel!:slight_smile:

-

heftig verhaal, goed van je dat je ben blijven doorgaan en je nu beter voelt!

zelf weet ik niet of ik gelovig ben. aan de ene kant hoop ik dat God bestaat en dat Hij een plan voor mij heeft of zich toch om mij bekommert, aan de andere kant heb ik al zo genoeg erge dingen in mijn leven zien gebeuren en zelf meegemaakt om er aan te twijfelen of mijn leven en dat van de mensen rondom mij Hem iets kan schelen…

UP.

sterkte!

knap dat je het zo durft te zeggen!
ik gelooof lekker wel(: hihi

Ik ben ook bekeerd vorig jaar =).
Alleen zou ik zoveel dingen beter moeten doen. Zoveel woorden ontglippen me die ik niet zou moeten zeggen, en woorden die ik moet zeggen die schieten me te kort…

Sterkte, wat jij meemaakt/meegemaakt hebt…

Maar mag ik je vragen wat je doel is met dit topic? Helemaal niet bot bedoeld, maar ik vroeg het me gewoon af :slightly_smiling_face: Of je je verhaal kwijt wil, of hoe je over God denkt,…

Ja, dat vroeg ik me ook af? Zelf geloof ik wel, maar zie je dit dan als een soort evangelisatie ofzo?

Wow wat erg voor je dat je dit allemaal hebt meegemaakt, heel veel sterkte.

Ook ik ben niet gelovig.

Sterkte meis,
Ik geloof ook in God. En ook ik weet dat alles op een dag goed zal komen, als je er maar in blijft geloven, en niet opgeeft en blijft bidden…

jeetje, dat is echt heftig! heel veel sterkte!

Sterkte.

Wat een heftig verhaal!

Ik wens je veel sterke toe. En ik vind het heel goed dat je zo een verhaal wat best moeilijk lijkt hier op GS te zetten.Want op zo een site is het grote kans dat je nare opmerkingen krijgt :four_leaf_clover:

ja, allebei.
Het was voor mij fijn om het op te schrijven, en vooral omdat mijn geloof een grote rol erin heeft gespeeld. heel veel mensen die hebben problemen of zitten in een moeilijke situatie, die zouden dit als een bemoediging kunnen zien!

anywayss, thank you very much for you reaction :slightly_smiling_face:

nee, dit zouden mensen kunnen zien als een soort bemoediging, dat op een dag alles goed kan komen!

bedankt voor je reactie :slightly_smiling_face: