Mijn broer is homo.

ik weet dus echt sinds net dat mijn broer homo is… natuurlijk is het niet erg ofzo, maar toch is het heel raar omdat je natuurlijk altijd gerekend hebt op een schoonzus, enz. enz. en ik (en mijn ouders) had het totaal niet aan zien komen…

iemand ooit zoiets meegemaakt? tips over hoe je ‘er mee om moet gaan’? (omdat ik het toch wel vreemd vind, op één of andere manier…)

heb t zelf niet mee gemaakt, maar wel met een vriend van me, wel altijd al een beetje gedacht! maar zijn familie vond het ook echt totaal niet erg :slightly_smiling_face:
accepteren :slightly_smiling_face: je vind het vreemd omdat je het niet had verwacht, laat het gewoon even bezinken!

^ Mijn ouders vertelden het zegmaar ‘namens hem’ (hij zat er wel bij) aangezien hij het zelf heel lastig vindt om over te praten enz. Hij weet het zelf namelijk al ruim 3 jaar, maar heeft het nooit durven te zeggen. Op dit moment denk ik ook van: ‘nouja, maakt niet uit’ maar het lijkt me zó raar als hij opeens met een jongen thuis komt…

een vriend van mij zei het dit jaar en ik had het eerlijk gezegt wel een beetje zien aankomen. maar ik vind het juist alleen maar leuk! nu kan ik hem ook plaatjes sturen van mooie jongens en kunnen we erover praten hihi. ik snap wel dat het een beetje raar is zo opeens omdat iedereen op 1 of andere manier altijd meteen uitgaat van jongen+meisje. laat het inderdaad even bezinken en je zult merken dat er veel leuke kanten aan zitten!

^ maar toch is een vriend wel iets anders dan je broer, denk ik… ik bedoel, mijn kinderen hebben later dus oom+oom ipv oom + tante. okee beetje ver gedacht maar ik vind het idee echt ontzettend raar…

toch bedankt voor jullie tips allemaal :slightly_smiling_face:

Tsja, natuurlijk is het even schrikken, maar je went er wel aan hoor (: En snel zelfs, want er is eigenlijk helemaal niets raars aan.
Mijn beste vriend vertelde me een paar jaar geleden dat ie homo is. Ik had dat toen echt nooit verwacht, maar nu is het normaal. Ik kan me het zelfs niet meer anders voorstellen. (:
Ook de nicht van mijn vriend is lesbisch. Gisteren hebben we met z’n allen gezellig Kerstmis gevierd en ik zat tegenover haar en haar vriendin. En ik vond het eigenlijk helemaal niet raar, ik denk er zelfs niet bij na of zo. Het is allemaal “normaal” en zo hoort het ook. Misschien voelt dat in het begin nog niet zo aan, maar dat komt wel nog.

Gewoon accepteren, ik snap dat jij (en je ouders) het ‘vreemd’ vinden en natuurlijk iets anders hadden gehoopt/gedacht maar hij kan er zelf ook niets aan doen en er denk ik ook erg mee zit als zijn familie hem daarom niet accepteert

het het zelf nooit meegemaakt

Hem er gewoon in steunen.
Mijn beste vriend is homo en zijn familie was er echt tegen en hij zag hier echt van af. Nu is zijn moeder al bijgedraaid en de rest weet ik niet zo.
Maar je zag echt dat hij er zo van af zag.

Dat heb ik ook meegemaakt, 4 jaar geleden ofzo. Het was wel heel raar, ik had het totaal niet verwacht. Ook al had hij nooit een vriendin gehad maarja dat kan toch. Bij ons thuis zijn we ook christelijk dus hij had het er dubbel moeilijk mee omdat hij niet wist wat hij er mee moet. Want hij vroeg zich natuurlijk steeds af of het volgens de bijbel wel mag als je een vriend hebt. En mijn ouders vonden het ook moeilijk om te accepteren. Mijn broer ging toen ook met een psycholoog praten en we zijn daar een paar keer met ons gezin geweest.
Als tips… nou toch proberen het gewoon te accepteren denk ik. Op den duur wen je er aan. En hem sowieso laten merken dat je hem nog hetzelfde ziet dan voordat hij het verteld heeft. Want misschien voelt hij zich wel raar en vindt hij het moeilijk enzo… (mijn broer vond het wel moeilijk) Ik was best jong toen mijn ouders en broer het aan me vertelden en daarom drong het toen eigenlijk niet zo tot me door. Maar nu heeft mijn broer voor de 2e keer een vriend en het is echt altijd heel gezellig als ze bij ons zijn (hij woont zelfs samen). Dus in dat opzicht is het wel gewoon hetzelfde als later een schoonzus krijgen haha. :slightly_smiling_face:

^ Dankjewel allemaal.
@SilverBlueberry, had jij het eigenlijk toen tegen vriendinnen ofzo verteld?

^ Is ook zo, en ik geef je helemaal gelijk. Het gaat me ook niet om het feit dat hij homo is, maar meer om de ‘gevolgen’ (als je het al zo kan noemen): je rekent dus bijv. op een schoonzus, nichtjes/neefjes enz.

Nee… Eerst had ik er niet echt behoefte aan ofzo want had het er zelf niet moeilijk mee en vond het niet nodig dat ze dat wisten. Ook wel een beetje omdat mijn vriendinnen streng gereformeerd zijn en ik was bang dat ze het raar vonden dat mijn broer een vriend heeft. Maar dat is best dom eigenlijk :’)

Dus? Dan zet je je daar toch over? Ik snap het probleem niet.

Het kan zo zijn dat hij met zijn latere partner beslist om te gaan adopteren hoor :wink:
Of had je daar nog niet bij stilgestaan?

tuurlijk, maar het idee blijft gewoon raar…
maargoed ik moet het maar accepteren

Ik vind het sowieso al heel dapper dat hij het heeft verteld, lijkt me echt moeilijk

dat vind ik ook, sowieso.
en dat heb ik hem ook verteld hoor :slightly_smiling_face:

Ik snap niet dat we in de 21ste eeuw leven en dat dat idee nog steeds ‘raar’ blijft voor sommige mensen… Serieus, wie beslist wat normaal is en wat niet? Mja, goed dat je beseft dat je het gewoon moet accepteren. En besef ook maar dat wat hij moet accepteren, nog een stuk moeilijker is hoor.

hoezo zou het een lastige situatie moeten zijn? je rekende op een schoonzus (die er dus nooit is geweest), nou: nu heb je dus misschien een schoonbroer.

ik snap het probleem niet helemaal… jullie hebben er geen moeite mee dat iemand homo is, waarom is het dan wel lastig als het je eigen broer is?

-