Mening 'monoloog'?

Oké, ik heb heel erg lang getwijfeld over het plaatsen van dit stuk. Het is heel erg persoonlijk en staat dichtbij mij.

Voor de duidelijkheid: dit is een auto-biografisch stuk dat ik geschreven heb voor een toelatingstest voor een acteeropleiding. Ik moet met een zelfgeschreven (of iets uit een boek/theaterstuk etc) monoloog aankomen waardoor het publiek meer over mij en mijn verbeeldingswereld te weten komt. Ik heb het in één adem geschreven, zonder verbeteringen of aanpassingen.

Het is sowieso nog te lang en te gedetailleerd voor de toelatingstest, maar goed. Ik wil graag jullie mening horen: is het iets wat je zou interesseren mocht iemand dit als monoloog houden? Raakt het je (enigszins)? Denk je nu meer over mij te weten? Komt het echt of juist nep over?

Mijn Werelden (zo noemde ik het maar ik weet niet of het een passende titel is)

Er was eens een klein meisje, met blonde krullen en een grote glimlach, die dacht dat ze anders was dan de jongens en meisjes om haar heen. Wijzer. Volwassener. Dit meisje dacht dat ze daarmee dingen kon veranderen, hoewel die gedachten enkel in haar hoofd uitgesproken werden.
Ze was lief. Te lief misschien, omdat ze niets durfde te zeggen tegen de jongens en meisjes. Langzaamaan, zonder er echt bewust van te zijn, deed ze mee met de rest. Wat had het voor zin om anders te zijn als iedereen gewoon wilde dat je normaal was? Hetzelfde als de andere kinderen?
Hoewel het blonde meisje afstand deed van haar gedachten, zijn ze nooit helemaal weggegaan. Niet toen ze op school door de jongens werd geplaagd. Niet toen ze op school door de meisjes werd buitengesloten. Niet toen ze door haar favoriete lerares werd afgestoten.
Pas toen ze op een nieuwe school kwam, dacht ze zichzelf te kunnen zijn. Normaal, maar anders in kleine mate. Ze was gelukkig, gelukkiger, met zo af en toe de mindere kanten van het dagelijkse schoolleven.
Maar het blonde meisje is nooit helemaal hetzelfde gebleven. Ze is veranderd. In goede en slechte dingen. Niet alleen door de jongens en meisjes op school die haar niet leuk vonden, ook door de jongens en meisjes in haar leefomgeving. Een omgeving die veilig en vrolijk hoort te zijn.
Mama was altijd lief en eerlijk tegen haar blonde dochter, maar in de avonden kon zij soms veranderen in een hele andere vrouw. Dan was het mama niet meer. Het kwam door de glazen die een gele vloeistof met een schuimrand bevatten.
Op sommige dagen, vaak, stroomde er hard geschreeuw en kwetsende woorden in de oren van het meisje. Ze snapte niet waarom mama en papa niet gewoon lief tegen elkaar konden doen.

De haren van het blonde meisjes krulden inmiddels niet meer zo, en ook waren ze niet meer zo blond. Dit meisje voelde zich nog steeds anders dan de anderen. Hoewel ze een redelijk normaal leven leidde, met vriendinnetjes en dansles en bezorgde ouders die haar veel aandacht gaven, had een soort angst zich genesteld in het meisje. Op bepaalde momenten kwam deze naar boven, door stressvolle en spannende situaties, maar eigenlijk wist het meisje niet zo goed waar deze angst vandaan kwam.
Langzaamaan, heel langzaamaan, is deze angst minder geworden. Toch was het meisje nog erg verlegen, afhankelijk van anderen en bang voor wat anderen van haar dachten.

De tijd van de hoge school kwam aanzetten, en het was tegen die tijd dat de mama van het meisje gestopt was met het aanraken van de glazen met hele gele spul en de witte schuimlaag. Ze dronk het nog wel, maar ze bleef bijna altijd gewoon mama.
Het meisje, met inmiddels bruinige haren en hier en daar een pijpenkrul, verhuisde naar een nieuwe plek waar geen onaardige jongens en meisjes en volwassen mensen waren. Ze ging naar een nieuwe school, een school waar ze stukken onafhankelijker zou moeten worden. Een school waar ze volwassen zou moeten worden.
Het meisje was gelukkig en had het naar haar zin. Toch kwam de verlegenheid na een paar jaren weer opzetten, vooral bij nieuwe en onbekende mensen. Ze voelde zich vaak buitengesloten, zich nog steeds anders-voelend dan de mensen om haar heen.
Op een dag was er een programma op de televisie, een programma over schoolleerlingen en pesten. Er waren toen behoorlijk wat jonge mensen die tot de conclusie kwamen dat ze nooit kind waren geweest. En op dat moment brak er iets in dat meisje, en moest ze heel erg huilen.

Inmiddels weet dit meisje waarom ze zich altijd zo anders voelde. Waarom ze verlegen is en waarom ze bepaalde angsten heeft. Het weten is fijn, maar er iets aan doen is nog fijner. Daarom wilde dit meisje na haar school dingen gaan doen waar ze stiekem van droomde, maar eigenlijk niet zou durven. Onverwacht reageerden de mensen om haar heen heel positief, wat maakte dat dit meisje een stukje zelfverzekerdheid kreeg. In de afgelopen jaren heeft dit meisje dan ook veel dingen gedaan wat ze nooit gedacht had dat ze zou doen. Ze heeft een hele hechte vriendengroep gemaakt, ze heeft voor grote groepen mensen gestaan en zich van haar kwetsbaarste kanten laten zien. Dit meisje hoopt niet alleen dingen te gaan doen omdat ze nu eenmaal leuk zijn, maar ook om te groeien. Dit meisje wilt niet veranderen, ze wilt zichzelf zoeken, vinden en beleven.

Ik heb er geen verstand van maar ik vond het wel interessant om te lezen!

Ik zie maar één foutje; in de laatste regel staat 2x ‘zij wilt’, dat is ‘zij wil’. Voor de rest zeer knap geschreven als je in één keer doorgaat, dat geeft aan dat je echt je verhaal vertelt. Je eigen verhaal.
Het interesseert me, en ik denk zeker meer over jou te weten. Misschien komt die interesse wel doordat ik vroeger ook wel een beetje zo was. Volwassener en wijzer, ik was de betweter die volgens leraren een innerlijk had dat twee jaar ouder was dan haar uiterlijk. Daarom raakt het me ook.

Ik zou ‘mama’ veranderen in moeder, anders klinkt het een tikkeltje kinderachtig. De laatste regels moeten misschien nog wat uitgebreider, nu is het ‘ze deed dit, dat en dat, en nu wil ze dit’.

Nogmaals, op die puntjes na raakt het me echt.

^ ik vind mama beter dan moeder…

Dankjewel, vooral Fivenne, voor het lezen hiervan en erop te reageren. :slightly_smiling_face:

Graag gedaan en heel veel succes, je verdient die opleiding!

Ah dat is echt TE lief!!! Dankjewel :kissing:

Goed stukje, ik ben het helemaal eens met Fivenne (fief)

Mama is denk ik wel mooi, alleen bij het hogeschool stukje is het denk ik weer te kinderlijk. Je zou er even mee kunnen spelen en kijken hoe het klinkt en wordt als je het opvoert. (voor jezelf of vrienden o.i.d.)

Er is een reden waarom je nul vrienden hebt.