Mijn leven lijkt een puinhoop...

Ik voel me me best ongelukkig. De laatste tijd waren er meer dagen dat ik heb geweend dan niet geweend. Terwijl ik normaal helemaal niet zo snel ween.
Een dikke 2 maanden geleden maakte mijn vriendje het na 7 maanden uit. Ik was er kapot van. De laatste maanden voelde ik me al ongelukkig op school en mijn oma was ook pas gestorven en alleen bij hem kon ik wat uitblazen van al die emoties. Onze breuk was dus heel zwaar voor mij. Ik ben nu stilaan wel wat over hem maar ik heb het er soms nog altijd wel moeilijk mee dat hij me niet meer kan troosten terwijl ik in zijn armen lig.
Op school had ik het moeilijk omdat ik heel verlegen ben en daardoor nogal buitengesloten was in mijn klas. De enigste die ik op school had was mijn beste vriendin maar zij had steeds minder aandacht voor mij door haar vriendje die ook in onze klas zit en die mij enorm haat, al weet ik niet waarom. Buiten school heb ik ook niet echt vrienden trouwens.
Ik zie er al dik tegenop om dinsdag weer naar school te gaan. Maar ik ga wel mijn best doen om wat meer te praten, hoe moeilijk het ook is.
Maar ik voel me zo rot want ik heb het gevoel dat ik meer en meer van mijn beste vriendin vervreemd zonder dat ik daar veel aan kan doen.
De enige waar ik nog echt mijn verhaal tegen kan doen is mijn ex. We zijn gelukkig dus wel vrienden gebleven. Ik ben niet zijn beste vriendin wat ik wel jammer vind maar hij is echt mijn beste vriend. Ik heb de laatste tijd bijna constant de behoefte om mijn hart te luchten en hij is dus de enige bij wie ik dat kan, maar ik voel me ook zo schuldig. Ik wil niet overkomen alsof ik constant zaag en ik wil hem absoluut niet verliezen doordat ik zo dikwijls negatief ben over mijn leven.
Hij helpt me wel om terug wat meer zelfvertrouwen te krijgen, maar hij weet ook wel dat ik momenteel nog vrij ongelukkig ben. Ik heb heel de tijd ups en downs, en dat is zo vermoeiend! Ik ben het beu en ik weet niet meer goed wat ik moet doen om mijn leven terug in handen te krijgen.
Ik voel me momenteel gewoon zo slecht en kan bij niemand terecht en als ik straks alleen in mijn bed lig ga ik sowieso weer wenen :frowning_face:
Sorry voor het lange (dit was dan nog de korte versie) en misschien ook wel onsamenhangende verhaal maar ik moest het gewoon even kwijt.

oewh ik herken me wel een beetje hierin

maar je kan buiten school ook een activiteit nemen… zodat je ook wat meer vrienden krijgt enzo… vrienden heb je soms harder nodig dan je denkt…

meer kan ik eigenlijk neit echt bedenken… ik zit eigenlijk ergens ook met hetzelfde

Ik ben inderdaad wel aan het nadenken om iets te doen als hobby om wat nieuwe mensen te leren kennen, maar ik weet nog niet goed wat. En het probleem is ook, meestal zijn de anderen met vriendinnen en zullen ze niet zo snel naar mij toekomen, maar ik vind het ook weer zo eng om op hen af te stappen. Ik heb ongelooflijk veel moeite met contacten leggen.
Gisteren was ik trouwens iets gaan drinken met een meisje dat ik nog niet zo goed ken en een vriendin van haar, om wat aan mijn sociale leven te werken. Ik was wel stil maar ik was toch trots op mezelf dat ik het had gedaan, maar vandaag voel ik me dus opnieuw slecht. Want mijn moeder vertelde me iets over mijn beste vriendin dat ze van haar moeder had gehoord. En dan drong het tot mij door dat ik de laatste tijd meer dingen over haar weet die ik van iemand anders heb gehoord dan van haarzelf. Ik voel me helemaal niet meer thuishoren in haar leven. Terwijl ik behalve haar amper vrienden heb dus ik wil haar na al die jaren wel niet zomaar kwijt ofzo! Het is niet alleen haar schuld waarschijnlijk, maar ik vind wel dat ze me soms nogal makkelijk negeert als haar vriendje in de buurt is. Dat kwetst me en dan voel ik mij helemaal eenzaam…

Als je nou eens snel met jouw beste vriendin afspreekt en het gezellig maakt (voorbeeld filmavond, beautydagje, shoppen in een nieuwe stad), dan voel je je vast al iets beter. Voor jouw verlegenheid is goed hulp te zoeken, daarvoor kun je een afspraak maken bij je huisarts die je door kan verwijzen naar een psycholoog. Je bent niet de enige die zich eenzaam voelt, veel meisjes hier weten wat jij bedoelt…sterkte!

Achja, iedereen heeft zo z’n ups en downs en dat is natuurlijk niet leuk. Maar probeer altijd positief te blijven, want je weet; na regen komt zonneschijn. Voel me net een psycholoog x]

Ik kan dat misschien nog wel eens doen met mijn beste vriendin ja. Meestal valt het allemaal wel weer mee als we onder ons tweetjes iets doen. Maar dan slaat de twijfel weer toe als ze mij nog amper uit zichzelf sms’t ofzo.
Ik ben deze week trouwens ook naar een jongerenadviescentrum geweest en die hebben me enkele voorstellen gedaan van assertiviteitscursussen enzo. Daar ga ik eens over denken en dat misschien wel proberen voor ik eventueel naar een psycholoog stap. Maar soms vraag ik me af hoe al die dingen mij kunnen helpen. Maar het is het proberen waard misschien wel. Ik vind het alleen echt jammer dat ik zo weinig vrienden heb en die moet ik uiteindelijk wel zelf gaan maken. Het doet mij altijd pijn als ik merk bij anderen dat zij wel meer vrienden hebben en daar vanalles mee doen. Ik zou zo graag wat meer buitenkomen maar dan moet het wel bijna altijd alleen.

Misschien kan je het er met je beste vriendin over hebben?
Dat je het gevoel hebt alsof je van haar vervreemd.
Misschien kan ze je helpen en dat gevoel wegnemen…?

Ik ben ook het buitenbeentje van de klas hoor. Ik zit echt in zo’n klas waar iedereen echt hartstikke kak en alles is.
Terwijl ik zelf heel veel metal luister en andere kleren draag enzo. Daarom ben ik dus ook buitenbeentje.

Maar inderdaad, misschien kan je een hobby zoeken? Of ga eens een keer naar een discotheek ofzo. Daar ontmoet je ook heel veel nieuwe mensen. Of naar een concert ofiets dergelijks.

kan je niet naar je moeder met dit verhaal ofzo? of een broer of zus

Het is erg vervelend om niemand te hebben om je verhaal bij kwijt te kunnen, dat weet ik.
Ik zou als ik jou was maar dinsdag gelijk even naar je mentor of leerlingbegeleider gaan om daar even mee te praten.
Die mensen zijn er om je verhaal bij kwijt te kunnen en kunnen altijd verdere hulp voor je regelen als dat nodig blijkt te zijn.
Als je een goede relatie met je moeder hebt, zou je er ook met haar over kunnen praten.
Of met je vader natuurlijk.
En als jouw ex echt zon goede vriend voor je is als je zegt, laat ie je echt niet vallen alleen omdat je het nu even lastig hebt en gewoon regelmatig je verhaal kwijt moet.

Houd een dagboek bij, daar kan je alles aan kwijt.
En je moet het niet zien aan een stom stukkie papier, maar als een vriendin. Ik heb de mijne ook een naam gegeven, en zo voelt het meer alsof iemand luistert en niet zeurt over alles wat ik zeg.

Op ten duur lukt dat niet meer hoor…Ik heb ook een punt gehad dat ik gewoon niks meer kon relativeren. Het gaat wel beter, maar je blijft kwetsbaar voor tegenslagen. Ik zou naar de huisarts gaan en die je laten doorverwijzen naar een psycholoog. Ik heb hetzelfde gedaan.

Als ik jou was zou ik die assertiviteits training echt proberen! Ik neem aan dat dit ook in een groep is, dan leer je ook nog nieuwe mensen kennen, die je begrijpen want zij zitten met hetzelfde probleem.

Neem je telefoon, bel je beste vriendin, vraag of ze even naar je huis kan komen en lucht je hart eens goed bij haar ! zeg waar het op staat; dat je een rotperiode hebt en dat je haar mist !

@E-kid: Dat klopt echt, mensen zeggen heel de tijd wel ik positief moet blijven denken enzo maar ik voel me zo rot dat dat lastig is. Ik ga een psycholoog wel in overweging nemen als het zo blijft doorgaan. Of die assertiviteitscursus eerst eens proberen.
Ik zit nu dus wel wat te denken of ik zo’n cursus zou doen of iets anders maar ik weet niet goed wat het beste zou zijn.

Ik schrijf trouwens af en toe wel in een dagboek en dat lucht inderdaad meestal wel op. Ik ga proberen dat wat vaker te doen als ik me slecht voel.
En als ik de reacties zo lees, is het misschien inderdaad wel geen slecht idee om nog eens met mijn beste vriendin te praten. Een tijdje geleden had ik dat trouwens ook al gedaan, even alles eruit en ze had toen helemaal niet zo’n idee dat ik me in de steek gelaten voelde door haar enzo. Dus ik dacht dat het dan wel beter zou gaan, maar nadien kreeg ik weer twijfels omdat ze zo weinig nog laat horen van zich. De laatste tijd lijkt het wel of ik meer hoor over haar leven via mijn moeder en mijn ex dan van haarzelf :astonished:

Gewoon doen, die afspraak maken met de psycholoog. Ik ben er ook veel te laat mee omdat het op ten duur wel beter ging. En nu opeens voel ik me niet echt mezelf(last van angsten die nergens op slaan en een slecht zelfbeeld).

Je zou kunnen zeggen dat je geestelijk gezondheid ook een immuunsysteem dat je zo af en toe eens moet bij sturen.

Ik moet nog terugbellen voor het intake gesprek met de psycholoog, maar dat word pas donderdag :confused:

Oei nu begin ik me al ongerust te maken. Maar ik vind het eigenlijk ook zo eng om naar een psycholoog te gaan. Ik voel me dan zo’n gek die naar een gesticht moet :stuck_out_tongue: dat is totaal overdreven om dat te denken maar ik voel me dan toch wel een beetje zielig als ik naar een psycholoog ga. Mag ik vragen waarmee je vroeger problemen mee had dan?

Ja zo voelde ik me eerst ook, een ‘patiënt’. Maar daar heb ik nu wel vrede mee.
Ik weet dat ik er beter en sterker uit zal komen.

Ik heb een heel kutjaar achter de rug: ouders hebben/hadden financiële problemen, waardoor mijn studie in gevaar kwam(geen geld voor college geld, geen geld voor een nieuwe laptop<- essentieel voor mijn opleiding; ik moet veel multimediale dingen doen), pinpas gestolen van mij en mn moeder en haar vriend heeft zonder toestemming mijn pinpas gebruikt, vriend maakte het aan het begin van het schooljaar uit, ik kreeg een brief met daarin dat ik schulden had wegens een auto reparatie(ik heb geen auto?) dus helemaal achter mijn ouders om rechtshulp ingeschakeld omdat ik er vanuit ging dat ze dat op mijn naam hadden gezet, maar ze hebben mij en mn moeder door elkaar gehaald :S, we hebben ook nog een aantal maanden zonder stroom gezeten, dat was wel even uit te houden. Later ook nog eens zonder water.

Daarna ging het wel wat beter, ik kon dingen toen nog relativeren en mijn vriend en ik kregen weer een relatie.

Tegen het eind van het schooljaar ging het weer mis, hij maakte het uit en weer kwamen we zonder stroom te zitten. Dus dat voor mij de druppel die de emmer deed overlopen.

In de vakantie ging het wel weer, maar nu voel ik me weer down en onzeker, zo onzeker dat ik me niet vrouwelijk voel en bang ben dat mensen denken dat ik ene pot ben en er zo een word :'3
Ja echt dat laatste slaat volslagen nergens op.
Je weet dat het niet zo is, maar de angst houd je in je greep. Zoiets heb ik ook gehad toen ik klein was met mieren en vorig jaar ook: ik was zo bang dat ik zwanger zou zijn dat ik tijdens school een hyperventilatie aanval kreeg.
Terwijl ik wist dat ik het niet was.

Daar komt ook nog bij dat mijn moeder me iets over mn vader verteld heeft waardoor ik een week uit mn doen was(hij is aan Multiple Sclerose gestorven toen ik 8 was)
Ze hebben hem destijds in het verzorgingstehuis heel slecht verzorgd: hij had long ontsteking, was uitgedroogd etc.) Hij moest daar ook heen omdat zijn IQ achteruit ging en dat dat slechte gevolgen voor mij zou hebben.
Ik moet dus de dood van pa ook nog eens gaan verwerken.

Pfft oké heel verhaal, en misschien lijkt het niet eens zo erg als je bedenkt wat mensen verder allemaal meemaken, maar tegen het eind was ik gewoon een elastiek waar de rek uit is. Ik ben/was geestelijk gewoon een wrak.

Oh wat een verhaal… Dan voel ik mij zo aanstellerig met mijn problemen die zo banaal lijken. Ik weet alleen dat ik me eenzaam voel en ja, mijn verlegenheid beheerst heel mijn leven en dat maakt me kapot vanbinnen. Maar ik heb thuis ofzo geen problemen zoals jou.
Toch blijf ik het zo’n grote stap vinden om naar een psycholoog te gaan. Ik heb ook totaal geen idee eigenlijk wat die gaat doen of zeggen waardoor ik terug zelfverzekerder kan worden. Ik kan me er gewoon niets bij voorstellen…

Ja verlegenheid is lastig. Ik ben ook wat socialer geworden gelukkig ook al duurde het best lang.
Maar er zijn nog steeds plekken waar ik me nog niet zo op mn gemak zou voelen tussen allemaal mensen.

Soms denk ik zelfs dat ik een sociale fobie heb. Niet dat ik er zoveel van ken maar het laatste jaar viel me echt op dat ik in de meest normale situaties als naar de winkel gaan ofzo zenuwachtig ben en bang ben om me belachelijk te maken. Ook telefoneer ik meestal niet zo graag omdat ik dan zenuwachtig ben. Enkel bij een paar mensen valt telefoneren wel mee maar zelfs als mijn moeder belt en ik en mijn zus zijn thuis laat ik zo veel mogelijk mijn zus opnemen. Echt erg eigenlijk maar het is sterker dan mezelf.
Het zou me echt meer zelfvertrouwen geven denk ik als ik wat meer goede vrienden had. Daarom vind ik het ook zo jammer dat ik vervreemd van mijn beste vriendin, zij is een van de weinige vrienden die ik heb.
En daarom betekent/betekende mijn ex zo veel voor mij, het is zo uitzonderlijk dat ik zo open kan zijn tegen hem. Dat gaat meestal alleen maar bij mensen die ik al van voor mijn erge verlegenheid ken.