Meiden met bindingsangst?

Ik vermoed al een flinke tijd daar last van te hebben, de symptomen komen in ieder geval erg overeen… en dat is ook de voornaamste reden dat ik al mijn hele leven single ben. Zijn er nog meer meiden die hier mee kampen?

Soms denk ik dat ik dit ook heb, maar dan in een lichte versie… :confused:

Ik heb ook bindingsangst. Heeft heel lang geduurd voor ik aan een relatie ben begonnen. Ben nu een jaar verder en heb er nog steeds last van, het is wel een stuk minder geworden tho. Maar die angst is eigenlijk nergens voor nodig…

Ik heb niet echt de angst om me te binden met iemand maar ik vind het vooral moeilijk om het te vertellen aan anderen ik vraag me altijd af wat zij nou van mij denken als ik verkering heb. Is dit ook bindingsangst en weet iemand wat ik er tegen kan doen?

Ik heb er ook last van, en merk het heel erg in me relatie :frowning_face:. Het is daardoor al een keer stuk gelopen . Ik durfde eigenlijk ook geen relatie te nemen, toen hadden we het erover gehad. Maarja heb er nu nog last van :frowning_face:

Ik heb bindingsangst, hou mijn vriend zelfs op afstand omdat ik bang ben dat hij me pijn zal doen. Daarnaast heb ik ook verlatingsangst. Vermoeiend …

Ik herken het. Elke keer dat we echt goed overeenkomen, begin ik hem op afstand te houden omdat ik bang ben me te binden aan iemand en uiteindelijk gekwetst te worden… eerlijk, die angst kwetst soms meer dan de realiteit denk ik;

Ik heb heel erg dat als ik goed met iemand omga en die gene ook opzich wel vertrouw als hij dan te dichtbij komt dat ik hem dan wegduw. Ik wil niet dat ik gehecht raak aan mensen en mensen niet aan mij omdat ik niemand wil missen en niemand wil verliezen

me me me

ik weet gewoon NOOIT wat ik wil als het aankomt op relaties en cute boys.

ik heb een jongen een half jaar laten wachten totdat ik tot een fatsoenlijk antwoord gaf over wat ik wou en toch genoot ik van zijn aandacht maar het idee van ‘‘officieelheid’’ vond ik te angstaanjagend.

ik heb ook een andere jongen het erg onduidelijk gemaakt. zomer 2014 waren we een vakantiekoppel en het jaar erop was het weer raak. echter, hij had een vriendin en het was allemaal 1 groot drama. toch hadden we een geweldige week en hij was zelfs bereid zn relatie te beeindigen voor mij. ik (domme kip die ik ben) wist natuurlijk niet wat ik wilde. de afstand is groot maar mn liefde voor hem was eigenlijk wel sterker. hoe dan ook, ik zei: ga maar verder met je vriendin en denk niet aan mij. Achteraf vind ik mezelf echt een hele hele hele grote sukkel

NC ivm herkenning !

Ik loop altijd met jongens beetje te kloten, te flikflooien. Maar serieus iets beginnen? Ik kan het niet! Ik heb mijn hart 3 keer open gegeven. Alle 3 de keren is mijn vertrouwen beschouwd alsof het niets was. Alle 3 gingen ze vreemd en braken mij hart. En nu kan k me niet meer binnen, gewoon voor angst dat iemand me weer zo zal beledigen…