Middle of nowhere.

hee hoi hallo!
eigenlijk ben ik een dichter maar door al het geluk in mijn leven ben ik inspiratieloos… al heb ik wel inspiratie voor verhalen.

Mijn verhaal gaat over Kate. Een zestien jarig meisje dat de dochter is van twee beroemde acteurs. Ze woont in Amerika, dicht bij Hollywood, groot huis, veel geld, populair op school. Je kent het wel. Maar de laatste tijd loopt het erg uit de hand. Ze rijdt auto na auto in de prak en geeft enorm veel geld uit. Als haar ouder niet thuis zijn geeft ze grote feesten en erg trouw met jongens is ze niet… Je kent dat soort meisjes wel. Populair en heel erg standaard.
Tot op een gegeven moment… Haar ouders zijn woedend en besluiten haar naar Nederland te sturen waar de zus van haar vader woont. Die geldproblemen heeft… In de middle of nowhere woont… En nog vier andere kinderen heeft. Overleeft Kate het of vlucht ze weer terug naar Amerika?

Ik heb dyslexie dus al je foutjes ziet, VOORAL ZEGGEN!!

Hoofdstuk 1 ~ Bye bye America.

“Kate, geef je vanavond nog party?” vraagt Nathan. We zitten in de grote schoolkantine waar het ruikt naar verbrandde aardappelen en sport sokken. Ik lach mijn witte tanden bloot en kijk hem verleidelijk aan.
“Ja, vanavond negen uur bij mij thuis. Je bent welkom”.
“See you there” knipoogt hij. Dan focust hij zich weer op zijn luidruchtige vrienden om zich heen.
Zuchtend prik ik in een van die verbrandde aardappelen en hoor Destiny naast me zeuren “Ah, gatver. Hier betaalt papa toch niet het schoolgeld voor? Het ruikt hier naar losers en mijn eten is zwart”. Ik moet grinniken om haar irritatie. Het is alleen nooit anders in de kantine. Ik geloof dat we de slechte koks hebben die er in heel Amerika te vinden zijn!
“We halen zo wel een broodje bij subway” stel ik Destiny gerust. Ze knikt opgelucht en slaat haar diepbruine golvende haar over haar schouder. Als ze haar mond wil open doen klinkt de schele bel door de school.
“Never mind” glimlacht ze dan.
Nathan komt naar me toe gelopen. Damn. Zijn atletische lichaam lijkt iedere dag gespierder te worden… Hij slaat zijn armen om me heen en knuffelt me. Schattig, ja, leuk maar niet op school. Ik heb hier een reputatie hoog te houden. Als hij me loslaat grinnik ik wat sullig en doe mijn kleding weer goed. “Tot vanavond” roept Nathan nog over zijn schouder als hij weg loopt. We zijn al tijden aan het flirten maar allebei niet toe aan een relatie… Al hoe wel… Met Nathan? Dat zou geen ramp zijn. Hem helemaal voor mezelf hebben, pfoew.
Destiny haakt haar dunne arm in de mijne en zo lopen we naar onze les drama. Ik weet dat er mensen kijken, ik weet dat ze voor ons aan de kant gaan. Want wij zijn nu absoluut de populairste meisjes. Sinds de zus van Destiny en haar vriendinnen vorig jaar van school af gingen waren al de blikken op ons gericht. ‘Black and white’ noemen ze ons. Destiny met haar donkere kleurtje en donkerbruine haar en ik met mijn lichte huid en licht blond haar. Ja. We vallen op.

“Maaaaam?”. Mijn stem galmt door ons huis. Mijn hakken tikken over de bruine laminaat vloer. “Seriously, mam. Is het nou zo moeilijk om even antwoord te geven?”. Dan zeg mijn moeder, ein-de-lijk, wat terug. “Ja, Kate”, ze zucht diep en vervolgt haar zin: “Wat is er?”.
“Wanneer gaan jullie weg?” vraag ik terwijl ik een fles coca cola uit de grote koelkast pak en glas in schenk.
Mama komt de keuken binnen met twee koffers die ze op het kookeiland legt, doet haar blonde haar terug in model en kijkt me aan. “Om vijf uur zijn we de deur uit. We zijn dinsdagochtend rond een uur of tien weer terug. De buren houden een oogje in het zeil en als je ook maar iets doet wat echt niet kan, Kate. Luister je?”.
Ik zucht diep en geirriteerd. Dit gesprek hebben we al duizenden keren gevoerd. “Ja, wat?”.
“Dit is je laatste kans…” en de blik van mijn moeder spreekt boekdelen. Ja ja, laatste kans…
" 'T zal wel" mompel ik afwezig en ik gris een appel van de fruitschaal. “Destiny mag toch wel komen?”.
“Destiny wel, de rest van je vriendengroep absoluut niet!”.
Ik grinnik “Komt goed, mam”. En dan sla ik, bij wijze van een verzoening, mijn armen om mijn dunne moedertje heen. “Veel plezier in Nederland!”.
Mama gaat samen met mijn vader naar zijn zus in Nederland… Die niet eens genoeg geld heeft voor een normale auto. Prutser.

“Hey chick” en ik kus Destiny op haar perzik zachte wang “Heb je de drank bij je?”.
Destiny lacht oogverblindend “Tuurlijk! In de achterbak van mijn auto. Zijn je ouders al weg dan?”.
“Al een uur, we hebben ons koninkrijk voor ons alleen!”.
“Nice!” en Destiny loopt langs mij heen naar binnen.
Samen zetten we alles klaar. Alle breekbare dingen in mijn ouders slaapkamer, die deur op slot, drank in de keuken, goede muziek en om tien voor negen gaat de bel. Gasten!

Wauw je schrijft heel goed voor iemand met dyslexie! Een paar foutjes, vooral in de ‘spreektaal’, maar dat kan ook expres gedaan zijn en anders stoort het niet echt! Leuk!

Echt op een leuke manier geschreven!

@thedutchess , kan je ze er even voor me uithalen dan? would be nice c:

OKE. zou ik hier mee verder gaan?