Mijn beste vriendin.. althans...

Hee,

al een tijdje lees ik mee op het forum, maar heb nu ook iets wat ik wil delen. En ik ben wel benieuwd hoe jullie hier over denken.
Ik ben momenteel 23 jaar. Rond mijn 14e kreeg ik op de middelbare school een drietal vriendinnen. Met z’n vieren deden we eigenlijk alles. Van middagjes shoppen, tot nachten lang met elkaar door brengen en vakanties aan toe. Geweldig was het.
De middelbare school eindigt en ieder gaat zijn eigen weg, maar toch hielden we contact (1 meid uitgezonderd, maar dat terzijde). We hebben lief en leed gedeeld. Van de bekende stukgelopen relaties, problemen thuis (soms tot scheiding en ziekte aan toe).

Laten we de overgebleven twee meiden even A en B noemen voor het gemak (ik weet namelijk niet of ze ook op dit forum zit).
In al mijn vriendschappen ben ik vaak de gene die aangeeft of we wat gaan doen/afspreken. Niets mis mee. Gelukkig had B ook vaak zat zo haar ideeën. A daarentegen zei altijd dat ze niet kon. Keer op keer op keer. Waardoor ik elke keer ook weer opnieuw werd teleurgesteld.
Ik merkte dat ze ondertussen wel met andere vriendinnen afsprak, die ze heeft ontmoet toen ze destijds bleef zitten).
Ik denk dat het inmiddels 2 jaar geleden is toen ik er klaar mee was. Ik voelde me alleen nodig als het A uitkwam. (Dat gold ook voor B ).
Ik besloot A een mail te sturen. Normaal ben ik van het persoonlijk contact, maar ze kon continue niet afspreken en bellen ging ook niet ivm mijn onregelmatige diensten.
Ik besloot in de email te zetten dat het me opgevallen was dat ze steeds niet met ons af kon/wilde spreken en dat dat voor mij elke keer op een teleurstelling uitliep. En dat ik de vriendschap van vroeger miste. Ik vroeg haar in de mail ook of er misschien iets aan de hand was waardoor ze niet kon. Zo ja, dan kon ik hier rekening mee houden.
laat ik het zo zeggen; de mail was, voor mijn doen, uiterst voorzichtig geschreven, want A kan nog wel eens opvliegerig reageren. Ik wilde namelijk de mogelijkheid daar hebben om een gesprek aan te gaan.

Wat volgde was een mail terug met daarin waar ik het in mijn hoofd haalde om te mailen. Dat A het bespottelijk vond en ze vond dat B ook op de hoogte moest zijn wat er tussen A en mij speelde. Kortom, ze heeft de hele conversatie door gemaild naar B.

Ik was hier ontzettend boos over. Waarom? B haar vader had net te horen gekregen dat hij kanker had., B had wel andere dingen aan haar hoofd. Daarnaast zat ik niet met A in een ruzie en wilde ik gewoon iets bespreken wat mij opviel. Gewoon, 2 volwassenen onderling…
Ik vond het ontzettend puberaal dat ze als een 14 jarig kind dit ging doormailen (sorry voor de 14jarigen hier, het is bij wijze van spreken).

Dit heb ik haar dan ook teruggestuurd, maar voor ik het wist zat B al op de lijn. Wat er allemaal aan de hand was. Ik vertelde B dat ze zich geen zorgen moest maken en dat er niets aan de hand was. Zij had immers genoeg aan dr hoofd met haar vader. Maar omdat A berichten door bleef sturen naar B, bleef B maar bij mij informeren wat er nou was. Op een gegeven moment werd ik zelfs een beetje boos op B, want er was niets en daarnaast, het was iets tussen A en mij.
Dat gezegd. Vanaf dat moment tot nu eigenlijk nooit meer contact gehad met A. Met B nog wel gelukkig. Zij komt straks ook bij mij eten en ik wil haar eigenlijk het volgende uitleggen;
Ik mis de vriendschap van ons drieen van toen enorm. Maar de manier waarop A reageerde heeft mij zo gekwetst. Eigenlijk het feit dat ze me in 1x liet vallen nog meer.
Waarom? A heeft behoorlijk overgewicht, nog steeds. Hiermee is ze altijd gepest. Ik heb het altijd voor haar opgenomen en heb altijd voor haar klaargestaan. In mijn ogen doe je dat voor vrienden. Maar zodra het haar uitkwam schuift zij mij zo aan de kant.

Klein detail; Ten tijde van het mailcontact was net ervoor mijn relatie verbroken. Hier heeft ze nooit naar gevraagd. Een maand na deze breuk, heb ik haar de eerste mail gestuurd van het niet kunnen afspreken.

Wat denken jullie. Zal ik een poging wagen om met A af te spreken en uit te spreken wat er is gebeurd. A gedraagt zich niet naar haar leeftijd (onvolwassen) en ik ben bang dat ze het gesprek van mijn kant uit als een excuus gaat zien. Ik wil absoluut mijn excuses niet aanbieden, maar ik ben van mening dat je wel iets kan uitspreken zonder het met elkaar eens te zijn.
Daarnaast ben ik bang dat we terug bij af zijn en dat ik weer niets van haar ga horen en dat ik hierdoor weer met een rotgevoel zit…
En ik ben ook iemand die enorm koppig kan zijn. Het zal voor mij dan een enorme stap zijn om als 1e het contact te zoeken… A kennende ziet ze dat als een “overwinning”.

Hoor graag van jullie!

Ik zou persoonlijk zelf echt geen contact meer willen.
Maar je moet het zelf weten natuurlijk, het gaat wel wat moeite en tijd kosten om de vriendschap weer op te bouwen, wil je dat nog wel in A steken?

Persoonlijk zou ik zo iets hebben van; nouja rot dan ook maar op.
Jij hebt je best gedaan en zij gereageerd daar belachelijk op.
En verder wat Pauly zegt, is zij het allemaal waard? Kleine kans dat het nog wordt zoals het was.

En stel dat ze hier wel op GS zouden zitten, denk je dat ze zich niet in het verhaal herkennen door ipv hun namen maar ‘A & B’ te gebruiken? :’)

Zoals je zelf al zegt, ieder gaat zijn eigen weg.
A heeft misschien helemaal geen zin meer om af te spreken, maar durfde ze dat nooit uit te spreken en bleef ze maar zeggen dat ze geen tijd had.
Ik zou geen contact meer houden met haar, en gewoon gezellig met B omgaan.