Meiden met een angststoornis - lotgenoten topic

Hee meiden,

Ik richt deze topic op omdat ik zelf last heb van een angststoornis en het lijkt me heel fijn om hier met andere meiden over te praten. Herkenning te vinden en elkaar te kunnen steunen. Het is soms moeilijk om begrepen te worden als iemand het zelf niet meegemaakt heeft. Er bestaat al een topic voor depressieve meiden maar omdat een angststoornis toch een beetje anders is lijkt het me goed om hier ook een topic voor aan te maken.

Informatie angststoornissen:

Ik hoop op reacties!

Liefs,
Florencia

Up!

Hoi!

Ik heb geen angst stoornis, maar mijn pa wel (niet officieel gediagnostiseerd trouwens).

Ik weet er wel het een en ander vanaf (ook vanwege mijn opleiding).
Het is zeker geen pretje… goed topic!
Naar mijn idee is er zeker te weinig bekend over angststoornissen (en dwang stoornissen trouwens, die vaak ook samen voor komen).

Ik heb een angst/paniekstoornis. Maar heb hem nu voor mijn gevoel redelijk onder controle maar het heeft me wel beperkt in veel dingen.

Bedankt voor jullie reacties!

Ik heb een angst/piekerstoornis (ook wel gegeneraliseerde angststoornis) en soms ook wel paniekaanvallen met hyperventileren. De laatste weken gaat het helaas niet zo heel goed. Ik ben naar de huisarts geweest en die heeft mij doorverwezen naar een GGZ instelling voor psychische hulp. Gelukkig kon ik daar snel terecht dus binnenkort kan ik beginnen met cognitieve gedragstherapie. Kennen jullie dat? Ook heb ik er sinds kort (helaas) medicijnen voor.

Knotjeee:
Lijkt me moeilijk als je vader last heeft van een angststoornis! Merk je er zelf veel van? Wat voor opleiding doe je eigenlijk? Er is inderdaad heel weinig informatie te vinden op internet over angststoornissen…

LaManzana:
Wat fijn dat je hem nu redelijk onder controle hebt! Ik ben wel benieuwd hoe je dat gelukt is?

Ik heb ook een angststoornis en ik krijg er sinds een maand therapie voor :slightly_smiling_face:

Ik heb bij een GGz gelopen, en nogsteeds. En slik indien nodig oxazepam om te kalmeren. Langzaamaan gewend aan dingen die mij een paniekgevoel gaven. Zoals druktes, winkels, mensen en noem maar op. Ik moest wel want ik heb mezelf tijden lang opgesloten omdat ik niet weg durfde. Ik heb afentoe nog wel een paniek aanval maar heb ze redelijk onder controle, ik ben er niet meer bang voor. Als ze komen dan komen ze en dan weet ik wat ik moet doen. Maar ik ben wel constant op mijn hoede voor ‘prikkels en triggers’.

Seaworld:
Welkom :slightly_smiling_face: Wat voor therapie krijg je ervoor? En heb je het gevoel dat het helpt?

LaManzana:
Wat goed zeg dat het nu beter gaat met je! Dat geeft mij ook weer hoop dat het met mij ook goed gaat komen… Ik heb Citalopram als medicatie. Citalopram verminderd de angstgevoelens zoals piekeren enz. Ik heb het nu pas sinds een paar dagen en nu heb ik nog wel wat last van de bijwerkingen (misselijkeheid enz) maar dat gaat als het goed is binnen een week over.

Omdat het nu niet zo goed gaat heb ik helaas ook even mijn studie moeten onderbreken en dat vind ik wel heel erg balen… De afgelopen twee jaar ging het al helemaal niet zo goed maar toen ben ik toch altijd naar school/stage geweest en heb ik gewoon doorgezet zegmaar. Mezelf voorhoudend dat het wel goed met me ging. Alleen begin dit schooljaar, tijdens stage, ben ik zeg maar ingestort en nu ben ik even thuis. De bedoeling is dat ik over twee werken weer halve dagen naar school ga. Maar ik voel me gewoon steeds schuldig want ik wil echt graag naar school maar ik ben nu zo moe steeds (en ik moet nog wennen aan de medicijnen) dat het nu gewoon even niet gaat. Volgens de dokter is het echt beter dat ik nu even eerst tot rust kom zegmaar en daarna weer naar school ga dus ik moet me er maar bij neerleggen denk ik…

Ik ben er sinds een paar weken achter dat ik waarschijnlijk een angststoornis heb, ik ben al jaren aan het kwakkelen met allemaal vage klachten en vooral duizeligheid en heel moe voelen… en uiteindelijk bij de GGZ beland omdat ze geen lichamelijke oorzaak kunnen vinden.

Ik heb er vooral last van in de klas dan zit ik te trillen en het enige wat ik wil is weg. Heb ook altijd het gevoel dat andere het door hebben dan… en kan niet opletten. Hebben jullie dit ook?

Ook ben ik 2 weken lang ziek geweest en in het begin zat ik op de scooter maar door de koorts werd ik heel duizelig (ook deels door angst denk ik) en viel ik bijna flauw. Ben toen onderweg bij een tankstation gestopt en gezegt dat het niet ging… die mensen zouden ook wel denken… nou sindsdien durf ik dus niet meer op m’n scooter. Maar nu ben ik eindelijk weer beter en moet ik weer naar school, alleen het probleem is dat m’n school best ver is en ik dus op de scooter moet. Zie er nu al tegen op!!

Sterkte meiden want angst is echt vreselijk :frowning_face:

Fayxx:
Ik heb dat ook met allemaal lichamelijke klachten (heel moe zijn, buikpijn enz) waar de dokter geen oorzaak voor kon vinden. Ze hebben me in het ziekenhuis ook helemaal onderzocht maar het blijkt spanning te zijn. Heb je nu ook therapie bij de GGZ? Ik begin over twee werken waarschijnlijk met cognitieve gedragstherapie en ik krijg er ook fysiotherapie bij om ontspanningsoefeningen te leren en ademhalingstechnieken enz tegen hyperventilatie… En ik heb nu sinds kort ook medicijnen.

Wat vervelend dat je er in de klas zoveel last van hebt meid! Zal het misschien helpen om er een keer over te praten met iemand van school? Dat ze weten, als het niet gaat, dat je dan gewoon even de gang op kan lopen? Ik heb er zelf in de trein altijd best veel last van. Het is in de ochtend altijd onwijs druk en benauwd en dat vind ik zegmaar ‘eng’. Ik probeer dat altijd rustig te ademen maar dat lukt niet altijd…

Ik snap het dat je het nu eng vind om op je scooter te stappen omdat het daar zegmaar mis gegaan. Misschien helpt het om morgen even rustig een ritje te maken vlakbij huis? Des noods gewoon bij jou in de straat :slightly_smiling_face:. Misschien helpt dat je om rustiger te worden en wat minder tegen de maandag op te gaan zien.

Florencia_

Ik heb nu een paar gesprekken gehad bij het GGZ en het was eerst vooral om om te leren gaan met m’n vermoeidheid, en te praten over mijn verleden (zijn nogal wat dingen gebeurd wat ik niet echt heb kunnen verwerken) maar het vorige gesprek zijn we er achter gekomen dat er dus wel meer aan de hand is. Maar mijn psychologe was op vakantie, dus nu heb ik pas weer komende maandag een gesprek. Dan gaan we een behandelplan opstellen, en beginnen met cognitieve gedragstherapie. Dus hoop dat het helpt, en bij jou ook natuurlijk!

En ja ik heb het al op school verteld… al meerdere keren. Maar ik heb vaak het idee dat ze me er niet echt serieus mee nemen. En ook omdat ik best vaak afwezig hierdoor hebben veel docenten niet echt vertrouwen meer in mij :frowning_face: echt heel erg jammer… dan zeggen ze dan ik ongeintresseerd overkom. Terwijl dat komt door dat ik me echt niet kan concentreren en altijd meer denk van: oooh straks word ik weer duizelig enz.

Maar ik vind het ook best wel moeilijk om over te praten, omdat ik vaak het idee heb dat ik mensen vinden dat ik me aanstel. Omdat er eigenlijk niet echt iets is om bang voor te zijn. Vertellen jullie het wel gewoon tegen vriendinnen, familie, school enzo?

Fayxx:

Hoe gaat het met je vandaag?

Goed dat je maandag een behandelplan gaat opstellen! Dan beginnen we ongeveer gelijk met cognitieve gedragstherapie.

Jammer dat de school het niet echt serieus neemt… Lijkt me wel moeilijk… Misschien kan de persoon bij GGZ waar je therapie van krijgt een keer contact opnemen met je mentor bijvoorbeeld? Of wil je dat liever niet?

Ik vond het in het begin ook heel moeilijk om over te praten omdat ik het zelf ook wegstopten zegmaar. Maar nu gaat het zo slecht dat het gewoon echt nodig is om eraan te gaan werken. En nu kan ik er ook beter over praten. Ik moet nu eerst echt aan mezelf gaan werken en even een stapje terug doen met mijn studie. Het scheelt dat ze het op school goed begrijpen en ook echt de gelegenheid geven om aan mezelf te werken. Maar het blijft wel moeilijk om erover te praten hoor want mensen die het zelf niet meegemaakt hebben snappen het ook niet zo goed…

Wat een fijn topic! Ik heb zelf ook onder andere een gegeneraliseerde angststoornis, waar ik ook in behandeling voor ben. Afgelopen vrijdag een laatste gesprek met m’n behandelaar gehad en we zijn tot de conculsie gekomen dat ik binnenkort in langdurige therapie ga, omdat hij me niet meer verder kan helpen. (Die langdurige therapie is trouwens ook voor andere klachten). Ik vind het echt doodeng en ik weet niet wat ik moet verwachten er van, terwijl ik eigelijk wel weet dat het nodig is.

Ik vind het lastig en eng om over m’n angsten te praten, ook omdat ik vaak het idee krijg dat mensen me niet serieus nemen of vinden dat ik me aanstel. Het piekeren en constant zorgen maken is echt heel vermoeiend.

Florencia_: Gewoon praten en opdrachten doen en dan bijhouden hoe dat ging etc. :slightly_smiling_face:

Ik heb een sociale angststoornis.
Zit al een aardige poosje in therapie (ook vanwege depressie) maar het helpt helaas nog niet echt.
@Florencia, ik slik ook Citalopram. In het begin had ik ook heel erg last van misselijkheid en wat andere dingen maar na ongeveer een week was het bij mij wel over.
Hoeveel mg krijg jij?

vorig jaar is bij mij ook geconstateert dat ik last heb van gegeneraliseerde angstoornis. Ik was altijd al angstig maar sinds ik eindelijk ooit eens de ballen getoont had om te gaan vliegen, heb ik alles voor mezelf verpest. sindsdien ben ik zeer claustrofobisch erbij en dit is soms erg moeilijk. Hierbij heb ik ook grote angst om te moeten overgeven bang om een operatie te ondergaan of ziek te zijn. vergaderingen of andere grotere bijeenkomsten maken me bang, en noem maar op.
Heb eigenlijk alleen maar met ggz gepraat toen het net was vast gesteld maar dit hielp niks, de opdrachtjes en ontspannings oefeningen die ze mee gaf hielpen ook niks…

@Summerloving; Balen dat die opdrachten en ontspanningsoefeningen niet geholpen hebben. Wel heel herkenbaar, ik heb er ook niets aan gehad en de ontspanningsoefeningen werkten bij mij ook niet.

@LaManzana; Goed om weer iets te lezen van je! Ik ben echt blij dat je het redelijk onder controle heb!

Ik heb ook een angststoornis wat een paar jaar terug is geconstateerd bij mijn psycholoog. Ik had er toen ook echt ontzettend veel last van en er werd ook niks gedaan bij mij op school. En toen zat ik nog wel op een ‘sociale opleiding’. :’) Daar werd heel weinig mee gedaan en ik werd door de meeste leraren ook niet serieus genomen.

Ik heb ook een tijdje dus bij meerdere psychologen gelopen maar voor mijn idee werd het alleen maar erger en ben ik ermee gestopt. Op dit moment gaat het een heel stuk beter met mij, ik heb alleen nog wel steeds moeite met bepaalde nieuwe dingen doen waar ik tegenop kijk. Eerder was mijn angststoornis echt heel erg dat ik bijna alleen maar thuis zat en ook depressief was. Maar nu heb ik vooral nog moeite met dingen zoals stage lopen, naar een nieuwe school gaan etc. Maar echt heel ver terug durfde ik winkels niet eens in te gaan in mijn eentje of vreemde mensen aanspreken en dat soort dingen doe ik nu wel. Daar heb ik me overheen gezet met veel oefenen. Ik vind het echt heel erg vervelend en ik zit er ook echt heel erg mee dat dit heel veel dingen belemmerd in mijn leven. Veel vrienden van mij die zie ik dan van alles met gemak doen en dan zie ik gewoon dat ik daar heel veel moeite mee heb. Gelukkig heb ik heel erg veel steun van mijn vriend en mijn ouders en die zorgen er eigenlijk ook voor dat ik er doorheen gesleept word. Mijn vader heeft het trouwens ook, het blijkt een beetje in de familie te zitten. Dus hij snapt precies hoe ik mij voel dus dat is wel heel fijn. :slightly_smiling_face:

En ik lees hier ook veel dingen over moe zijn, nu weet ik ook zeker dat het hierdoor komt. Ik was er een paar jaar terug wel voor naar de dokter geweest maar die nam het niet serieus. “Want dat kwam wel vaker voor op die leeftijd”

Heel fijn topic is dit! En ik wens jullie die allemaal nog in therapie zitten of er mee gaan beginnen heel veel succes. <3

Florencia_ :

Het gaat opzich wel vandaag… zie wel heel erg op tegen morgen nog steeds, weer naar school enzo na meer dan 2 weken thuis te zijn geweest :frowning_face: ik had afgelopen week wel een gesprek met mijn afdelingsleider waar uit is gekomen dat als het echt niet gaat ik misschien een aanpassing kan maken in m’n rooster zodat ik een paar uur waar ik goed in ben zoals nederlands en aardrijkskunde kan laten vallen tot dat het beter gaat. Maar dat is ook vooral omdat ik nog steeds ziek ben (heb gordelroos gehad, en doet nu nog steeds heeel erg veel pijn).

Maar bij mij op school hebben ze zo’n maatschappelijk werkster en ik denk erover na om daar een gesprek mee te hebben. Want behalve mijn psychologe weten eigenlijk weinig mensen over m’n angst… ze weten wel dat het niet goed gaat maar daar houd het ook een beetje mee op :frowning_face: het is zo moeilijk om te vertellen.

Hoe gaat het nu met jou?

Maar hoe beinvloed de angst jullie in het dagelijks leven? Durven jullie nog wel naar de stad en uit te gaan enzo?

Echt een fijn topic trouwens :slightly_smiling_face: nooit gedacht dat er nog meer meiden zijn van mijn leeftijd met dit probleem… voel me er vaak heel erg alleen in.

Daphinitly:

Wat fijn dat het beter met je gaat! echt goed van je dat het is gelukt zonder hulp van een psycholoog :slightly_smiling_face: Hoe heb je dat precies gedaan als ik vragen mag?

En ook fijn dat je zo goed gesteund word. Ik had inderdaad gehoord dat angststoornissen erfelijk kunnen zijn. Bij mij is dit denk ik ook deels het geval want m’n moeder is manisch depressief en die durft niet auto te rijden, of soms ook geen boodschappen te doen.