Miep&Aardbei [just like romeo and julliet] stories

,Blijf hier staan lief”, zei ze en ze rende weg. ,Baby, waar ga je nu weer heen?”, zei die heel verbaasd.

Hij bleef rustig staan en wachtte maar af. Even keek hij om zich heen of iemand hun vreemd aankeek, terwijl hij de andere kant opkeek hoorde hij een vreugdes gil. Ze nam een sprint naar zijn richting, hij had enkele seconde om na te denken en te beseffen dat zijn vriendinnetje op hem afstormde. Ze had er niet bij nagedacht dat ze om konden vallen door de vaart die ze maakte. Nee, niet dat dat gebeurde, gelukkig maar. Ze rende met volle vertrouwen op hem af, ze vertrouwt hem in alle opzichte. Hij pakte haar vast onder haar armen en tilt haar op. Automatisch draaien ze rondjes en haar benen zwieren de lucht rond. Ze werden allebei zo duizelig en lachend ploffen ze samen in het gras dat ernaast lag.
Hij houd haar hand vast en zij knijpt zachtjes in de zijne, hij knijpt zachtjes terug. Een teken voor hun dat ze van elkaar houden. Niet dat dit ooit gezegd is, maar ze voelen het gewoon. Soms knijpen ze harder en soms wat zachter, als ze elkaar vast hebben, op welke manier dan ook, dan voelt het alsof ze samen 1 worden. Soms doen ze samen zo kinderlijk, maar ze houden daarvan. Hun zelf bij elkaar zijn en gekke dingen doen met elkaar die ze met niemand anders zouden willen doen. Net als een complete toneel act opzetten samen, terwijl niet eens iemand kijkt en dan vervolgens vet hard om gaan lachen.

Stel dat iemand op zo’n moment uit het raam keek en hen zag dan zou die denken: hoezo fiets die jongen weg alsof die Romeo is en haar moet verlaten? Waarom rent ze hem zo dramatisch achterna, waarom kiest ze voor het rennen terwijl haar fiets daar staat?

Elke ochtend staan ze op en wetend dat ze elkaar zo gaan zien. Ze beseft dat de tijd tikt, en elke minuut met hem gaat als een seconde voorbij. De tijd, nee die gaat altijd door lopen, de echte vraag is de onzekerheid in leven. De tijd blijft doortikken, maar het leven kan zo stoppen.
Ze wil haar tijd daarom zovaak mogelijk met hem doorbrengen, door die onzekerheid. Bang voor het feit dat ze hem niet vaak genoeg heeft verteld hoeveel ze van hem houd, bang om tijd te verliezen om haar liefde te tonen.

Soms, nou ja heel vaak, dan is ze ergens en dan denkt ze aan hem… Een keer toen ze ergens naartoe fietste zat ze te fantaseren over hem. Fantaseren en te bedenken dat hij uit elke hoek van de straat kan verschijnen. Ze weet dat dit niet zomaar kan net als het feit dat het niet kan dat hij op haar bed lig als ze thuiskomt. Ze fantaseert dit zovaak, en wanneer ze dit doet voelt ze hem gewoon bij haar. Waar ze ook naar toe gaat, het gevoel dat ze hem altijd meedraagt zit er altijd in. Het gekke is is dat ze hoopt dat hij het voelt wanneer ze haar beertje knuffelt. Dit doet ze wanneer ze thuiskomt van school, vraag me niet waarom. Wanneer ze gaat slapen en wanneer ze wakker word.
Ik hou van je. Aarbei