meisje met anorexia.

Vorig jaar ging er rond dat op onze school een meisje met anorexia zou zijn. Ik trok me er niet zoveel van aan, omdat ik dat meisje toch niet kende en ik eigenlijk dacht dat het gewoon een gemene roddel van iemand was.

Sinds dit jaar zit ik bij dat meisje in de klas. In het begin lette ik stiemen op haar, of ze bijvoorbeeld helemaal niks at of juist van die vreetbuien had. Maar ik merkte niks op, ze at gewoon normaal.

Dus al snel was ik het eigenlijk vergeten. Omdat het ook gewoon een super grappig en vrolijk meisje was. Ik kon zelfs heel goed met haar opschieten.

En omdat we voor een week naar Berlijn zouden gaan met school, hadden we afgesproken om met haar groepje vriendinnen en mijn groepje vriendinnen samen met elkaar op een kamer te gaan (iedereen kon namelijk wel goed met elkaar optrekken).

In Berlijn was het ook heel erg gezellig, we hadden een supertijd.
Een keer s’avonds zouden we met onze groep naar een soort bar gaan. We wilden net vertrekken, toen dat meisje zei dat ze nog even iets moest zoeken. Wij mochten wel alvast gaan, ze kwam ons later achterna.

Dus wij vertrokken alvast, maar onderweg vonden we het toch wel beter als we ook gewoon met haar gaan. We gingen gewoon met z’n allen, en misschien kon ze het niet eens vinden en was ze straks verdwaald in Berlijn.
We besloten terug te gaan naar onze kamer en gewoon te wachten tot ze klaar was. Toen we daar aankwamen zat ze op de wc, en hoorden we haar opeens kotsen. We schrokken er heel erg van, en zijn alsnog naar buiten gegaan en hebben buiten het hotel op haar gewacht (zonder iets te zeggen).

Later kwam ze ook naar ons toe, en deed ze alsof er niks aan de hand was.
We dachten dat ze misschien ook wel ziek zou kunnen zijn, dat er helemaal geen reden was om ons zorgen te maken. Maar ze zag er niet ziek uit, en deed doodnormaal tegen ons zoals ze altijd deed.
En wij deden ook gewoon alsof er niks was gebeurd.

Maar later hoorde ik haar vriendinnen erover praten. Een virnedin zei; ‘ik snap het gewoon echt niet. Het ging zoveel beter met haar! En ze had ons gewoon belooft het niet te doen, maar nu doet ze het dus zelfs stiekem. Ik snap niet dat ze het gewoon zo goed verborgen kan houden… Ik dacht echt dat het eindelijk afgelopen was en dat ze zichzelf wel weer had gevonden.’

Ik weet nu echt niet wat ik moet doen.
De ene kant vind ik dat ik hulp voor haar moet zoeken, omdat ik bang ben dat het anders echt mis gaat. Maar de andere kant heb ik het gevoel dat ik me er niet mee moet bemoeien, dat het mij niet aangaat. Haar vriendinnen zouden haar ook wel heel veel hebben proberen te helpen, maar dat heeft dus ook niet geholpen.

Nu ik er ook op let wordt ze ook gewoon steeds dunner, maar verder valt het niet op. Maar straks gaat het echt fout, terwijl ik er misschien iets aan had kunnen veranderen!

Wat zouden jullie doen, ik heb echt jullie advies nodig…

-Sorry voor het enorme verhaal.-

Misschien der ouders op de hoogte van dit brengen.

Tegen je mentor zeggen dat je je zorgen maakt?

Begrijp dat je je zorgen maakt, maar zolang je niks zeker weet en haar persoonlijk goed kent, kan je haar niet helpen of aansporen.
Anorexia is een ziekte en dat soort mensen luisteren naar niemand, alleen naar het stemmetje in hun hoofd.
Ik denk ook eerder dat ze boulimia heeft, want ze spuugt en eet wel kleine dingen.
Los van dat, als je met haar vriendinnen in gesprek kan okee, maar je moet je er niet te druk over maken om haar te helpen, want dit speelt langer dan een jaar, dus niet zo makkelijk.
Laat het dus los en ga verder waar je mee bezig bent.

Ik heb zelf ook anorexia. Als je hulp voor haar wilt zoeken zou je dat echt eerst met haar moeten overleggen, aangezien ik er zelf ook niet van hou als mensen iets achter mijn rug om doen. Praat er eerst met haar over. En geef haar het gevoel dat je het begrijpt, maar dat het ook verkeerd is.

Alles wat je kunt doen is haar gewoon zo blijven behandelen als dat je voorheen deed. Ze moet hier zelf bovenop komen.
Als je het echt wil weten, kun je aan haar uitleggen dat je jezelf zorgen maakt. Laat weten dat je er voor haar bent, maar ga niet pushen. Probeer haar niet in de gaten te houden en ken je limieten.

Dankjulliewel voor jullie reacties!

Maar ik ben verder niet echt goed bevriend met haar… We praatte meestal over oppervlakkige dingen, we hebben het sowieso nooit over gevoelens of iets anders gehad…
Dus als ik opeens over haar anorexia begin, is misschien toch een beetje raar…

Ik kan misschien wel naar haar vriendinnen toe om te vragen of ze al eens hulp voor haar hebben gezocht (dus door ouders of leraren), en wat daar dan mee is gebeurt. En als dat niet zo is, of het misschien slim is om dat toch is te gaan doen.

Ik zal haar wel behandelen zoals altijd, maar ik vind het wel moeilijk. Omdat ik het gevoel heb dat ze dus de heletijd achter een masker leeft, dat ze helemaal niet zo vrolijk is als dat ze zich voordoet.

een vriendin van mij had anorexia en die is er aan overleden …
op dit moment 1jaar later is mijn andere vriendin R. ook bezig met anorexia!
dus ik heb inmiddels aardig wat ervaring met de ziekte
het is vreselijk! praat met het meisje zelf ! laat merken dat je der begrijpt!

TIP ! : lees het boek : magere jaren / anorexia dagboek van Natascha van Weezel

Je kan niet heel veel doen voor haar. Het is echt een vreselijke ziekte. Een hele goede vriendin van mij heeft het ook, en het is moeilijk. Ik heb aan haar gevraagd wat ze wil wat ik voor haar kan doen. Ze zei: Blijf met me praten. Ik denk dat het daarom voor iedereen ook wel een beetje verschillend is wat die wil.

Heeft ze andere goede vriendinnen? Ik zou haar blijven behandelen als je deed, ookal is dat ind echt heel moeilijk!

Ik sluit me hier helemaal bij aan.