mijn eerste verhaal!!

hé dames, dit is mijn eerste echt verhaal die ik probeer te schrijven.
ik hoop op goede/ slecht reacties, mag allebei als iik er maar iets aan heb.

het gaat over een meisje dat haar ouders bij een auto ongelijk heeft verloren, ze zit nu in een weeshuis met alleen maar meisjes. ik hoop dat jullie het een leuk verhaal vinden

xx lotte

okej, hier is mijn eerste stuk.

Het was al weer bijna een kleine twee maanden geleden en ik kan het me nog heel goed herinneren. De auto, het getoeter en daarna… daarna niks meer. Daar waar ieder kind voor vreest moet mij, Hester, overkomen. Een dikke druppel rolt over mijn wang en valt op mijn linker hand. Het liefst zou ik heel boos op mijn ouders worden, maar wat heeft het voor zin, zij liggen nu gezellig met zijn tweetjes onder de grond, terwijl ik hier in dit vervloekte weeshuis zit. Waarom moeten ze dan ook altijd ruzie maken in de auto? Ik vond het altijd leuk om enig-kind te zijn, lekker verwend worden door je ouders en de grootste kamer in huis, maar op dit moment zou ik wensen dat ik een grotere zus had die me kon troosten.
Er werd op de deur geklopt, ‘binnen’ riep ik nog half snikkend. Er kwam een mooie slanke vrouw binnen, in een net niet té strak pakje. Het was Evelien, mijn gezicht klaarde meteen op. Evelien werkte hier en was, sinds ik hier ben komen wonen, me beste en enige vriendin. Ze vrolijkt me altijd op als ik verdrietig ben en ze helpt me als het nodig is. Ze is een soort van zus en een moeder tegelijkertijd.
‘hé, gaat het wel?’ vraagt ze belangstellend.
‘ja hoor, ik had even een dipje’, ik glimlach en kijk haar dankbaar aan terwijl ik mijn laatste traan van mijn gezicht afveeg. Ze komt even bij me zitten en we kletsen even over van alles en nog wat. Na een tijdje kijkt ze op haar horloge,‘oeps! het is al half vijf, ik moet helpen ik de keuken’, lacht ze. Ze wil net opstaan als iemand roept dat ze moet komen helpen. ‘Doei hè, ik moet ervan door anders word Mevrouw Baanders boos’. Mevrouw Baanders is de eigenaar van dit alles, ze is heel aardig tegen nieuwelingen, maar als je een tijdje hier woont begint ze steeds strenger worden. Ik heb zelfs een keer iemand horen zeggen dat ze zo boos was geworden dat ze iemand een week lang in de kast onder de trap had opgesloten. Ik weet niet of ik het moet geloven er worden hier namelijk nog al veel geruchten verspreid, vooral door Natasja, wat een bitch! Als je een keer niet aardig tegen haar bent negeert ze je en stookt ze iedereen tegen je op.

Na het eten loop ik naar mijn kamer en ga een boek zitten lezen. Na een half uur hoor ik stemmen op de gang, ik probeer te luisteren maar hoor niet veel. Ik loop naar de deur en doe hem een klein stukje open om te horen wie het zijn. ‘Vanavond om half een gaat het gebeuren’ hoor ik iemand zachtjes fluisteren. Ik doe de deur nog een stukje verder open maar opdat moment hoor ik iemand de trap op lopen en vluchten de twee weg. Wie zouden dat zijn geweest? vraag ik mezelf af. Ik denk terug aan wat ze zeiden: ‘vanavond om half een gaat het gebeuren’. Wat zou er dan gaan gebeuren? Ik besluit er niet meer over na te gaan denken. Het is inmiddels half tien dus ga ik mijn tanden poetsen en naar bed.

Om tien voor half een schrik ik wakker van voetstappen op de gang, zal dit dat ene zijn waar ze het over hadden? Ik wil me er het liefst niet mee bemoeien maar mijn nieuwsgierigheid wint. Ik schiet snel in mijn kleren en sluip zachtjes mijn kamer uit. Ik volg de voetstappen en kom uiteindelijk buiten uit, ik zie een groepje mensen staan. Ik weet niet wat ze aan het doen zijn maar volgens mij is het niet goed. Ik probeer dichter bij te komen om te kijken wat ze aan het doen zijn, maar opeens hoor ik overal sirenes. Het groepje heeft het ook gehoord en is heel snel verdwenen, ik heb geen idee wat er aan de hand is en sta helemaal aan de grond genageld. Uit de politie auto’s, die inmiddels zijn gearriveerd, stappen agenten met wapens en honden. ‘DOE JE HANDEN OMHOOG!’ schreeuwen ze tegen mij. Langzaam doe ik mijn handen in de lucht, ik krijg niet eens de kans om na te denken want ik word meteen door een politie-agent hardhandig op de grond geduwd en in de boeien geslagen. Ik roep nog dat ik hier niks mee te maken heb maar niemand luisterd.

Hier zit ik dan, op een stoel in een verhoorkamer. Ik weet niet wat ik hier doe of waarom ik hier ben, maar ik weet wel dat ik hier niet hoor. Langzaam gaat de deur open en komen er twee agenten binnen, een man en een vrouw. Ze gaan rustig zitten. er valt een pijnlijke stilte, dan begint de man opeens te spreken ‘zo jonge dame, waarom denk je dat je aan bent gehouden?’
‘Ik heb geen idee meneer’, zeg ik eerlijk. Weer zo’n stilte, de man en de vrouw kijken elkaar aan. Ik begin nu toch wel een beetje bang te worden, stel nou dat ze me niet geloven, moet ik dan de gevangenis in?
‘Heb je echt geen idee’ vraagt dit keer de vrouw. ‘Dus je wil ontkennen dat je vannacht drugs hebt zitten handelen?’
Ik schrik, dus daar gaat het over, over drugs. De man en de vrouw kijken me strak aan, opeen begin ik hard te huilen, ik weet niet waarom maar het komt er gewoon uit. De vrouw komt naast me zitten en probeert me te troosten. Tussen mijn snikken door probeer ik te vertellen dan ik echt van niks weet.

okej, niet echt geweldit maar zoals ik al zei, het is mijn aller eerste verhaal, duss.

waarom gebruik je geen hoofdletters?

srry, dat vergeet ik heel vaak, maar ik zal het verbeteren.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet egt goed geschreven vind. :flushed:
Het is niet een verhaal wat lekker leest.
Sorry…

ik kan me aandacht er niet bij houden, vind het dus niet echt goed

Het leest niet echt lekker, maar ik ben wel benieuwd naar hoe het verder gaat! =D

Je schrijft niet echt lekker, dus is 't ook niet fijn om te lezen.

bedankt voor de tips meiden.
hoeft geen srry te zeggen hoor:D ik zei al, tips zijn welkom:)
maar goed, ik denk dus niet dat ik verder ga schrijven. want ik heb eigenlijk geen idee hoe ik het dan moet doen.

ik heb het zelf nog een keer gelezen, en ik snap wat jullie bedoelen. maarja niks aan te doen
xx