Menig! Over een dag uit mijn leven.

Hallo,
ik probeer nu een verhaal te schrijven en vroeg mij af wat jullie er van vonden?

x’

Woensdag 28 oktober ’09 : Mijn twijfels over een vriendschap.
[i]Terwijl de wind mijn haren streelt en de kou mij bijna vol medelijden met rust laat wist ik vanochtend dat er iets aan de hand was, dit zou niet mijn dag worden. De dromerige fase waarin ik mij bevond, hielp mij bij het eindeloze kruipen door de dag. Ik was vermoeid en vond nergens een moment om onzichtbaar mijn ogen te sluiten en te ontdekken wat er mis was.

Rust. Gewoon even niks doen, even van dat moment genieten. Maar ik was er jaren geleden al achter gekomen dat mijn hersens dat blijkbaar niet accepteren. En zo ook nu grepen zij hun kans en begonnen te twijfelen, misschien was ik wel z’n jaloerse trut. Misschien kon ik niet accepteren dat wij een talent deelden, dat ze te dichtbij mijn ziel kwam. Maar moest ze dan zo pronken met haar kunnen en mij steeds op de achtergrond schuiven? Waren wij wel vriendinnen, de jaloezie van mij kant en het continu na-apen van haar maakte ons niet tot het setje beste vriendinnen.

Misschien, schoot ik wel te kort. Net zoals in de meeste vriendschappen die ik heb gehad, uit ik steeds op het verkeerde moment mijn irritaties, vraag ik mij af of het wel een goede vriendschap is en kom ik niet altijd na wat van mij verwacht word. En met het beseffen van mijn tekort schieten, besloot ik het allemaal anders aan te pakken. De twijfels overmeesterde mij weer, met hun al hebben de kracht.

‘Luuc en Justin.’

Ze begon weer over hen, eerst waren ze slechts de jongens waar mee ik fietste maar nu had zij besloten dramatisch erg verliefd te worden op Justin, hoewel je verliefdheid niet kunt beslissen dat moest ik toch in godsnaam weten! Nee, zij was misschien gevallen op Justin om dat ze elke gelegenheid naar het verdoemde verliefdheids gevoel greep en omdat Justin voor haar enigszins aantrekkelijk was en haar aardig leek was het niet moeilijk om op hem te vallen. Vele keren had hij haar gezegd niks met haar te willen. Zachtjes en kwetsend had hij het verteld en achter haar rug om noemde hij haar ‘hysterisch wijf’ het waren zijn woorden, waar ik voor op moest komen want ze is immers mijn vriendin. Ze heeft geen idee dat ze heermee weer een deel heeft verpest en de Justin die mij altijd zo vriendelijk leek kon ik moeilijk nog langer aardig.

‘Kijk, hij heeft een nieuw shirt aan. let op!’

Ze was werkelijk bezeten van dat joch, checkte zijn hyves minstens 5x per dag wist precies zijn connecties op te dreunen en kon niet genoeg krijgen van zijn profielfoto. Hoe vaak we haar ook vertelde, dat ze hem nu moest laten, het tijd was hem uit haar hoofd te plaatsen ze hield niet op. Maar misschien was ze dan ook werkelijk verliefd, maar ze deed alles over de top , dramatisch en overdreven. Als zij fan van een film was, dan raakte ze erdoor geobsedeerd, bekeek ze de trailer ook honderd keer per dag en vergelijkt ze alles met de film. Maar misschien ben ik ook gewoon hard , ik ben zelf ook nooit goed geweest in beheerst doen, kan ook bezeten zijn. Hellaas heb ik het bij mijzelf amper door en erger ik me er ook niet aan, hoogst waarschijnlijk andere wel.

Ik snap haar gewoon niet en dat is mijn probleem of eigenlijk ons probleem het onbegrip en de frustraties, het feit dat zei nergens tegen kan maar wel verwacht dat wij dat kunnen en ik die er teveel uitschiet te direct is en ongecontroleerd met mijn woorden, ik weet het ook niet meer. Rusten, ik moet het laten rusten. De tijd zou mij duidelijk moeten maken wat de waarheid is en zoals meestal zou ik die dan vervloeken en hopen dat ik hem nooit geweten had, ach dit leven is een en al herhaling. Nutteloos, maar wie heeft ooit kunnen beargumenteren waarom het nutvol is dat wij leven? Precies, niemand en nu moeten wij maar accepteren dat we niet zijn geschapen voor een grootsplan of om macht te bezitten. Nee, wij zijn nutteloos, niks beter dan een tor of een mier. Gewoon nutteloos. Wanneer zouden we dat accepteren?

En na een pagina vol tikken met frustraties, kwam ik tot een simpele conclusie ; dit was gewoon niet mijn dag.[/i]

Geen reacties? :astonished:

Goed hoor, alleen meer informatie over de omgeving ofzo want het gaat vooral om gedachtes :slightly_smiling_face:

Oke, koel dat je het gelezen hebt! :suprise:
Fijn dat je het goed vond, ik zou in mijn volgende stuk meer omgeving vewerken!

x’

leuk :]
ga snel verder! (:

Thanks ik ga ‘vandaag’ maar posten. =)

Donderdag 29 oktober ’09: De grote chaoot die ik ben.
[i]Het ene moment ben je ergens stellig van overtuigd en iets later kan die overtuiging barsten en scheuren gaan bezitten en dan duurt het niet lang meer voordat de hele muur neerstort en zich gelijk maakt met de grond. Zo ook leek het wit van de mistlaag mij eerst rustgevend en eerlijk. Puur, wit (Nee, ik word net ineens diepgaand, het deed mij denken aan soft ijs. Jum). Totdat, bleek dat ik het eerste uur helemaal niet vrij was en nu rustig aan zat te fietsen terwijl ik al op school had moeten zijn. Stressmoment, de eeuwige chaoot die ik was had me weer in een vervelende situatie gebracht. Het wit van de mistlaag leek nu drukkend en veroorzaakte nog meer stress, de koeien die aan mij zijden in de herfstgroene weilanden naar me stonden te gapen (jullie hoeven alleen maar melk te produceren, luie mormels!) keken mij vol ontzetting aan. Wat had ik nu weer gedaan? En hier werd mijn dag al verpest maar de kleine optimist in mij piepte ; ‘Red wat er te redden valt, misschien valt deze dag nog mee.’

Bijna positief ging ik met moed de klas in. Ik ging zitten naast een nog overblijvende plek. Die plekken zijn nooit geliefd maar ik had het niet al te slecht getroffen. Dus nog steeds positief en vol moed pakte ik mijn tas en zocht naar het Nederlands boek. Het was verdommen niet waar! Ook vergeten! En daar zakte de moed me al een beetje in de schoenen maar ik denk weer aan de optimist die nu zou zeggen; ‘Het had erger gekund, pak je etui en ga aan het werk’. Zo pakte ik mijn etui en richtte mij op het werk. Misschien valt de dag nog te redden.

Slopend, de donderdag. Alleen maar talen achter elkaar door. En hoewel ik gezellige vriendinnen had konden zij de dag ook niet echt meer redden. Alles was vermoeiend en het 5e was ik zeker al te diep gezonken in vermoeidheid en niet meer te redden.

De pauzes waren het ergst, de drukte de mensen die praten. Terwijl je hoopt dat de volgende les maar snel begint zodat je snel uit bent. Over snel uit gesproken, ik moest een half uur na blijven omdat ik natuurlijk te laat was die ochtend. Ik ben er verdorie nog steeds kwaad om, zitten we daar te wachtte op de conciërge, blijkt dat die man ook nog eens naar de tandarts moet (om zijn kunstgebit zeker te laten controleren) zitten we daar voor niks te wachten! Eigenlijk als je het zo bekijkt waren we dus al nagebleven (dat wachtte). Nee hoor! Zo kijkt de school niet, want zij zijn de boven mij staande mensen en beslissen dat wij morgen wel even kunnen na blijven als ik het achtste uit ben. Kan niet anders zeggen dan plezant. Kom aan zeg!

Maar gelukkig hadden mijn vriendinnen gezegd even te wachten, tja misschien treuzelde we te lang en kwam er het een en ander tussen waardoor ik wat later was maar ze waren weg gefietst zonder iets te zeggen. Precies geweldig, gezellig samen fietsen met mijn deprimerende gedachtes.

Tijdens het typen van mijn bladzijde val ik haast nog in slaap ook, en het blauwe licht dat mijn kamer verlicht werkt nogal slaapwekkend als het verder overal donker om je heen is. Maar ik mag niet slapen.

Moet krampachtig mijn ogen open proberen te houden voor de laatste dag van deze rot week; Vrijdag. Ben benieuwd wat me dan zou overkomen vast en zeker iets gruwelijks, het word steeds erger het begon bij mijn twijfels over een vriendschap en nu een uur te laat komen met extra nablijven, wat komt er daarna?
De koning per ongeluk aanrijden in haar goudenkoetsje, een meteoriet die precies op mijn hoofd valt, de politie die mij aan ziet voor een misdadiger. Misschien overdrijf ik. Het heeft ook geen zin.

Ik ga maar snel Hoela dansen en palmbomen knuffelen!

(Geintje.)

Ik bedoel, ik ga snel mijn huiswerk maken kan ik dat in ieder geval morgen niet verprutsen. Toch?[/i]