Meiden die mij buitensluiten.

Hoi dames,

Ik zit eigenlijk met iets, waar ik al JAREN problemen mee heb. Namelijk sociaal zijn. Ik heb trainingen en cursussen gevolgd om socialer te worden en er mee leren om te gaan, maar heeft nooit baat gehad. Nu ik op het MBO zit, waar ik vanuit ging dat er redelijk volwassen meiden op de opleiding zaten), blijkt dus het tegendeel te zijn bewezen.

Ik zal zeggen; ik ben niet een van de dommere mensen, in tegendeel zelfs. Ik word bestempeld door docenten als ‘ijverig’ ‘veel wetend’ ‘leergierig meisje dat goed haar best doet.’ Met andere woorden; de klas waar ik in zit vind mij een nerd, wanneer ik een vraag beantwoord want ‘Oh zij weet het wel weer beter’. Nu zeg ik erbij dat ik me daar niet zo aan stoor. Maar het feit dat meiden uit mijn klas mij buitensluiten… Daar stoor ik me eigenlijk heel erg aan.

Voor zover ik weet praat ik niet graag over anderen en doe dat dus ook niet. Als iemand mij iets vertelt, vertel ik dat ook niet door. Je moet recht voor de raap zijn, vind ik. Normaal ben ik dat ook, maar door mijn onzekere zelfbeeld wat te maken heeft met mijn verleden, kan ik dat gewoon niet. Ik trek snel terug in mijn schulp.

Als er wordt gesmoesd, weet ik dat het over mij gaat. Gezien de tijd tussen wanneer ik bijvoorbeeld een actie uitvoer (antwoord geef, iets doe) en dat hun (een groepje van 9 meiden) HOP bij elkaar duiken om te smoezen is zo’n beetje minimaal. Als ik vraag; wat is er? krijg ik als antwoord: ‘Oh, niet zo heel iets bijzonders wat jij hoeft te weten.’

Ik weet gewoon niet wat de rede is en ze zijn gewoon te schaapachtig (meelopers) en onvolwassen het recht in mijn gezicht te zeggen zodat ik er misschien iets aan kan doen. Wel weet ik dat enkele factoren meespeelt als; uiterlijk, waar ik vandaan kom (dat groepje wonen allemaal bij elkaar in de buurt en ik moet minimaal een uur reizen wil ik bij mijn school zijn). Ik baal hier gewoon zo van. En het ergste is nog; ik ben een van de oudere in de klas. Ik ben bijna 20, de meiden die dat doen zijn 16/17/18.

Ik dacht; nou, later moeten we met patiënten werken, moet je een empathisch vermogen hebben… Blijkbaar hebben hun dat absoluut niet voor mij.

Meiden, wie heeft er voor mij advies, raad, tips of wat dan ook? Ik krijg er gewoon slapeloze nachten van, gezien ik vroeger ook gigantisch ben gepest. Ik hoef nog maar een jaartje naar school, gelukkig… Maar toch wil ik wel een verdraagzaam jaartje.

Waarom zou je je in hemelsnaam iets aan trekken van zo’n stelletje domme koeien.
Zij zijn het echt niet waard om slapeloze nachten van te hebben.

Ik weet het. Mensen zeggen het ook tegen me… Maar ik blijf het me steeds aantrekken… Ik wil daar mee leren omgaan, maar hoe?

Ook echt ja.

Toch wel lastig dat soort types. Op 1 of andere manier moet je laten merken dat je erboven staat…

Wat wil je precies bereiken? Alleen dat ze je niet meer buitensluiten of wil je meer…

Pfff dat is echt ontzettend naar, ik wil je echt helpen maar ik heb geen idee hoe! :frowning_face:

Als ik het me goed herinner heb je hier ook last van op je werk?

Wel een lastige situatie. Heb je wel mensen waar je wel mee omgaat in je klas of op je werk? En hoe zit het buiten school en werk, heb je het daar makkelijker of heb je daar ook moeite met het aansluiten bij mensen?

Op mijn werk is het vooral iemand die mij eruit wil werken (maar wat haar telkens mislukt) wat daar betreft heb ik wel goede contacten met mensen die er nog wel werken (op één leidinggevende en een verkoopster na die samen een pot nat vormen). Maar die mensen zullen ook niet al te lang meer blijven. Dus dat is op zich nog niet zo’n groot probleem.

Buiten school en werk, heb ik vrij weinig vriendinnen. Maar goed, ik hoef niet perse massa’s vriendinnen. Maar het komt wel voor dat ik met de een wat leuks ga doen, dan de ander keer met een ander. Dus op zich is dat wel prima.

Op school zelf vind ik het wel moeilijk, gezien we competitief moeten werken en ook heel veel samen moeten werken. Ik ben ook altijd een einzelganger geweest, ik deed alles zelf. Van spreekbeurten tot de grootste projecten. Ik vond het ook niet erg, maar merk nu dat het mij tegenwerkt.

Ik vind het vrij moeilijk mij aan te sluiten bij een ander, gewoon omdat ik mezelf ben en afwijk van anderen. Ik heb heel andere interesses, zoals politiek, economie. Ik kan me inleven in anderen… Ik heb altijd een plan van aanpak klaar liggen… Nu klinkt het welis waar allemaal ‘ikke ikke ikke’, maar zo is het hoe ik mezelf beschrijf. Ik vraag me af; Wat is normaal? Perfectie of juist imperfectie?

Het feit dat ze gewoon normaal doen en recht in mijn gezicht eerlijk zijn wat ze van mij vinden, zodat ik er aan kan werken. Ik zie kritiek niet als commentaar, meer als feedback

Oke, ben jij mij van 4 jaar terug :open_mouth:
want dit is eng?

Ik snap precies hoe je je voelt, had precies het zelfde. Samenwerken was een ramp, altijd alleen, pauzes waren gewoon zenuwslopend. En altijd die blikken.

Ik heb wel gemerkt dat ik ook enorm betweterig over kwam, alsof ze te min voor mij waren. Misschien heb je dat ook stiekem over je heen?

En verder tja, gewoon slim blijven zijn, ik heb dat ook gedaan slim blijven zijn en blijven streven, en van de enige uit mijn klas studeer ik door en zit ik op het HBO.

In het HBO ben ik nog steeds een streber en soms word dat ontvangen met een boel gezucht, maar ik heb een heel leuk groepje waarin ik mezelf kan zijn.
Het kan dus wel, hou vol : )

en als je wilt mag je me noten :slightly_smiling_face:

Kan me echt niet voorstellen dat meiden dat op die leeftijd nog doel! Wat walgelijk.

Misschien kun je een baantje in de horeca nemen? Daar word je een stuk socialer van omdat je móet!

Succes in ieder geval

ze zijn die slapeloze nachten niet waard.
het zijn gewoon kleuters. Ik bedoel, hoe kinderachtig ben je als je op je 18e nog mensen gaat buitensluiten.

oeps, dubbel

Ik ben natuurlijk geen psycholoog, maar ik krijg wel een beetje het idee alsof je je ook echt afzet tegen de anderen. Dat je jezelf beter, slimmer, meer ontwikkeld vindt. Dat is misschien ook wel zo, maar dat hoef je niet te laten blijken natuurlijk. Nu zit ik niet bij je in de klas dus ik weet niet hoe je je in real life gedraagt, maar het kan toch niet zo zijn dat je bij helemaal niemand aansluiting kan vinden? Dat er niemand is die exact dezelfde hobby’s en ideeën heeft dat is niet zo gek, iedereen is anders, maar de kunst is dan om je zo aan te passen dat je toch met anderen op kan schieten.

Ik vind het geen enkel probleem mij aan te passen aan een ander. Dat kan ik prima. Zelf ben ik bij het GGZ onder behandeling geweest, zij vertelden mij en mijn ouders dat ik een prima vermogen had om me aan te passen aan een ander… Maar ik geef je wel een punt over het feit dat ik wat verder ben ontwikkeld. Dit is vooral bij te merken aan mijn woordenschat. Leeftijdsgenoten storen zich eraan, wat ik me ook wel kan voorstellen. Ik kan er vrij weinig aan doen, helaas.

Maar nogmaals; aanpassen aan een ander is voor mij geen probleem :slightly_smiling_face:

Waarschijnlijk heb je op je school het probleem dat je ‘onder je niveau zit’. Je zit niet alleen met jongere meiden (in de leeftijd dat dit soort gedrag nog heel normaal is) maar waarschijnlijk zit je qua denkniveau ook hoger dan deze meisjes, aangezien je interesser meer lijken te passen bij een hoger opgeleide, algemeen gezien.
Je kan hier helaas niks aan doen. Trainingen heb je namelijk al geprobeerd. Dan ligt het niet aan de sociale vaardigheden denk ik, maar gewoon aan het feit dat de klik er niet is. En dat is niet op te lossen met training ofzoiets.

Verder zeg je: buiten school en werk heb ik weinig vriendinnen. Maar misschien ligt dat aan mij, dat vind ik ook heel normaal. Ik heb buiten school ook geen vriendinnen. Of bedoel je dat je ze buiten school niet ziet? Ik snap meer niet zo wat je hiermee bedoeld, kun je dat uitleggen?

Laat zien dat je er bovenstaat. Doe alsof het je niets kan schelen, ook al is het wel zo. Als zij zien dat het jou niks doet is het lolletje er voor hun ook vanaf. Het is jammer dat je zo in je schulp kruipt ook al begrijp ik dat heel goed want ik heb het zelf ook. Maar het beste zou zijn als je het negeert en gewoon heel normaal tegen ze doet. ‘Doen alsof je neus bloed.’ :slight_smile: Het zou makkelijker zijn als je iemand had waar je wel mee overweg kon. Dan had je tenminste iets om op terug te vallen. In je eentje tegen een groep op boksen is niet makkelijk.

dubbel

Nogmaals, ik heb er geen verstand van :wink: Maar ik zie daar toch wel een probleem. Je praat inderdaad vrij volwassen en belerend, dat valt me al langer op op het forum. Ik kan me goed voorstellen dat als je in het echt ook constant zo praat en ook op deze manier bijv. antwoorden geeft in de klas, dat mensen zich daaraan gaan ergeren/daar lacherig over gaan doen. Het kan namelijk heel vervelend overkomen, alsof je jezelf boven die anderen wil plaatsen.

Ik wil niet zeggen dat je nooit meer antwoorden moet geven in de klas, maar constant haantje de voorste zijn en op deze manier antwoorden kan er wel voor zorgen dat er een bepaald beeld over je gevormd wordt en dat je je afzet tegen de anderen.

^ dat was idd ook mijn probleem