mijn depressie & zelfmoordgedachten

ik ben een meisje van 15 jaar, en in mijn leven heb ik al best veel obstakels meegemaakt.
15 jaar? wat kan die nou meemaken? zullen sommige denken
maar ook op een jonge leeftijd kun je veel gezien en gevoelt hebben
zolang ik me kan herinneren ben ik nooit echt gelukkig geweest
op de basischool werd ik gepest en buitengesloten, ik heb een tijd gehad dat ik niet meer wou eten omdat iedereen zei dat ik dik was, en thuis ging het ook niet goed.
mijn ouders zijn toen ik in groep 6 zat een half jaar uit elkaar geweest en dit heeft een grote klap in mijn jeugd gemaakt
papa was weg, hij woonde bij oma, en van mama mochten we hem niet zien
na een half jaar hebben ze besloten om weer bij elkaar te komen, achteraf hoorde ik dat dit alleen voor mij en mijn broer was.
ook ben ik op 7-8 jarige leeftijd mijn beste vriendin verloren
en ook dit heeft een grote klap gemaakt
ik had in die tijd niemand waar ik steun bij kon vinden
mijn moeder was zelf ook niet bepaald gelukkig, en is dat ook niet vaak geweest
haar vader was alcoholist, stiefvader ging weg met een 18 jarig meisje…
volgens mij zit het in de familie…
maar om even terug te komen op mijn verhaal.
ongeveer rond groep 8 begon ik er een beetje bij te horen
ik had verschillende cursussen gehad en deinste niet meer terug voor pesters
nog steeds werd ik wel eens gepest, maar minder vaak dan vroeger
ook heb ik in groep 8 mijn eerste vriendje gekregen
daarmee ben ik in totaal anderhalf jaar samen geweest, waarvan het wel vaak uit is gegaan
op de middelbare school ging het definitief uit, ik had met een andere jongen gezoend
het heeft lang geduurt voordat ik daar overheen kwam en ik denk dat ik vanaf dat moment het slechte pad op ben gegaan
ik had een grote mond op school, en deed niks aan mijn schoolwerk, wat dus leidde tot schoolverwijdering
die zomervakantie heb ik een jongen leren kennen waarmee ik op een nacht samen met een vriendin naar buiten ging
ik heb toen dingen met hem gedaan omdat ik geen nee durfde te zeggen, en dit is op mijn nieuwe school tegen iedereen vertelt door die vriendin
ik werd opnieuw gepest, en kreeg slechte vriendjes, raakte aan de drugs, en deed opnieuw niks aan mijn schoolwerk.
in de nacht van 5 op 6 mei werd het me teveel en heb ik een zelfmoordpoging gedaan. overdosis paracetemol, sarixell en dat soort pillen genomen.
mijn moeder vond me in mijn kamer, bracht me naar het ziekenhuis waar mijn maag is leeggepompt.
na deze actie moest ik naar jeugdzorg, herlahoff en dat soort hulpinstellingen
toen mijn ouders vroegen of ik er spijt van had zei ik koelbloedig nee, ik zou het zo weer doen
ik ben dat schooljaar blijven zitten, eigenlijk express, zodat ik een nieuw schooljaar in kon gaan wat ik al een beetje kende, met nieuwe mensen waarmee ik dus met een schone lei kon beginnen.
ik werd deze keer best goed geaccepteerd, de eerste 3 maanden van het schooljaar op speciaal onderwijs gezeten waar ik leerde weer mezelf te zijn
in die 3 maanden toch ook veel meegemaakt, opnieuw aan de drugs geraakt, en ook gaan drinken
ook sneed ik al vanaf begin middelbare school, waar ik nog steeds niet helemaal vanaf ben.
inmiddels zit ik nu in mijn derde leerjaar, en heb ik veel meegemaakt.
mijn vader wilde zich ophangen, mijn moeder wilde zich doodrijden, mijn opa is overleden wat veel gevolgen had voor mijn oma die nu dus dood wil en zeer depressief is
en dan vind mijn familie het raar dat ik een zelfmoordpoging deed,
ik zie niks meer dan depressies en zelfmoordgedachtens om me heen. ik ben gebruikt door jongens, vriendinnen, alles om me heen bedriegt en liegt.
ik weet eigenlijk niet waarom ik dit verhaal typ, ik denk dat ik het kwijtwilde, het is een slordige en korte samenvatting van wat de reden is dat ik nu zo denk, en de reden is dat ik dit verhaal plaats.

door alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt wil ik opnieuw een einde aan mijn leven maken. ik zie het totaal niet zitten en er zijn vele die al tegen me gezegt hebben dat ik niks waard ben. ik wil met dit verhaal niet zielig zijn, dat zeker niet, maar ik vraag me af of er meer meiden zijn die deze gedachtens hebben, en of het ligt aan de puberteit of toch echt aan mezelf. ik heb vele testen gehad bij hulpinstanties en er kwam uit dat ik een extreme depressie heb. ook denken ze dat ik borderline heb maar dit kan nog niet worden vastgesteld omdat dat pas kan vanaf je 18e. ik heb niet alles wat er in mijn leven is gebeurt hier neergezet omdat ik bang ben herkend te worden, en ik blijf liever anoniem. maar mijn vraag is dus, zijn er meer meiden die zulke gedachtens hebben, of ben ik gewoon gek?

Hallo Christiena,

Ik las je verhaal en heb in grote lijnen hetzelfde als jou meegemaakt. Gepest, verkeerde vrienden, aan de drugs, ouders gescheiden, vader bleek zelf al jaren aan de drugs te zitten enz. enz. Ik was toen net zo oud als jij nu bent. Op 15 jarige leeftijd zit je gewoon nog in de pubertijd en het is dan alles behalve gezond om dat soort dingen juist dan allemaal mee te maken. Ik zag het ook vaak niet meer zitten als ik keek naar de mensen om me heen of naar waar ik zelf mee bezig was…ik ben nu 22 en heb door al die zooi om het zo maar te noemen heeel veel onzekerheid gehad. Dat uitte zich doordat ik geen doorzettingsvermogen meer had…ik ging tot een jaar geleden of misschien wel maar een half jaar geleden vanaf mijn 15e van opleiding naar opleiding, ik kon nergens mijn draai vinden en er hoefde ook maar iets tegen te zitten of ik gaf het op…Het lijkt miscchien moeilijk te geloven maar er komt gewoon ineens een dag dat alles beter gaat…je zult daarvoor wel veel moeten praten over wat je hebt meegemaakt en je moet sterk genoeg zijn om niet meteen in een put te raken wanneer iets tegen zit. ik ben op mijn 15e thuis weggelopen en heb tot anderhalf jaar geleden geen stabiele thuissituatie gehad…na veel vechten, huilen, vallen en opstaan volg ik nu een HBO opleiding en woon ik al anderhalf jaar samen met mijn vriend…het kost wat tijd en ik weet hoe moeilijk het kan zijn want soms lijkt het alsof je maar niet vooruit komt maar daarom moet je juist sterk zijn en uit die negatieve spiraal komen, probeer een keer wat nieuws en lukt het niet dan is het ook geen ramp, praat veel over je problemen en hou vol dan komt de dag waarop je het ligt ziet vanzelf ook al lijkt die nu nog heel ver weg misschien!

ik wil er niet te veel over kwijt,
maar je bent niet gek, ik heb namelijk het zelfde,
je hebt veel mee gemaakt…
zo als maydee ook al zegt praat er veel over probeer je geluk op een andere manier te vinden.

Je bent echt niet gek. Je hebt veel meegemaakt, te veel. Zeker voor jou leeftijd.
Mijn zus en ik hebben ook veel meegemaakt, mijn zus veel van wat jij hebt geschreven.
Ze heeft ook dingen met drugs/alcohol/foutevrienden(loverboys) etc. meegemaakt. Maar nu gaat het goed met haar, door dat ze veel gepraat heeft en veel hulp heeft gehad.
Dat is voor jou ook belangrijk. Zoek een steunpaal! iemand op school, vriendin, familie…ook al is het maar 1 iemand tegen wie jij je verhaal kwijt kan.
Probeer van elke dag iets leuks te herinneren, dus schrijf elke dag op een briefje, of in je agenda wat er wél goed ging die dag.
Probeer zo positief mogelijk te denken en zoek echt hulp (die steunpaal dus!)
Dat is echt belangrijk en dat heeft mijn zus gemaakt tot wie ze nu is.
Ze is gestopt met school maar werkt nu en heeft goede vrienden.
Daar moet jij ook naar toe werken. Ik weet zeker dat je dat kan.
In iedereen zit een vechter. Ook in jou! Heel veel sterkte en succes!

Je bent niet gek.
Ik ken ook een jongen die veel had meegemaakt, en uiteindelijk heeft besloten een einde aan zijn leven te maken. Door alle pijn die hij voelde, en alles wat hij in het verleden had meegemaakt, zag hij de mooie dingen in zijn leven niet. Terwijl die er wel waren. Hij deed het goed op school, had veel vrienden en een lieve vriendin. Laat het alsjeblieft niet zover komen dat je de mooie dingen in het leven niet meer ziet… In het donker is er altijd een lichtpuntje, dus geef niet op. Sterkte meid!

ik heb je verhaal gelezen, en herken het gelukkig niet.
wel begrijp ik dat dit super vervelend voor je is.
het enige wat ik je wil en kan meegeven is geef niet op!
hoeveel er ook tegen zit, je móet naar de leuke dingen blijven kijken.
misschien heb jij nu zoiets van “jij kan makkelijk praten”,
ik weet het; het is makkelijker gezegd dan gedaan,
maar ik weet dat jij door dit alles zo sterk bent geworden,
dat je jezelf ook door deze tijd heen kan slepen!
blijf de mooie dingen zien en zoek hulp als je er alleen niet aan uit komt.
meid; geef niet op,
heel veel sterkte!

er zijn ups en downs
er is altijd nog hulp
je moet vecht altijd
er zijn mensen die om je geven
heel veel sterkte meid

borderline kan wel geconstateerd worden onder de 18, ik ben 14 en afgelopen jaar is het geconstateerd, en als ik zo je verhaal hoor, dan begrijp ik echt hoe je je voelt,
heb je ook misschien het idee dat omdat je nu niet gelukkig bent? je dat nooit meer zal kunnen worden?
had ik wel altijd, maar meis zet alsjeblieft al die gemende gedachtes opzij, en probeer alles opnieuw te beginnen, zorg dat je hulp krijgt door een proffessionele instelling en heel veel sterkte gewenst, note me als het écht niet meer gaat!
<3

Hm, nee, je bent niet gek, dit is ook geen puberteit meer (hehe dat is mijn standaard antwoord op problemen, ‘puberteit’), dit gaat veel verder.
Ik zou echt een psychologe zoeken, als ik jou was. En dan niet opgeven bij de eerste beste keer, maar doorzoeken tot je een psychologe hebt gevonden waarmee je een klik hebt, dat werkt nu eenmaal het beste.

Verder heb ik niet echt iets te melde of zo, maar ik zou écht stoppen met drinken. Serieus. Het lijkt ontzettend onschuldig maar je hebt er geen fuck aan en het zorgt alleen voor rotzooi, ik kan het weten lol. :’’’’)

Heel veel sterkte. Ik word helemaal verdrietig door je verhaal. En dan denk ik dat ik te veel downs heb. Pff, meis, blijf vechten. Dat is het enige wat ik te zeggen heb. Je hebt misschien niet zo veel aan mij. Sorry daarvoor.

.

veel mensen hebben een kutjeugd gehad, hebben een gevoel van onmacht. Same here… voelde me ook altijd fokop tijdens mijn jeugd ( ben nu 18)… veel zelfde dingen meegemaakt als jou… maar ik kan niets anders zeggen dan it get’s better, het leven is op een gegeven moment echt iets geweldigs, en geloof me, you dont wanna miss out! ik meen het blijf vechten, het gaat echt beter worden, en ook goed komen… helaas kan ik je nu al vertellen dat het niet makkelijk is, maar what doesnt kill you makes you stronger. vind iemand om mee te praten, veel praten, loos alle zinloze mensen in je leven, ze hebben geen plek in je hart. richt je op de mensen van wie je echt houdt.

er zijn echt mensen die om je geven, en mensen die jij blij kan maken, dit kan alleen als jij er nog bent om een verschil te maken. het leven is het echt waard, je bent pas 15 je heb nog zoveel jaren te gaan :slightly_smiling_face:

http://www.youtube.com/watch?v=H8ZuKF3dxCY
helpt misschien motiverend

gek bestaat niet,aldus mijn begeleider op mijn stage in een gebouw vol psychische mensen.

Zo ik krijgt echt tranen als ik zo lees. Je hebt het echt nu moeilijk. Ik heb ook veel erge dingen meegemaakt. Maar die zijn niet zo erg als de jouweOuders gescheiden vrienden die me lieten stikken ik werd ook gepest. Ik ben nog steeds niet gelukkig met me leven. Maar ik werk er wel aan om weer gelukkig te worden. Al is dat echt heel moeilijk. Maar ik ga er voor. Want het leven draait niet alleen maar om ongelukkig te zijn. Wees sterk. Je staat er nooit alleen voor. Ik weet dat het moeilijk is. Maar als je er voor vecht dan kom je er wel.
Ik weet het zeker. Op een dag komt alles goed. En die dag komt snel als je echt in gelooft. Veel sterkte!xxx<333

Je hebt veeel meegemaakt… Maar je moét blijven vechten, dat maakt je zoveel sterker. Echt, ik heb zovéel respect voor je. Maar je mag géen einde maken. Vraag je je niet af wat er erná komt? Ik bedoel, je zit nu in de puberteit. Je wordt volwassen dan heb je écht de kans om wat van je leven te maken. Een leuke vriend, baantje, veel geld… Misschien wordt je later dan wel echt gelukkig. Je hebt zoveel moeilijke tijden meegemaakt, dat is niet allemaal voor niets hoor. Ooit zal er wat goeds komen, en bij jou is dat gewoon NOG niet… Dat komt nog. Meid, volhouden. Terug vechten. Niet stoppen.

wauw ik kreeg echt tranen in mijn ogen van dit filmpje…

In de titel herkende ik me een beetje, maar jij hebt echt veel meegemaakt. Daar is dat van mij allemaal niks bij, ik zit vooral erg met mezelf in de knoop, gelukkig niet zooo erg.

Maar meid je bent echt niet gek! Dit is gewoon inderdaad een depressie, en ik denk dat als je niet hulp gaat zoeken dat het alleen maar erger word. Zoals sommige hier al zeggen, ik zou een psycholoog zoeken waar je een beetje een ‘klik’ mee hebt. Daar zul je sneller je problemen aan vertellen en die kan jou daarmee vast ook helpen. Je moet niet opgeven, probeer sterk te blijven! Sterkte ermee…

Jij bent niet gek. Jij hebt gewoon ontzettend veel mee gemaakt, dat kun je niet terug draaien.
Over een paar jaar kun je opnieuw beginnen, verhuis je voor jouw part naar een ander land en hoef je nooit meer contact met deze mensen te hebben.
Het klinkt veel te grof, en dat kan natuurlijk ook niet. Maar he, bij wijze van spreke.
Yes you can!