mijn ervaring

hallo,
ik ben Angie en ik ben 16 jaar… op 1 of andere manier wil de ervaring met de dood van mijn opa delen en vrij staan om met andere te praten als ze ook iets ergs hebben meegemaakt.

ik woon nu twee en een half jaar bij mijn opa en oma.
me opa had vaak beroertes en ik 2010 kreeg hij kanker. maar hij had dat overleefd en hij was dus genezen… maar tot 5 jaar heb je een risico dat het terug komt. mei dit jaar werd me opa opgenomen in het ziekenhuis vanwege een zware blaasontsteking… de dag daarvoor had hij nog een scan gehad om te kijken of hij nog kanker vrij was. toen hij werd opgenomen gingen ze gelijk achter die foto’s aan en later die middag kregen we de uitslag… we zagen het al aan haar gezicht toen ze binnen kwam… het was foute boel… hij had weer kanker en het was al uitgezaaid… het zat in zijn longen, alvleesklier en nieren… eerst praatte ze nog over chemokuren maar zeiden daarbij dat het niks zou helpen… dus me opa wou dat niet want het is eenmaal niet prettig… we namen hem mee naar huis omdat opa thuis wou wachten op zijn dood… de kanker groeide al heel snel uit overal naar toe… eerste week thuis ging zijn eetlust achteruit en begon hij vaker over te geven… hij kon slechter lopen en was heel emotioneel (wat logisch is)… de tweede week kon hij helemaal niet meer lopen… eten en drinken kon hij niet meer… als hij 1 slok dronk gaf hij heel erg over… er kwamen ook witte vlokken mee… me oma vroeg aan de arts: wat is dat? waarop de dokter zei: dat is zijn maagwand die loskomt…
mijn opa kreeg een maaghevel (een slang door je neus waardoor drinken niet in je maag terecht komt maar dat het gelijk weer eruit komt via de maaghevel zodat hij ook niet meer hoefde over te geven) hij kon weer drinken want het kwam er uit via die maaghevel… ook in de tweede week kon hij helemaal niet meer eten… hij wou wel… maar hij kon niet…hij had trouwens al vanaf het moment dat hij thuis was een morfinepomp tegen de pijn… hij begon ons niet meer te herkennen… dat was vooral heel pijnlijk… op een gegeven moment ging ik voor hem staan en bukte… hij keek me even aan en hij herkende me heel even weer… hij zei voor het laatst ik hou van je tegen me en lachte… daarna ging ook het praten achteruit… twee dagen later kon hij helemaal niet meer praten de derde week kwam de huisarts en we hadden besloten dat we opa onder zijn onderbewust zijn gingen brengen ( met een slaappomp en morfinepomp) zodat hij geen pijn meer hoefde te lijden… we hebben daar nog twee drie dagen mee gewacht zodat we nog afscheid konden nemen. de slaappomp werd er bij gedaan en opa werd in slaap gebracht en onder zijn bewust zijn… we moesten heel stil zijn omdat als hij prikkels zou krijgen zou het niet werken… dit heeft een weekje geduurd… ik weet nog toen er gewoon weer prikkels mochten komen omdat hij toch al ver onder zijn bewustzijn was op zijn borst heb liggen huilen… het duurde een week… de nacht van zaterdag op zondag werden we wakker gemaakt door de nachtverpleegkundige… opa begon steeds te stoppen met ademen… we kwamen onze bed uit… we zaten bij hem… en hij blies zijn laatste adem uit… op het moment dat hij stierf kreeg hij een maagbloeding (der kwam bloed uit die maaghevel) dat was een heel eng gezicht… hij stierf precies om half drie snachts op 1 juni… hij was zo dun geworden… zijn gezicht was niet meer zijn gezicht hij was anders… en dat was ook eng…

ik vraag niet om medelijden of iets… ik wou mijn verhaal kwijt… en ik wil ook dat als er andere zijn die er over hun eigen ervaring met de dood van een persoon die veel voor je betekend met mij kunnen praten… want opkroppen is niet goed… dat heb ik ook heel lang gedaan…
huilen is oke… je hoeft je niet groot te houden… je bent niet zwak als je huilt… onthoud dat goed

ga geen kut reacties plaatsen of mijn spelling verbeteren. niemand is perfect

Wat verschrikkelijk, heel veel sterkte!

Sterkte

dankjewel :slightly_smiling_face:

dankje (:

Ik wens je inderdaad ook heel veel sterkte, maar voortaan kan dit in een topic als het Lucht je hart topic of het Wat wil je nu echt even kwijt topic.