Mijn (ex) vriend wil niet meer

Hoi iedereen,

Ik heb een half jaar een vriend. Hij is al sinds ik hem ken depressief, maar merk hier pas de laatste paar maanden veel van. Hij heeft veel problemen vanuit zijn verleden niet opgelost omdat hij nooit wil praten. Ook heeft hij geldschulden en zit hij gewoon heel erg in de knoop met zichzelf.
Hij heeft daarom gister de beslissing genomen om het uit te maken. Hij wil rust in zijn leven en ervoor zorgen dat hij uit zijn depressie komt, en hij denkt dat dit het beste kan door afstand van alles en iedereen te nemen, dus ook van mij.

Dit komt natuurlijk heel hard aan bij mij, omdat ik altijd voor hem klaar heb gestaan en hem nooit heb willen belasten. Ik heb nog steeds het gevoel dat dit niet de juiste keuze is, want je kunt toch ook je leven verbeteren met een vriendin? Dat idee heb ik tenminste.
Ik wil er echt alles aan doen om hem te helpen en zal hem ook steunen als hij daar behoefte aan heeft, ik krijg het alleen niet aan z’n verstand gebracht. Ik ben zo gek op hem, we hebben zoveel samen, en nu is dat ineens weg.

Hij zegt dat hij hier al een maand over nadenkt en dat geloof ik ook wel, aangezien hij sinds die tijd wat kortaf deed en afstandelijker. Tegelijkertijd heeft hij ook veel lieve dingen voor me gedaan, en zie ik nog steeds liefde in zijn ogen als hij naar me kijkt, ook al zegt hij dat hij het moeilijk vind om van ook maar IEMAND te houden op dit moment, dus ook van mij.
Hij heeft dingen gedaan die hij normaal nooit zou doen voor mij, gewoon puur en alleen om mij te pleasen en een fijne avond te bezorgen. Zoals bijvoorbeeld mee op stap gaan in een club, daar heeft hij een schijthekel aan maar toch deed hij het.
En lieve gedichten schrijven, etc. Dat doe je toch niet als je niet van iemand houd?

Ik vind het gewoon zo moeilijk om dit te accepteren, gewoon omdat het niet klopt. Ik ben van mening dat we er samen uit kunnen komen. Maar als dit niet van twee kanten komt…

Wat moet ik nu doen? Hij heeft gezegd dat hij er nog over na zou denken, maar wanneer hoor ik dan hoe het zit? Ik wil hem ook niet pushen, ik wil ook geen hoop hebben, maar ik wil ook niet opnieuw horen dat hij echt achter zijn beslissing staat.

Heeft iemand hier ervaring mee of heeft iemand tips, steun, wat dan ook?

P.S. Sorry voor het lange verhaal, ik vind het al lief dat je het helemaal gelezen hebt!

Ik heb het helemaal gelezen en ik wens je heel erg veel sterkte.

Aan de ene kant snap ik het van hem dat hij denkt dat het beter is om het uit te maken om zijn leven helemaal op orde te krijgen.
Aan de andere kant snap ik jou ook, omdat jij er voor hem bent en hem kan steunen.

Muhh ik weet het ook niet en heb er ook geen ervaring mee, dus ik hoop dat de andere meiden op GS je wel kunnen helpen.

Nogmaals sterkte (:

Ik heb hetzelfde meegemaakt. Wij waren sinds begin mei 2011 bij elkaar, en begin augustus van dit jaar zei hij dat ook. We zijn toen een maandje uit elkaar geweest, maar gingen nog wel veel met elkaar om. Al kwam dat meer uit mijn kant, omdat ik dat gewoon nodig had. Na een week of 3 zei hij dat hij me al bijna de hele tijd miste, vooral in de weekenden toen ik normaal bleef slapen. En een week later kwam hij naar mijn school toe toen ik uit was omdat hij me wou zeggen dat hij me terug wilde.

Ik ben in die maand 8 kilo afgevallen, ik at bijna niet meer door de stress. Gelukkig was het in de vakantie/eerste week van m’n nieuwe opleiding, want tentamens o.i.d. had ik toen nooit kunnen maken. Ik ben er toen zelf eigenlijk ook depressief van geworden, maar daar heb ik eigenlijk geen tips voor.

Wij waren dus al 15 maanden bij elkaar, en we zien het nu als een pauze en we zijn er sterker uit gekomen. Mijn vriend loopt nu bij een psycholoog en ik ga altijd mee als het kan, zodat hij nooit alleen is als het gesprek af is gelopen.

Oh, en wij zijn 20 en 22. (Nja ik ben over een paar daagjes 20)

Misschien kun je eens met zijn ouders praten, of die ook niet vinden dat hij hulp moet hebben? Tenzij het van die mensen zijn die daar niks mee hebben…

Succes iig!

[size=2]Jij weet niet wat hij nodig heeft. Dat denk je misschien te weten, maar wees eerlijk tegen jezelf: je hebt er ook je eigen belang bij, omdat je hem niet kwijt wilt.

[size=2]Het is waarschijnlijk niet zo dat hij niet van je houdt. Maar dat hij lieve dingen voor je gedaan heeft wil niet zeggen dat hij daarom bij je wil blijven.


[size=2]Of dit is in ieder geval wat hij besloten heeft, dat kan voor iedereen anders zijn. Het feit blijft echter dat hij deze keuze gemaakt heeft, en jij hebt (helaas) niets anders dan die te respecteren en je erbij neer te leggen.

Als jullie allebei willen, kunnen jullie na die periode allebei weer kiezen voor elkaar. Maar terwijl hij werkt aan zichzelf, zou ik ook werken aan mezelf, en als we allebei verder zijn kijken of we weer samen kunnen zijn. Ga er niet op wachten, want dan ontwikkel jij jezelf niet, terwijl hij dat wel doet.

Ten eerste, veel sterkte. Maar…het is zijn keuze, je kan hier niks aan veranderen. Ik weet niet of je zelf al eens depressief bent geweest? Anders is dat gevoel moeilijk te begrijpen…

Bedankt iedereen! Ik ben zelf ook depressief geweest jaren geleden, maar ik had toen juist wel behoefte aan steun om me heen. Daarom snap ik het niet helemaal denk ik.
Ik zou het gewoon graag een tijdje aan willen kijken en als het echt niet werkt dat we er dan alsnog mee stoppen. Maar of hij dit ook wil denk ik niet…

up

Als je zegt dat het ‘niet klopt’, begrijp je blijkbaar toch niet helemaal wat er speelt in zijn hoofd…
Hij heeft ruimte nodig om alles voor zichzelf op een rijtje te krijgen.
Dit is soms heel moeilijk als je veel mensen dichtbij je hebt staan om rekening mee te houden. Als je zo in je ‘oude leven’ blijft hangen, heb je grote kans dat je ook steeds in hetzelfde cirkeltje blijft draaien. En in het geval van een depressie is dat niet goed. Misschien dat hij het over een tijdje allemaal voor zichzelf op een rijtje heeft. Als hij echt van je houdt gaat dat ook niet zomaar over, en misschien wil hij het dan alsnog proberen!

Maar voor hem is het nu helaas beter als je hem ruimte geeft.
Heel veel sterkte!

Ja jíj bent van mening dat dat samen moet. Hij overduidelijk niet en dat is heel lullig voor jou maar blijkbaar moet hij dit alleen doen. Dat jij toen behoefte had aan mensen om je heen betekend niet dat dat voor hem ook zo is.

Ik snap jullie, ik heb net met hem gebeld en morgen begint hij bij de psychiater. Het is voor nu uit, maar hij zegt dat hij me over drie weken belt om te laten weten of de therapieën zijn gedachten hebben veranderd. Ik wil het zo niet, maar ik hoop gewoon dat hij door die sessies misschien een beter inzicht krijgt. En als hij besluit van niet, dan leg ik me daarbij neer en ga ik verder. Ik wil niet op hem ‘wachten’ op die manier, maar goed ik weet het nu ook niet…

hij moet naar een psycholoog ipv denken dat ie t zelf kan oplossen door zich af te zonderen
door zich af te zonderen kan hij zichzelf alleen nog maar dieper in de put werken… mensen hier zeggen wel van ‘ja je weet niet wat er in zijn hoofd afspeelt en je weet niet wat voor hem de beste keuzes zijn’, maar iemand die depressief is weet dat vaak ook niet voor zichzelf en wat er in zoiemands hoofd afspeelt is ook niet bepaald positief

ik zeg niet dat je de relatie aan moet houden, maar een oogje in het zeil proberen te houden kan geen kwaad

ow ok ik las dat laatste bericht niet dan is t wel goed
alsnog denk ik dat afzonderen voor de rest niet echt goed is maarja

Nee afzonderen is zeker niet goed, ik hoop maar dat de psychiater hem snel helpt en een goed plan met hem opstelt, en hem laat inzien dat afzonderen idd niet de juiste oplossing is.

Juist…Hij moet eerst van zichzelf kunnen houden,alvorens hij van iemand anders kan houden, weet je. Geef hem even de tijd, maar cijfer jezelf ook niet weg omwille van zijn problemen.

Ik ben het helemaal met je eens:) Ik heb mezelf veel weggecijferd de laatste tijd, ook omdat hij mijn problemen er zeg maar niet bij kon hebben omdat het bij hem al tot boven zit… Dat was ook pittig. Dus heb ik hem daar maar in ontzien, terwijl ik natuurlijk veel behoefte heb aan zijn steun, mede omdat ik deze week de crematie van mijn opa heb gehad enzo…

Ten eerste : gecondoleerd!
+ heeft hij jou dan niet gesteund, nu? Zou wel rot zijn…Het is heel erg wat hij doormaakt, maar kies ten alle tijde voor jezelf. Een relatie is niet leuk als je weggeduwd wordt omwille van zijn problemen.

Dankje:) Ja hij heeft me gesteund op zijn manier zeg maar… Voor de crematie heeft hij me gesteund, maar op de dag zelf nauwelijks. Daar ben ik ook heel erg boos om geworden maarja hij kan gewoon niet dealen met die situaties, een van zijn problemen zijn ook de vele mensen die hij is verloren in zijn leven en er nooit om gerouwd heeft. Pft het is zo lastig…

Zijn ouders zijn dus een groot probleem. Aan zijn vader heeft hij praktisch een hekel omdat hij hem nooit heeft geholpen met zijn geldproblemen en hem vrijwel direct nadat zijn ouders gescheiden waren (hij was 2) in de steek heeft gelaten. Hij heeft een ontzettend grote wrok tegen hem. En zijn moeder is er wel, maar kan ook niet veel voor hem betekenen. Met haar heeft hij in het verleden ook grote problemen gehad.
Natuurlijk ligt niet alles aan zijn familie, ik denk ook dat het veel ligt aan zijn karakter. Hij is heel koppig, eigenwijs, etc. en ik hoor alles maar van 1 kant…

Iedereen verwerkt dingen op zijn eigen manier.

Ik zit echt in precies dezelfde situatie… upje voor jou. Sterkte meis

hij houd wel van je maar hij doet wat nu het beste is voor hem.
ik herken mezelf wel in hem, sta op het punt om ook zon kut beslissing te nemen, gaat slecht met mij en weet niet wat ik met mezelf aanmoet.