Mening; proloog (Twilight-verhaal)

Hi!
LET OP: dit is een variant op Twilight. Op een andere fora die ik ken schrijven ze ook veel Twilight-verhalen. Vind je Twilight bull, klik dan maar op het kruisje rechtsbovenin.
Ten eerste wil ik even zeggen: normaal gesproken vond ik verhalen over Twilight een beetje stom, omdat ik dacht: bedenk zelfs iets origineels ipv. een variant op een bestaand boek te doen, maar er spookte al een tijdje een idee door mijn schedel en toen begon ik maar te typen.
Graag een mening voor deze proloog (wss komt hier wel nog een verhaal na):
LET OP: de proloog is bestwel lang!

Proloog

Met gespannen handen die ik tot vuisten had gebald, zat ik in de trein op weg naar Forks. Het was alweer een jaar geleden dat ik in Forks was geweest, ik had niemand ooit iets verteld over… Edward en ik. In het begin - het begin van het einde - wilde ik de waarheid niet onder ogen komen, het voelde als een tweede afscheid, net als de keer dat Edward en zijn familie vertrokken waren na mijn achttiende verjaardag. Maar op een of andere manier voelde ik me niet zo wanhopig en ongelukkig als ik in die periode had gedaan. Ik draaide mijn hoofd weg van de donkerbruine stof van de bankjes en keek weer door het raam. Het vertrouwde gevoel drong beetje bij beetje mijn lichaam binnen, toen de blauwe lucht langzaam overging in een mengeling van grijs en groen.
Naast me lag mijn rugzak, volgepropt met de meest noodzakelijke dingetjes die op het moment van vertrek binnen handbereik hadden gelegen. Ik sloot mijn ogen en dacht terug aan mijn herinneringen aan Forks, maar niet aan de mooiste. Ik was opgelucht toen het bleek dat het gapende gat in mijn borstkas dat ik ooit gehad had, niet terug was gekomen nadat ik het huis van de Cullens verlaten had.
Het was nu ruim een jaar na mijn eindexamen, de tijd leek zo snel voorbij gevlogen te zijn. Toen ik was ingestort, één dag voor de bruiloft van mij en Edward, hadden de Cullens besloten om me nog een beetje tijd te gunnen. Edward was opgetogen geweest met het idee dat mijn menselijke leven niet meer op het randje van de afgrond stond. Na de emotionele dag vol afscheid - van Charlie, Renée, mijn oude schoolvrienden en natuurlijk… de Blacks - waren ik, Edward en zijn familie naar Alaska gegaan.
We waren niet naar Tanya’s familie gegaan, ik wist niet waarom en ik had ook niet de behoefte het te vragen. Ik was zelfs stiekem opgelucht, ik wist dat ik niet bang hoefde te zijn, maar ik zag mezelf zo in het niet vallen naast al die wonderschone vampierenmeisjes. Hoe kon Edward mij nou boven hen verkiezen? Hij was ooit al naar Tanya’s familie geweest, toen ik voor de eerste keer op de Forks High School was gekomen en hij letterlijk voor me wegvluchtte. Hij had toen alleen maar aan mij kunnen denken, maar misschien was ik in zijn onderbewustzijn wel mooier dan in het echt, en als ik daadwerkelijk daar naartoe zou gaan en hij mij zou kunnen vergelijken met de andere meisjes daar, zou hij waarschijnlijk tot de conclusie komen dat ik het lelijke eendje zou zijn, toch? Dat leek mij in ieder geval logisch.
Plotseling lieten de vage geluiden van haastige voetstappen me opveren. Ik sperde mijn ogen open, hoefde niet te wennen aan het licht, aangezien hier in Forks toch nooit de zon scheen. Er liepen mensen over het gangpad, gekleed in felgekleurde stoffen, afgrijselijk naar mijn smaak. Toen de toeristen voorbij waren, slenterde er nog een meisje achteraan. Ze was klein, ongeveer net zo klein als ik en had lang, blond, sluik haar dat over haar schouders viel. Anders dan de mensen die voor haar hadden gelopen, droeg ze een grijs vest met een lichte spijkerbroek eronder. Ze keek me een moment verward aan, waarschijnlijk had ik mijn gezicht niet goed in de plooi gehouden tijdens mijn herinneringen. Ik keek snel weg en hoorde haar gympen weer verder over de vloer schuiven. Ik speelde met de ring om mijn vinger, probeerde me even nergens op te concentreren en sloot toen mijn ogen weer.
In Alaska was alles anders… ik was constant bij de Cullens, en zij probeerden zich zo normaal mogelijk te gedragen met mij in de buurt, en dat maakte me ongemakkelijk, ik had het gevoel dat iedereen een beetje op zijn gedrag lette wanneer ik om hen heen was. ‘s Nachts was Edward bij me, maar hoeveel ik ook probeerde hem niet te laten zien dat ik me opgelaten voelde, hij had iets in de gaten. Dat kwam waarschijnlijk ook doordat ik zo‘n enthousiaste prater was in mijn slaap. Ik was nog steeds niet getransformeerd en hoe koppig ik ook altijd bleef doordringen om Edward over te halen, hield ik nu mijn mond. Ik was altijd maar blijven uitkijken naar het punt dat ik… dat ik net zoals Edward zou worden, maar toen het plotseling naderde, was ik teruggedeinsd, ik was plotseling bang geworden. ‘s Nachts lag ik te woelen, te peinzen en alle harde feiten op een rijtje te zetten. Waarschijnlijk zou ik nooit meer met Charlie en Renée om kunnen gaan, hoe zouden we hen moeten gaan vertellen dat ik geen contact meer met hen kon hebben? Plotseling had ik nergens meer een antwoord op. Het deed me zielsveel pijn om te bedenken dat mijn beste vriend, Jacob Black, mijn vijand zou worden, dat het ontzettend moeilijk zou zijn om met hém om te kunnen gaan.
Ik wist dat ik alles op zou moeten geven voor Edward, en hoe graag ik het ook wilde deed het me pijn om eraan te denken nooit meer Jacobs aanstekelijke grijns op zijn roodbruine gezicht te zien liggen, om zijn altijd opgewekte aura om me heen te hebben die ook mij opvrolijkte.
Iedereen bij de Cullens merkte het: Edward begon met de dag bezorgder te kijken; Alice was gefrustreerd dat ze niet kon zien wat er voor me lag in het verschiet; Jasper deed wat hij kon om mijn humeur op te beuren, maar ook hij wist dat hij niet eeuwig kon doorgaan; Rosalie was het niet bepaald met me oneens; Emmet deed voorzichtiger met het lachen om mijn menselijke acties en ik was zelfs bang dat hij op een dag niet eens meer de humor erin kon zien; Carlise en Esmé waren niet alleen bezorgd om mij, maar ook om hun zoon.
Toen iedereen behalve Alice op een weekend gingen jagen, was Alice behoorlijk nerveus voor haar doen. Zij wist wat er komen kwam, ik niet en dat irriteerde me mateloos. De Cullens kwamen weer thuis, en toen kwam het nieuws als een klap in mijn gezicht: de Cullens hadden besloten mij menselijk te laten houden. Ik was als met stomheid geslagen, maar ergens diep in mij was een klein plekje opgelucht: en dat maakte me woedend. Dit betekende dat Edward en ik niet voor eeuwig samen konden blijven.
Ik zag het weer voor me, hoe de Cullens allemaal voor me stonden in een horizontale lijn. Ze keken ernstig, Edward keek kil. Nadat Carlise en Edward het woord hadden gehad, leek Rosalie tevreden. Ik bekeek hun prachtigmooie gezichten één voor één en toen kwam ik weer bij Rosalie uit. Ze keek me verdrietig maar ook goedkeurend aan. Voordat het nieuws als een bom insloeg, stond ik te wippen van mijn ene been op het andere, plukte aan een irriterende pluk haar en beet zo hard in mijn lip dat het op een gegeven moment gevoelloos werd. Maar toen het eenmaal tot me doordrong, leek het alsof ik geen enkele ledematen meer kon bewegen.
Ik hapte naar adem en merkte nu pas dat de tranen over mijn wangen stroomden. Ik knipperde met mijn ogen en veegde met de rug van mijn hand mijn wangen droog. Ik klemde mijn andere arm als automatisch om mijn middel, maar kwam tot de verbazing dat het lege gat in mijn borstkas nog steeds niet was teruggekomen. Nog niet.
Een oude vrouw die in de wagon naast me zat, keek me bezorgd aan. Toen ze zag dat ik haar bezorgde blik ontdekte, keek ze snel weg en trok het rode gordijntje dicht. Ik aarzelde even beledigd, maar volgde toen haar voorbeeld. Ik kon het niet riskeren dat nog iemand anders me in deze positie zou zien.
Het vage gesnik dat uit mijn borstkas was gekomen verdween al snel weer, ik was op een of andere manier niet zo diep weggezakt als ik ooit was geweest. Ik wist dat ik binnenkort Charlie en Jacob weer zou zien en ik hoopte dat Angela Weber, mijn vroegere schoolvriendin ook nog ergens in dit dorpje ronddwaalde. Ik verlangde ernaar om met een vriendin te praten, een menselijk iemand van hetzelfde geslacht en leeftijd, maar ik wist natuurlijk dat ik haar niet álles zou kunnen vertellen.
Het was niet mijn geheim om te delen. En mijn andere schoolvriendin, Jessica Stanley, die als eerste gewaagd had op me af te stappen, deelde nou niet bepaald dezelfde gedachten als ik deed en was meer geïnteresseerd naar een nieuw roddelverhaal om te verspreiden dan naar mijn gevoelens.
Ik wilde de details van die avond liever niet weer voor mijn ogen halen, bang dat het gapende gat met de kloppende randen me zou betrappen, dus het enige wat ik nog ophaalde uit mijn herinneringen was dat ik in huilen uitbarstte en beschaamd naar de kamer van mij en Edward rende. Ik struikelde een aantal keren, maar kwam al snel bij de kamer aan die nu ineens angstaanjagend leeg leek. Ik trok mijn rugzak van onder het bed vandaan en propte alles wat ik kon vinden erin. Ik wist dat dit het einde was, niemand zou ik meer om kunnen praten en de gedachte dat ik als gerimpeld oud vrouwtje nog bij de Cullens zou wonen deed me kokhalzen. Edward stond binnen no time in de deuropening en volgde behoedzaam al mijn bewegingen. Ik durfde hem niet aan te kijken, ik probeerde me te concentreren op de bevende bewegingen van mijn handen die voorwerpen vastgrepen waarvan ik dacht dat ze tot mij behoorden en in de rugzak smeten. Ik slingerde mijn rugzak over mijn schouders en toen ik dacht dat ik klaar was, keek ik even de kamer rond zonder ook echt te kijken: ik zag alleen wat vage vlekken.
Edward bleef maar herhalen dat het hem verschrikkelijk speet, dat ik daar moest blijven en dat hij mijn menselijke leven nou eenmaal niet wilde opgeven aangezien ik alle geliefde mensen die ik had in mijn leven niet kon missen. Ergens wist ik dat hij gelijk had, zelfs nu ik nog de echte Bella was mistte ik Jacob al verschrikkelijk en mistte ik de ongemakkelijke stiltes tussen Charlie en mij en hoe hij altijd genoot van mijn kookkunsten.
Wat ik me verder nog kon herinneren, was dat ik huilend opgevangen werd in zijn koude armen en de volgende ochtend wakker werd. Zwijgend was ik opgestaan en snelde naar beneden, maar hij hield me makkelijk bij. Beneden waren geen van de Cullens te bekennen, waarschijnlijk wilden zij mij en Edward wat privacy gunnen.
Ik zei dat ik weg moest, dat ik zo niet kon leven en dat ik zielsveel van hem hield, maar dat het onmogelijk was. Ik was al dat vampieren-gedoe eventjes zat, kon ik nu niet even de menselijke Bella zijn? Edward gaf me zijn laatste kus en zijn gouden ogen, die overliepen van pijn, keken doordringend in de mijne. Ik weet niet hoe, maar ik had ze weerstaan. Ik zei niks en liep de deur uit. Alice zat in Carlise’s auto op me te wachten en bracht me naar het vliegveld.
Ze zei de hele weg niets, precies zoals ik het hebben wilde. Waarschijnlijk had ze in haar toekomstbeelden al gezien dat ik wegging en naar mijn moeder Renée in Phoenix wilde. Ik had mijn pick-up nog altijd in Forks bij het witte huis van Charlie staan, en ik had al zo lang het wilde gebrul van de motor niet meer gehoord dat ik dacht dat ik me een bult zou schrikken als ik eenmaal weer in mijn vertrouwde wagen zat. Ik verlangde meer dan ooit naar Forks, ook al betekende dat dat ik niet meer bij Edward zou zijn. Ik wilde me ergens anders op richten, afleiding zoeken - en ik wist al heel goed waar ik die afleiding ging zoeken.
Alice zette me af bij het vliegveld, gaf me nog een laatste knuffel en mompelde: “Veel succes Bella, ik zal je nooit meer vergeten,” in mijn oor. Ik kon haar beeldschone elf-achtige gezichtje nog sprekend voor me zien, maar het deed me geen pijn. Ik had het een plekje kunnen geven, maar dat plekje zou nooit helemaal vergeten zijn. Ik bleef een paar nachten bij mijn moeder logeren, begon me beter te voelen en wilde al snel weer naar Forks. Ik had mijn moeder gevraagd om Charlie niets te vertellen: ik wilde het als een verassing houden. Ik wist dat ik iedereen zou moeten uitleggen waarom ik alleen was gekomen en waarom ik niet meer terug zou gaan, maar ik had me al bedacht om maar gewoon te vertellen dat het niet meer ging tussen mij en Edward: en deels was dat ook waar.
Ik deed mijn ogen voorzichtig open, schudde even mijn hoofd om de herinnering weer terug in zijn laatje te stoppen. Ik hoopte dat Charlie blij zou zijn me te zien, maar nog belangrijker: dat Jacob blij zou zijn me te zien. Ik had hem vreselijk gemist en ik wist dat er veel tijd voorbij was gegaan, maar zeg nou zelf: hoeveel kon er nou veranderen in één jaar?
En vooral in een dorpje als Forks zou er niet zo veel veranderen. Ik voelde me egoïstisch toen ik onderweg in de auto bij Alice en in het vliegtuig bedacht had dat ik misschien voor Jacob kon veranderen, dat hij inderdaad beter voor me zou zijn dan Edward. Maar kon ik dit wel maken na alle tijd die tussen mij en Jake had gezeten? Ik had hem meerdere keren duidelijk gemaakt dat Edward mijn ware liefde was en dat ik nooit meer dan alleen vriendschap voor Jacob zou voelen, we hadden een speciale band, maar hij was mijn allerbeste vriend: niet iemand waar ik smoorverliefd op zou worden. Of toch wel? Maar zóu hij nog wel hoop hebben, zou hij het nog wel willen? Ik kon me herinneren dat hij ooit tegen me gezegd had: “De aanhouder wint.” Maar stond Jacob nog wel in die positie?
De trein kwam plotseling schokkend tot stilstand en ik herkende het perron. Ik stond al op, slingerde mijn rugzak over mijn rug en schoof voorzichtig het gordijntje van mijn wagon open. Het zag er verlaten uit terwijl ik naar de uitgang van de trein slenterde. Toen ik door de open deuren het trapje afliep en mijn voeten de begane grond bereikten, ontsnapte er een zucht van opluchting uit mijn mond. Achter me begon de trein weer op gang te komen en ik nam even de tijd om om me heen te kijken. Het perron was redelijk verlaten en ik voelde me eenzaam: misschien was het toch een beter idee geweest om mijn vader en vrienden op de hoogte te stellen van mijn aankomst, misschien had ik dan een wat enthousiaster ontvangst gekregen.
Ik verliet het station en na een paar minuten lopen kwam ik al in het dorpje terecht. Herkenning vloeide door me heen en met elke pas voelde ik me beter. Ik was opgetogen, herkende de kleinste dingetjes en genoot van het saaie weer. Het lopen deed me goed, ik merkte verbaasd op dat ik onbewust liep te neuriën.
En toen stond ik daar… voor het huis van Charlie. Het bekende witte huis zag er nog net zo uit als toen ik weg was gegaan. De veranda, het dakraam van mijn slaapkamer, de gordijntjes bij het keukenraam…
Er borrelden duizenden herinneringen op, maar een deel daarvan probeerde ik weg te duwen. Zijn politieauto stond op de oprit en mijn oude pick-up stond verlaten in de hoek. Nerveus stapte ik naar voren, de trap op van de veranda en belde toen aan. Ik hoorde een geïrriteerde toon van binnen komen: “Ik kom eraan!” De schorre stem van mijn vader. Ik hoorde slepende voetstappen en trok nog snel even mijn witte shirt recht waar ik een donker spijkerjack overheen droeg. Ik duwde wat verloren plukken haar achter mijn oor en plantte een glimlach op mijn gezicht.
Toen werd de deur geopend en stond er een man in de deuropening die ik me maar al te goed kon herinneren. Er schoot een scala van emoties over zijn gezicht. Toen hij de deur opende: geïrriteerd, daarna verbaasd, toen een open mond en daarna een lach van oor tot oor.

--------------------------------------------------------------------------------
ps: vind je het te lang, lees het dan niet en klik ook maar op het kruisje rechtsbovenin.
pss: graag eerlijke mening; ook opbouwende kritiek etc is welkom!
psss: mag je Twilight niet, ga er dan aub geen flauwe opmerkingen over maken en klik (nog eens) op het kruisje rechtsbovenin.
pssss: ken je Twilight nog niet en/of wil je wat vragen erover stellen, zijn die altijd welkom!
psssss: het is een terugblik en dat gaat verder na het einde van Eclips, de bruiloft van B&E en Jacob is niet weggegaan zoals in het eind van Eclips.

Je schrijft leuk, van mij mag je verder =)

Thanks, maar ik ben nog niet bezig met een verhaal, maar dat komt nog. :grin:
Verder nog meningen? Upjeee. :’)

Leuk :slightly_smiling_face:

Leuk! En origineel ook, ik verwachtte zeg maar een andere versie maar dit is iets heel anders dan het originele verhaal. :ok_woman: Als ik jou was zou ik de tekst wat verdelen in alinea’s want nu is het een lap tekst en dat schrikt mensen vaak af en leest niet zo fijn.

Bedankt voor de tip! Ik heb er wat meer alinea’s bijgemaakt.

Ik vind het echt leuk en mooi geschreven, terwijl ik normaal helemaal niet van fanfic hou. (: Maar misschien is het idd wat handiger als je het meer in alinea’s indeelt. oh dat heb je nu al gedaan zie ik xD

Dankjewel! :grin:

Upjee. :’)

Geen meningen/kritiek verder? :grin:

Mening: heel erg leuk :slightly_smiling_face:
kritiek: probeer het meer in alinea’s te doen, het is inderdaad een grote lap teks. :wink:

Oké, thanks.

like it!

dankjewel. :grin:

Ga je er nog verder mee gaan, met het verhaal? Of hou je het hierbij? :slightly_smiling_face:

Nou, dit was alleen de proloog en ik was op zoek naar de meningen van mensen en of ze kritiek hadden. Het plan was inderdaad wel om verder te gaan met een verhaal, en daar ben ik ook mee bezig, maar ik kom er nog niet helemaal uit. Ik heb ook niet zo veel tijd om te schrijven en ik heb pas een paar bladzijdes in Word staan, dus wil ik liever eerst veel hebben en dan pas iets gaan posten, omdat anders mensen heel lang moeten gaan wachten op een stukje verhaal.
Dat post ik denk ik wel in een nieuw topic omdat de titel van dit topic dan niet echt meer klopt. Ik heb wel al een heel verhaal in mijn hoofd, maar ik kan me niet zo goed aanzetten tot schrijven omdat ik pas met schrijven ben begonnen en niet zo veel inspiratie heb. ;’)

ahzo :slightly_smiling_face: wel, als je een topic begint met het verhaal, zal ik het zeker lezen!

Oké leuk om te horen! Ik heb op een paar andere fora’s ook al ‘fans’, dus die zitten ook nog te wachten. Jullie zetten me wel onder druk hoor! :grin:
Haha, nee, dat valt wel mee.

mooi geschreven, kan niet wachten tot je begint met het verhaal!