Mijn leven met twee vriendjes [update]. Hij is dood…

Ik weet even niet waar ik moet beginnen, waar ik het zoeken moet. Ik weet niet eens of jullie dit gaan lezen, maar dat is niet erg. Ik moet alleen even alles van me afschrijven. 1 op de 10 mensen met schizofrenie pleegt zelfmoord. Mijn vriendje is die ene persoon van de 10…

Mijn vriendje heeft de afgelopen weken bij mij thuis gewoond, en ondanks dat het vaak ontzettend zwaar was voor hem, maar ook voor mij en de rest die dicht bij hem stond, sloegen we er onszelf voor mijn gevoel best heel redelijk doorheen. Nadat hij medicatie kreeg, kreeg hij minder last van ‘de stemmen’. Zei hij. Wel had hij last van bijwerkingen, maar die waren goed te verdragen. Zei hij. Hij voelde zich beetje bij beetje steeds veiliger en kon zich meer ontspannen. Zei hij. De lach op zijn gezicht werd iedere dag een beetje groter, dus die van mij ook. Op een dag zei hij dat hij weer naar zijn eigen huis wilde, 70 km verderop. Ik zag het eerlijk gezegd helemaal niet zitten. Ik vond het een veilig gevoel dat we mijn vriendje hier thuis met zijn allen in de gaten konden houden, maar de psychiater vond het geen slecht plan dat hij zijn leven weer een beetje op zou pakken, het ging toch goed? Wel was er één voorwaarde: zodra mijn vriendje dacht dat de situatie weer achteruit ging moest hij alarm slaan. Dus zo gezegd, zo gedaan: zaterdagmiddag ging hij weer terug naar huis. Ik bleef dat weekend nog bij hem, voor het geval dat het toch nog fout zou gaan. Maar alles ging goed, dus zondagavond ging ik naar huis. Ik wist niet dat dat de laatste keer zou zijn dat ik mijn vriendje levend zou zien…

Maandag, dinsdag, woensdag en donderdag gingen zonder problemen voorbij. Ik belde hem wel twintig keer per dag, om er zeker van te zijn dat er niks fout ging. Maar hij zei dat alles goed ging, dat hij het fijn vond om weer een beetje zijn normale leven te leven. Hij klonk gewoon hartstikke normaal, dus goed, zolang het met hem goed ging, was ik gerustgesteld.

Vrijdag had ik me gigantisch verslapen, waardoor ik me echt moest haasten om nog enigszins op tijd op school te komen, dus ik besloot om het bellen even te skippen onder het mom van: ‘De vorige dagen was er ook niks aan de hand.’ Stom natuurlijk. Ontzettend stom. Toen ik die avond belde, nam hij niet op. Raar, dacht ik, normaal neemt hij eigenlijk meteen op. Ik belde nog een keer, en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer… er werd nog steeds niet opgenomen. Ik belde zijn zus om te vragen of ze vandaag al iets van hem gehoord had. Nee. Ik belde zijn vrienden of zij al iets van hem gehoord hadden. Nee. Ik belde zijn werk of hij daar vandaag geweest was. Nee. En ook zijn psychiater had geen idee. Shit, shit, shit, shit, shit, shit! Ik belde mijn vriendje opnieuw en opnieuw werd er niet opgenomen. Ik moet naar hem toe, dacht ik. In de trein en in de bus heb ik hem nog 300 keer geprobeerd te bellen…

Eenmaal bij hem thuis aangekomen, zag ik dat er wel licht brandde. Ik belde aan, maar hij deed niet open. Gelukkig had ik zijn huissleutel bij me en zo kon ik toch binnen. Ik riep terwijl ik naar binnenliep zijn naam, geen reactie. Ik was ondertussen kotsmisselijk van de spanning, waar was hij toch gebleven? Waarom reageerde hij nergens op? Wat was er in godsnaam aan de hand? Het antwoord kwam snel… toen ik de huiskamer binnenstapte, werd de nachtmerrie die me al weken bezighieldt binnen een duizendste van een seconde werkelijkheid. Ik zag mijn vriendje liggen… in zijn eigen bloed. Bloed. Donkerrood bloed. Veel donkerrood bloed. Gegil. Uit mijn eigen mond. Fuck, uit mijn eigen mond. Telefoon. 112. Help! Sirene. Mannen in felgekleurde hesjes. Paniek. Apparatuur. Vragen. Teveel vragen. Politie. Druk, veel te druk. Laat me met rust. Laat me praten. Laat me bij mijn vriendje. Herrie. Nog meer vragen. Moord. WÁT? Moord? Oh. Toch niet. Pap? Waar ben je? Waarom zijn er zoveel mensen? Er is niks aan de hand, hoor. Ga maar weg. Hij wordt gewoon weer beter en dan gaan we allemaal weer gewoon verder met leven.

We gaan inderdaad verder met leven, maar zonder mijn vriendje, want die leeft niet meer.
Het is nu 2 weken geleden en het is zo… vreemd, zo onwerkelijk…

Telkens weer zie ik het voor me, telkens weer die beelden. Nog steeds voel ik die paniek, die angst. Telkens zeg ik weer tegen mezelf: Het is jouw schuld. Je had hem nooit zo snel aan zijn lot over moeten laten. Je had hem meer moeten beschermen. Had je hem nou maar ’s ochtends gebeld, dan had je hem misschien nog kunnen redden. Ik word gek. Duizenden vragen spoken door mijn hoofd: Waarom? Waren de stemmen weer terug? Of ligt het aan mij? Heb ik je niet gegeven wat je nodig had? Was het iets anders? Wilde je dit? Waarom, waarom, waarom?

Ik wist niet dat ik zoveel verdriet om iemand kon hebben. Ik voel me afschuwelijk. Ik voel me echt alsof ik in duizenden, miljoenen stukjes ben gescheurd. Ik voel me zo leeg. Ik besef diep van binnen wel dat mijn lieve vriendje niet meer leeft, maar ik kan het niet toegeven. Ik dúrf het niet toe te geven. Ik wíl het niet toegeven. Nog steeds bel ik ’s avonds als ik in bed lig naar zijn nummer. Dan wil ik gewoon even gezellig praten, net als hoe we dat altijd deden. Gewoon om even te vragen hoe zijn dag was, gewoon om even zijn stem te horen. Nog steeds ga ik even snel op MSN om te kijken of hij online is, of om te kijken of hij nog een mailtje heeft gestuurd. Nog steeds hoop ik dat hij onverwachts voor m’n neus staat en dat we er weer een mooie dag van gaan maken! Maar hij neemt niet meer op, hij is niet meer online, hij stuurt geen mailtjes meer en hij staat ook niet meer onverwachts voor m’n neus. Mijn liefste vriendje, mijn beste maatje, mijn prins, mijn held, mijn God, mijn leermeester, mijn alles, mijn leven… Hij heeft me verlaten, voorgoed…

Naast het zoeken naar antwoorden en naast al dat huilen ben ik ook gewoon ontzettend kwaad. Kwaad op hem, kwaad op mezelf, kwaad op de psychiater en alle andere dokters, kwaad op de afgelopen maanden, kwaad op iedereen, kwaad op die kutziekte, kwaad op wat het met ons gedaan heeft, kwaad, kwaad, KWAAD!

Pffffffffff :’( het doet zo’n pijn…

arme meid.
sterkte, klinkt heel lulllig, maar ik meen het echt.

sterkte.

God man ;o Je had hem niet kunnen redden als je hem gebelt had. Echt niet. Hij is verantwoordelijk, niet jij!

Ik wil trouwens nog zeggen dat ik geloof in het lot, dat het voorbestemd was dat jij je had verslapen en dus niet kon bellen… Vat je? Dat - als je wel had gebeld- het toch niet had uitgemaakt, dat hij het tóch wel had gedaan.

Gecondoleerd ;|

Ohhh! Ik voel serieus met je mee.
Wat moeilijk moet dat zijn,
het is stom om te zeggen maar ik hoop
dat je er snel bovenop komt.
Dat je ermee leert leven zegmaar…
Arme jij!!!

Shit zeg. Meid, wat moet jij een boel doormaken zeg.
ook al maakt het niet veel goed, heel veel sterkte…

Ik ben sprakeloos… typeloos? allesloos…

pff ik weet echt niet wat ik moet zeggen…
echt zo erg voor je meid…Je kon er echt niks aan doen, ook al wil je dit zelf nu even niet geloven…sterkte ermee!!!

heeeeel erg veeel sterkte!
en het is echt niet jou fout!

:open_mouth:

Woow… =O
Ik kan niet zeggen dat ik weet hoe je je voelt, want dat doe ik niet, maar het is serieus echt NIET jou schuld!!
Mijn vriendje, ondertussen ex-vriendje eigelijk, heeft er ook wel eens mee gedreigd, zijn moeder heeft namelijk kanker, en er is een kans dat hij 't niet overleeft, hij heeft dan allen z’n broer nog, en soms als ie in een depressieve bui was dan begon hij er weer over, en dat hij bang was dat hij 't niet aan kon, en als dat niet lukte dat hij z’n moeder achterna zou gaan…
alleen al als hij 't zei; ik werd er serieus echt bang van!
Nja, zoals 't er nu voorstaat gaat alles goed, en doet hij 't niet. Maar zo zie je maar, je kunt niets voorspellen! zoiets zie je dan echt neit aankomen! en juist als je denkt dat 't weer goed gaat, blijkt 't helemaal fout te zitten…
Het enige wat ik kan doen is, je ontzettend veel sterkte wensen en succes voor de toekomst!
x

Wow -speechless-
echt super veel sterkte!

Ik weet niet wat ik moet zeggen…
Zelf heb ik een paar jaar geleden ook een heel dierbaar iemand verloren, en ik weet dat het echt heel veel pijn doet. Je hebt wel het goede besluit genomen om het even van je af te schrijven, dat helpt. Het beste is om er over te praten, te praten, te praten, en nog eens te praten.
Ook al is het héél moeilijk, het doet ontzettende pijn om dit te zien gebeuren, maar onthoud één ding: het is niet jouw schuld.
Ik wens je echt ontzettend veel sterkte. Als je iemand nodig hebt om mee te praten of om even alles eruit te gooien wat je dwars zit, kun je me noten. Ik help je graag.
Succes, en hopelijk gaat het snel iets beter met je.

xx Floor.

wow. dit vind ik echt erg, ik had je vorige stuk ook al gelezen en ik kreeg bijna tranen in mn ogen toen ik de titel al las, ook al ken ik je niet.
Ik weet eigenlijk niet wat te zeggen, behalve sterkte en gecondoleerd.

Ik weet echt niet wat ik hier op heb te zeggen, alleen sterkte. En dat het jouw schuld níet is. jij wou er nog voor zorgen dat alles goed zou kunnen komen, jij vroeg jezelf af en had 't laten merken aan de rest dat hij misschien toch niet klaar was voor 't echte leven weer.

En voor de rest heel veel sterkte!

wat erg!:open_mouth:

Veel sterkte!

wat erg voor je! je kon er egt niets aan doen, je moet het proberen te verwerken en het een plekje te geven… veel sterkte er mee!

lees een keer schuld van simone van der vught, het gaat niet over zelf moord.
Maar toch, zoek het maar op op internet ofzo.
heel veel sterkte en dat meen ik !

och, ik had je vorige stuk ook al gelezen en ik schrok me dood toen ik dit las. Echt heel veel sterkte meisje.

meid egt heeeel veeel sterkte ik vind egt erg voor je zit hier huilend dit te lezen ik hoop egt dat je bovenop komt.
egt super super veel sterkte.

ooit komt er een tijd dat jullie weer bij een komen dan zal de liefde zich bewijzen en jullie voortleven