mijn eerste gedicht ;s

Okee, ik schaam me er wel een beetje voor,
maar ik heb het meegemaakt,
enja, ik ben maar een begineling ;k

Ik weet nog goed,
Hoe je zei,
‘schat, ik zal je nooit kwetsen’
De woorden bleef ik maar herhalen,
Maar er deden verhalen,
Verhalen van verdriet en pijn,
Nu weet ik dat het altijd het zelfde zal zijn,
Je bedroog me,
Toch kon ik je niet laten gaan,
Dit kon echt niemand verstaan,
Ik bleef je kansen geven,
Je nam me mee naar je verleden,
Ik kon dit niet meer aan,
ik moest wel gaan,
weg van jou,
weg van deze pijn,
ik vertrok van je,
het kon je niets schelen,
je keek niet om,
aan die pijn ga ik kapot,
niet de pijn van mijn liefde voor je,
maar aan de pijn dat ik slechts een nummer was,
voor te veroveren,
en verder te gaan,
en mij daar gewoon te laten staan,
vaarwel player,
tot nooit meer.
Ookal besef ik,
Dat nooit meer niet bestaat.

euhm.
wel aardig.

Aardig :grinning:
Als je probeert de zinnen telkens even lang te maken, rijmt het mooier