Mijn eetprobleem

Hi,
Vele van jullie zullen een eetprobleem wellicht onzin vinden, maar ik heb besloten het toch wel te plaatsen.
Mijn vader was schrijver, en ik vind het fijn om dingen van mij af te schrijven.
Alles is waargebeurd in het verhaal…
Liefs, Beau

Het is niet echt de bedoeling dat iedereen eerst gaat vragen of ze hun verhaal moeten plaatsen. Plaats het gewoon en als mensen het willen lezen, dan doen ze dat en zo niet, dan niet.

Als ik er nu zo over nadenk is mijn probleem rondom eten al veel eerder begonnen.
Ik denk dat ik eind groep 6, begin groep 7 zat toen ik voor het eerst vond dat ik helemaal niet zo dun was als mensen zeiden.
Dat was namelijk wat mensen zeiden: ‘Ach joh, neem er nog eentje, je kan wel wat vet gebruiken’, of ‘grassprietje’ of ‘1 windbriesje en je waait weg, joh’.
Daar was ik het toen helemaal niet meer mee eens.
Het was eind groep 8 toen ik dat ook voor het eerst uitsprak. Bij de musical.
‘Ik heb echt een dikke buik’, een beetje in mezelf, maar ook hardop.
Stilte.
Mijn vriendinnen waren lichtelijk geschokt. Iedereen wist wat anorexia was. Niet dat ze dachten dat ik dat had hoor, maar ze waren wel bang dat ik het zou krijgen. Ik moest ze beloven dat ik nooit zou afvallen zonder overgewicht. Slechte belofte. Nog geen jaar later verbrak ik ‘em al.
In de eerste. Ik had inmiddels genoeg anorexia-verhalen gelezen om te weten dat je het moest zeggen voor dat het een nog groter probleem werd.
En dat deed ik, tegen mijn vriendin. Die het overigens al door had voor dat ik het mezelf goed en wel realiseerde. Een maand later –denk ik- heb ik, nou ja, mijn vriendin, het tegen mijn mentrix verteld. Ik had een gesprek met haar een daarna een gesprek met de vertrouwens persoon op school.
Een klik tussen haar en mij was er niet, maar het ging wel weer goed! Een tijdje….
Daarna begon ik weer opnieuw. Dat was eigenlijk ook mijn donkerste periode. De periode van 1appel en avondeten per dag, zoals mijn vriendin en ik die noemen.
Na een tijdje goed te hebben nagedacht over mijzelf, ging het weer goed.
Maar het idee dat ik dik was ging niet uit mijn hoofd.
En dus begon ik weer opnieuw. Goed. Slecht. Goed. Slecht. Goed. Slecht. Kortom, het ging met ups en downs.
Inmiddels was de zomervakantie. Mijn ‘prachtige’ idee om op vakantie af te vallen, waar we ’s ochtend en ’s middags een buffet hadden, ging in duigen op door vragen als: ‘Ga je alleen dat eten? Je bent al zo dun’, of ‘Dat is wel erg weinig hoor, je bent toch niet op dieet?’. Vragende blik. Toen vond ik het stom. Achteraf gezien is het natuurlijk alleen maar goed.
Aan het eind van die vakantie ging ik naar Slagharen, een midweek. Met z’n allen in een (klein) huisje. Daar moest ik wel normaal eten. Bovendien was die zelfde vriendin mee. Ik had geen keus.
Eenmaal weer naar school toe kon ik weer wat makkelijker mijn brood ‘vergeten’ of weggooien. Niet opeten omdat ik geen tijd had. Ik verzon werkelijk waar van alles. Maar mijn vriendin had het door, en ik heb uiteindelijk alles opgebiecht. Waardoor ik na iedere pauze werd ‘ondervraagd’. Wat inhield dat ik tot een paar keer aan toe werd gevraagd of ik mijn brood had opgegeten. De laatste keer was standaard ‘nee’. Tot ik op een gegeven moment een ‘geniaal’ plan had. Als ik nou de komende tijd goed ging eten dat gaat ze me niet meer ondervragen en kan ik weer gaan overslaan. En het werkte. Maar ik was niet gelukkig. Ik had nog nooit zo veel bij elkaar gelogen als nu.
Ik stortte mijn hard uit op www.proud2bme.nl in de chat. Ik moest het aan haar vertellen. Ondanks dat zij dan naar mijn (oude) mentrix zou gaan. Zo voorgenomen, zo gedaan. Ik vertelde het haar. Zij ging naar mijn mentrix, ik ging naar haar toe, en heb er uiteindelijk voor gezorgd dat ze niet naar mijn moeder zou stappen om dit te zeggen, maar dat ik opnieuw met de vertrouwens persoon moest gaan praten.
Het ging beter, althans, ik deed alsof. En ik mocht stoppen. Ik wilde de vrijheid terug om af te vallen. Te eten wat ik wilde en niet wilde. Het was simpel. Op school at ik normaal, thuis niks, behalve avond eten. Niemand die het door had. Ik kreeg zelfs ‘complimentjes’ dat ik weer normaal at. Vriendin blij, Ik blij? Ehm… nou nee. Dat viel wel mee, ik voelde me onwijs schuldig, maar ik zei niks.
Ik hield mijn masker op. ‘Hoe gaat ‘ie?’ ‘Goed!’ Lulverhaal.
Verder deed ik niet veel anders dan op mijn kamer zitten en huiswerk maken. Ik moest en zou een goed cijfer halen. En dat ik de hele dag aan mijn huiswerk zat vond ik alleen maar fijn. Dat merkte ik het minder als ik honger had…
En dan ging ik naar bed, las een boek of leerde en toets. Waarna ik uitgeput in slaap viel. Mijn schoolprestaties gingen vooruit.
Behalve voor Science, daar ging ik op achteruit. Reden onbekend. Toen ik dat te horen kreeg, was denk ik voor mij het keerpunt. Ik ging nog harder afvallen. Ik merkte dat dit een keiharde wereld was. En die wereld kon ik niet aan. Mijn eigen wereldje was vertrouwder, zachter. Beter. Tenminste, dat dacht ik.
Die harde wereld kon ik niet aan. Ik was nog the klein, te jong, te kwetsbaar.
En zolang niemand het door had was het niet erg genoeg. Toch zat ik te twijfelen of ik me zou opgeven voor een online zelfhulp programma. Maar ik deed het niet. Ik had het niet nodig. Ik bagatelliseerde mijn probleem. En ook het feit dat ik twee gedachten had. Wel en niet genezen. Ik zat met mijzelf in een vreselijke knoop. En ik had meer dan 1 paar handen nodig om die uit elkaar te krijgen. Maar hulpvragen voelde als falen. En dat wilde ik niet. Bovendien stelde ik mij aan. Ik een eetprobleem? Pff… Dacht het niet.
Het ging geleidelijk aan nog steeds slechter. Ik zat af en toe op een pro-ana site, sportte veel en at te weinig.
Vooral toen ik een gezond-afval-forum vond, waar meisjes van onder anderen mijn leeftijd gezond gingen afvallen. GEZOND. Zei wel, ik niet. En als ik dan ‘te veel’ had gegeten, dan was ik boos op mezelf en sportte ik extra veel.
Ik had echt een eetprobleem, en ergens wist ik dat ook wel. Maar ik wilde het niet weten. De gedachte was er altijd, maar werd verdrongen door de ‘ik-stel-mij-vreselijk-veel-aan-gedachte’.