Met zonder leven.

Hey, ik ben sinds kort weer herbegonnen met schrijven. Ik heb hier al eerder verhalen op gepost maar niet afgemaakt, hopelijk gaat dat met deze wel lukken.
Dit korte stukje is de proloog, als jullie het tot dusver goed vinden wil ik graag verder gaan. Uiteraard sta ik open voor kritiek en verbeteringen (;

PROLOOG

‘’Nee ik wil verdomme niet in die stomme taxi van je!’’, vloek ik in het Nederlands, me niet realiserend dat ze dat natuurlijk helemaal niet kunnen verstaan.
Hij kijkt me aan, de dikke, slonzige taxichauffeur kijkt mij aan. Ik glimlach, ik glimlach op de meest arrogante manier als ik maar kan. Het heeft geen effect, hij blijft me aankijken.
De tranen prikken als vlijmscherpe messen achter mijn vermoeide oogleden. Met al het puf dat ik nog in me heb, wens ik de man een dodelijke blik toe. De blik heeft effect, de man druipt af en ik laat me moedeloos op het vunzige stoeprandje zakken. Voor, naast en zelfs achter mijn ogen gaat het leven door. Het hectische bestaan dat deze mensen leven bestaande uit vooral overleven en lachen. Lachen om het kommer en kwel dat ze zoal meemaken. Lachen om hun godvergeten bestaan.
Ik begin ze na te doen, begin te lachen op een hysterische manier. Dit hele leven is toch al mislukt, dus laten we er dan maar om lachen.

upje. ik hoop niet dat 't zo slecht is dat jullie niet willen reageren?

nee ik vind het wel goed :grinning:!

Ik vind het ook goed :slightly_smiling_face: Ben niet zeker maar moet het niet kommer en kwel zijn ipv kommer en kwijl? Kan zijn dat ik me vergis. Maar ik wil best nog wel wat lezen, want vind het goed :d

Haha ja het is idd kommen en kwel. XD kwijl haha. Bedankt voor jullie reacties! :grinning:

hahah kommer en kwijl :’)
ik vind het goed! verder?

Ja ik ben al aan 't schrijven :grinning: