meningen over dit verhaal?

schrijffouten voorbehouden alsjeblieft. wil eerst weten of mensen dit een beetje goed vinden? en of ik door moet gaan ? alle tips welcome, thankss :slightly_smiling_face:

Mijn leven is mijn leven niet.
Het is het leven van iemand anders.
Of een vriend uit een ver verleden
waar ik net mee kennis heb gemaakt.
Ik vraag hem om te vertrekken
Maar weet dat hij me niet met rust laat.

Als ik mijn ogen open voel ik hoe zwaar ze zijn. Het felle licht dat door de dunne gordijntjes van mijn kamer schijnt verblindt me. Ik voel een steek in mijn hart als ik op mijn nachtkastje de foto van mijn beste vriendinnen zie staan. Vorig jaar, schoolreisje in de efteling. Een doodnormale foto, maar ik was zo gelukkig. Mijn wang wordt nat en ik zou willen dat ik de hele dag in bed kon blijven. Met een kruik, een zielige film en de dekens tot over mijn hoofd opgetrokken. Onzichtbaar, voor iedereen. Een lik over mijn been. Mijn moeder die naar de hond schreeuwt dat het verboden is om boven te lopen. Alsof zo’n beest dat hoort. Langzaam zet ik een voet op het laminaat. De vloer kraakt en de spijkers steken er aan alle kanten uit. Het is hier thuis verboden om op sokken of blote voeten te lopen, in verband met de splinters waar je niet om heen kunt. Mijn hoofd bonkt. Het lijkt net alsof ik de vorige avond een feest heb gehad, maar in feite werd ik om 5 uur in de morgen al gewekt door het geluid van de zingende man op de moskee. Nog nooit heb ik me ergens zo niet thuis gevoeld.

De wekker geeft aan dat het 9 uur is. Ik voel de verleiding om weer terug mijn bed in te duiken, maar ik had mijn ouders beloofd om de laatste verhuisdozen mee uit te pakken. Zo definitief. Alle spulletjes uit mijn oude kamer hebben zich opnieuw gevestigd in deze kamer met een vloer die aan alle kanten kraakt. Waar geen normale gordijnen hangen en waar de kozijnen in de vensterbank rot zijn. Het zou me niet verbazen als ik een nieuw huisdier in de vorm van een houtwurm heb. Ik schiet in mijn pantoffels en rits mijn badjas van de muur. Ik had hem drie dagen geleden aan een spijker gehangen toen ik mijn kamer aan het inrichten was, alleen lijkt dat ook niet zo’n goed idee. Met een luid kabaal klettert de spijker op de grond en ziet mijn kamer er nog troostelozer uit dan hij al was.

Ik wil mijn ouders elk moment vervloeken. Ik wil hier niet wonen. Ik wil hier niet leven. En ik kan hier ook niet gelukkig worden. In dit vieze land met vieze mensen en vies eten. Ik mis na 4 dagen weg te zijn van huis al mijn moeders vieze andijvie en de gehaktballen die oma zo lekker kon maken. Ik mis mijn oma-fiets die we verkocht hebben op marktplaats omdat ik hier volgens mijn vader toch niet zou kunnen fietsen. Zo oneerlijk. Alles waar ik van hield is me afgenomen. Ik wil terug. Ik wil het VWO afmaken. Ik wil niet op een school zitten die eerder lijkt op een tuinschuurtje dan op een schoolgebouw. Ik wil mijn toekomst niet in gevaar brengen doordat mijn ouders zo nodig een reisbureau moesten openen op Bali. Ik snap ze niet en ik zal ze ook nooit gaan snappen. De mensen hier spreken Balinees, een taal waar 9/10 op de wereld nog nooit van heeft gehoord. Ze hebben slecht onderwijs. Zo slecht, dat geen hond hier engels spreekt. Dus ik zal hier niet ver komen, ookal spreek ik het wel. De moskee die ik zojuist hoorde, was een van de weinigen hier. Het merendeel van de mensen is Hindoe, en de koe is hier heilig. Toen ik gisteren over straat liep knalde ik tegen een koe op. Zo bizar. Ik geloof dat er bij de mensen die hier wonen een steekje los zit. Nergens kun je ook maar een lekker stukje rundvlees kopen. Maar daarintegen scheppen ze wel vrolijk hun bord vol met kat en hond. Onbegrijpelijk. Dit is mijn cultuur niet. Als ik de kans krijg, over een paar jaar. Dan ben ik hier weg. En tot die dag zal ik bezig zijn met overleven. Want mijn best doen om gelukkig te worden doe ik niet, dat is onmogelijk.

Hoofdstuk 1
Ik slof troosteloos door de verlaten gangen van de school. Voor het eerst in vier jaar ben ik te vroeg op school, maar het zal ook de laatste keer in vier jaar zijn. Hoe vaak heb ik niet van het moment gedroomd dat ik deze school zou mogen verlaten? Nu het moment steeds dichterbij komt en ik al die mensen waar ik zo van hou moet achterlaten, moet ik eerder huilen dan lachen. Een groepje brugklassers is het eerste teken van leven dat ik in de school ontdek, net zoals leraren die de laatste voorbereidingen voor de eerste lessen aan het treffen zijn.

Sorry maar ik kan me er gewoon niet toezetten om te beginnen met lezen, puur omdat het één groot blok is. Ik zou wat alinea’s toepassen.

like that.

Leuk verhaaal;d