Meiden die de eerste stap zetten

Hallo iedereen,

Hier een eeuwig verstokte vrijgezel die wel eens wat verandering in haar liefdesleven wilt. Helaas heeft de vorige strategie - wachten tot een jongen zo overduidelijk achter je aan loopt dat je 100% zeker bent dat hij geïnteresseerd is - tot nu toe niets opgeleverd. Dus wil ik de boeg omgooien en deze keer zelf het heft in handen nemen.
Ik heb er echter geen idee van hoe ik iets moet aanpakken zonder wanhopig, belachelijk of afschrikwekkend over te komen.
Daarom wou ik wel eens weten of er hier op girlscene meiden zitten die de eerste stap gezet hebben bij hun vriendje en hoe ze dat aangepakt hebben. Hoe meer pittige details hoe beter, want blijkbaar heb ik alleen supermooie en leuke vriendinnen die horden jongens achter zich hebben zodat ze zelf geen moeite moeten doen en van hen krijg ik dus geen bruikbaar advies.

Kortom, ik wil verhalen horen van meisjes die de eerste stap gemaakt hebben, waarbij het tot een happy end is gekomen. Ik zou dan graag weten hoe lang je de jongen al kende, of je wist of hij je leuk vond en waar en hoe je dan een move gemaakt hebt, zodat ik er misschien sterkte kan uit putten om zelf ook aan de slag te gaan.

Ik weet dat er al verschillende topics bestaan als “hoe-raak-ik-met-hem-aan-de praat” en “hoe-maak-ik-hem-duidelijk-dat-ik-hem-leuk-vind” maar daarin worden vooral algemene adviezen gegeven en ik niet altijd inzie hoe dat kan werken. Daarom wil ik échte verhalen horen, bij wie het wel gewerkt heeft. Ik hoop dat dit topic toegestaan is.

Ik heb eens de eerste stap gezet ja. Ik had op een feestje een hele leuke jongen ontmoet, we hadden daar even gepraat maar er is niks gebeurd. Ik voegde hem de dag erna toe op facebook. Ik wachtte toen een week en begon een gesprek. Misschien lag het ook aan de jongen, maar het was een erg leuk gesprek, niet droog ofzo. Hij vroeg zelfs mijn nummer! Toen hadden we nog een week contact en toen DE date:) Hij stelde het zelf voor dus dat was heel fijn. Hij vertelde me dus op de date dat hij het super aantrekkelijk vond als het meisje de eerste stap zette. Jammer genoeg was de date niet goed gepland want ik ging de week erna meteen op vakantie en het contact verwaterde. Maar ik heb hier wel van geleerd. Als meisje is het ontzettend goed om te eerste stap te zetten!

ik volg dit maar even want ik ken een superleuke jongen waarmee ik al wel gezoend heb en ik wil nu wel afspreken maar durf de eerste stap niet echt te zetten…

Ik heb de eerste stap gezet. Bij ons was het dan wel eerst vriendschappelijk voordat we een relatie kregen, maar het was toch wel de eerste stap. Ik werd naast hem gezet op school en dat zagen we beide echt niet zitten. We konden elkaar nauwelijks en we wilden natuurlijk liever naast vrienden zitten. Op dat moment had ik zoiets laat ik hier maar het beste van maken en ben gaan praten in de les. Toen sprak ik hem gewoon na de les wel eens aan en via msn (jaa toen msnde ik nog veel haha). Volgens mij heb ik uit eindelijk ook zijn nummer gevraagd maar dat weet ik niet helemaal meer zeker. Toen zijn we veel gaan smsen & afspreken… En ik begon hem leuk te vinden en hij mij ook maar dat wisten we niet van elkaar maar we begonnen wel een beetje te flirten enzo & toen gingen we op date. Vooraf was het nog niet echt een date, maar toen we samen waren was het zo iets van ‘is het een date?’ ‘ja’ haha. En even later kregen we iets. :grinning:

Ik weet niet of je hier veel aan hebt omdat het bij mij gebeurde op school. Maar ik heb wel de eerste stap gezet qua contact maken. :slightly_smiling_face:

Ik heb ook de eerste stap gezet. Ik vroeg hem om samen iets te drinken, en hij zei: ‘‘Ja.’’
Samen een datum afgesproken, en tada. Een relatie van nu 8 maanden :grinning:

Bedankt!
Kijk, ik wil ook wel best een jongen op ‘date’ vragen, maar wat als hij nee zegt? Dan vind ik mezelf zo zielig xD

Daar kom je overheen :wink:

Ik heb twee keer de eerste stap gezet. Eerst bij een jongen uit mijn klas, inmiddels ga ik niet meer naar school. Het klikte wel. We spraken af, maar ik wilde meer dan alleen vriendschap en hoopte dat hij er ook zo over dacht. Toen hij me afzette bij het station, gaf ik hem een zoen op zijn mond voordat ik de trein instapte. Volgens mij was hij verrast! We zijn een half jaar samen geweest.

Bij mijn huidige vriend heb ik ook de eerste stap gezet. Of nou ja, misschien de tweede. Ik en een vriendin (wat overigens ook mijn vriendin niet meer is… Lang verhaal, niet belangrijk) waren naar Speedfest geweest in Eindhoven. We waren aan het wachten op de laatste trein naar huis. Toen kwam hij op ons afgestapt, ook omdat zijn beste vriend en zijn vriendin aan het vozen waren en hij er niet bij wilde zitten. We raakten aan de praat, gingen nog met elkaar uit die nacht in onze woonplaats. En daarna hebben we nog een borrel gedaan bij hem thuis. Ik vond hem erg leuk… Maar wist weinig van 'm. Geen telefoonnnummer, kon hem niet vinden op Hyves (toen ik het nog had haha) of Facebook. Kon niets vinden. Een paar dagen later ben ik weer naar zijn huis gegaan, om te kijken of hij thuis was… Hij was niet thuis, een meisje (huisgenoot) deed open en liet me binnen. Toen ik op zijn kamer was en ik ontdekte dat hij er niet was, heb ik een papiertje en pen gezocht en mijn telefoonnummer achtergelaten. Hij heeft me gebeld, en het balletje is gaan rollen. Dat gebeurde in december 2010. En we zijn nog steeds samen!

Oh, en ik ben best onzeker. En ik de spanning gierde door mijn lijf wanneer ik het deed. Maar ik ben blij, dat ik het deed. Heb er nooit spijt van gehad.

Ik ga dit even volgen! Heb precies hetzelfde probleem (zie jongen van tinder/kamp topic)

Bij mij op school zit er ook een hele leuke jongen. Hij kijkt en loopt elke pauze heel vaak langs. Hij vindt ook vaak mn foto’s leuk. Heb hem toen maar toegevoegd op facebook en snapchat. Toen heb ik zn nummer gevraagd en nu een paar keer met m geappt. Niet heel bijzonder. Onze relaties zijn net allebei stukgelopen. Zou graag een keer wat met hem willen gaan doen. Weet alleen niet hoe ik het moet vragen. Stel dat ie nee zegt… Iemand tips?

Ik had overlaatst ook een jongen uitgevraagd… Bleek dat die al 5 jaar getrouwd was :’)

Ik heb het ook een keer gedaan. Ik vond het toen ook “eng” bang voor een afwijzing en ik typte het, dacht ach wat heb ik te verliezen en verstuurde het en hij zei ja!

Nee heb je ja kun je krijgen! (:

Je hoeft het toch ook niet per se als date te brengen? Je kunt best vragen of hij een keer wat wil drinken.

Overigens, ik heb niet de eerste stap in het contact maken gezet, maar wel in afspreken. Hij had mij toegevoegd op facebook, en we wisselden vrij snel nummer uit. En we hadden via whatsapp echt hele gesprekken, en in het echt durfden we geen woord te wisselen (we zagen elkaar altijd tijdens het uitgaan). En toen we het daar een keer over hadden, zei hij dat je elkaar daar toch niet kon verstaan en dat hij daarom maar niet naar me toe kwam om te praten (dat was dus niet waar, hij durfde gewoon niet xd). Dus toen zei ik in een opwelling ‘dan spreken we toch een keer ergens anders af xd’. Niet gelijk daarop hebben we afgesproken, maar daar begon het ‘uitdagen’ een beetje, steeds vaker kwam de vraag van ‘of zou ik even langskomen?’. Na dat een week te hebben gedaan zei ik een keer iets van: ‘Ja, kom maar.’ ‘Haha xd’ ‘Niks haha, ik ben serieus.’ ‘Oh. Maar ik moet nog naar de media markt.’ ‘Kan ook wel een andere keer, en anders wil ik wel mee.’ :’) En toen was het echt ontzettend lang stil. ‘Oh. Oke. Dan haal ik je vanavond wel op.’ En vanaf daar heeft hij het weer over genomen, want we durfden -alweer- niks te zeggen toen, en toen zei hij achteraf ‘we moeten elkaar gewoon vaker zien, dat went wel,’ en toen gingen we ook vaker afspreken. (Achteraf moest ik zo hard lachen, hij is nu dus mn vriend. Hij had toen een oplader gekocht toen we voor het eerst afspraken, en toen zag ik ineens dat hij twee dezelfde opladers had, dus ik vroeg daarna >< Hij had gewoon een smoes nodig om niet af te spreken, want hij durfde niet xd Hij wilde ook stiekem gewoon niet komen met de smoes dat hij het niet kon vinden, maar dat heeft ie gelukkig niet gedaan. :flushed: )

Ik persoonlijk hou absoluut niet van onzekerheid. Dus wanneer ik iemand leuk vind, ben ik echt niet goed in het afwachten, daardoor zet ik vanzelf de eerste stap.

Een beetje het ‘yolo’ idee. Wanneer het nu niet gebeurt, wanneer dan wel?

Dus 1.5 week geleden heb ik de jongen uit mijn klas gewoon random meegevraagd naar de film. En hij zei ja! :slightly_smiling_face:

Via whatsapp durf ik de eerste stap te zetten. Maar ik merk dat het in het echt wat moeilijker gaat. Ik heb hem geen kus ofzo durven geven. Daar baal ik wel van, want het liefste had ik dat natuurlijk wel gedaan.

Nu heb ik afgesproken om hem maandag na de vakantie op school een kus te geven op zijn wang. Als het moment er zeg maar, dus wanneer er een moment is wanneer we alleen zijn.
Meestal wanneer ik zoiets afspreek, dan doe ik het ook wel.

Dus conclusie, wanneer ik iets van te voren kan bedenken, dan durf ik de eerste stap wel te zetten. Maar wanneer het echt uit het niets komt, dan moet hij het meestal toch doen.

Ik heb hem vorig jaar juli leren kennen op het examenfeestje van een gemeenschappelijke vriend. Ik had de avond ervoor ook al een feestje gehad, dus ik was helemaal kapot. Gelukkig was het een beetje een sloom feestje, dus ik heb de halve avond tegen hem aangehangen, terwijl hij regelmatig in mijn zij kneep, waar ik dus totaal niet tegen kan, om me wakker te houden.

Rond een uur of 1 ging hij weg. Ik ging een kwartier/half uur later ook maar weg en kon mezelf toen we voor m’n hoofd slaan dat ik niet z’n nummer had durven vragen. Dus toen ik thuis kwam heb ik hem gelijk opgezocht op Facebook, maar durfde hem nog niet toe te voegen omdat het midden in de nacht was en dat me nogal raar leek. De volgende ochtend durfde ik het toch aan haha. Toen hij me geaccepteerd had heb ik na lang twijfelen een berichtje gestuurd, dat ik nog steeds kon voelen waar hij me de hele avond had lopen prikken. Die week hadden we een beetje contact, maar dat kwam vooral van mijn kant, dus dat ‘gesprek’ stopte toen, ook omdat we beiden op vakantie gingen.

Na een week had ik ergens wifi, dus stuurde ik hem een berichtje hoe z’n eerste week was geweest. Hierop kwam alleen een antwoord, geen vraag terug. Dus ik stuurde naar een vriendin van wie ik zeker wist dat ze snel en eerlijk antwoord zou geven wat ik nu moest doen. Op haar advies heb ik toen niets meer teruggestuurd, want als hij geen moeite deed, moest ik niet valse hoop krijgen volgens haar. Ik baalde best wel, want hij stuurde dus helemaal niets meer.
En toen had ik ineens, 2,5 week later, toch een berichtje van hem. Ik was natuurlijk helemaal blij. Opnieuw hadden we weer een soort gesprek verspreid over een aantal dagen. Een andere vriendin vond al sinds het begin dat ik hem moest vragen om af te spreken, maar dat leek me raar, want eigenlijk kende ik hem helemaal niet. Uiteindelijk zeiden nog 2 andere vriendinnen dat ik het echt moest doen, dus toen heb ik toch maar een bericht gestuurd of hij een keer samen iets wilde doen. En hij zei JA!!!

De eerste keer dat we af gingen spreken, in de laatste week van die zomervakantie, was heel onwennig, er waren soms best ongemakkelijke stiltes, maar ik vond hem nog steeds heel leuk. Toen we weer weggingen zei ik dat het gezellig was en toen zei hij dat we zoiets nog maar eens moesten doen. Die maandag zag ik hem op school (hij bleek bij mij op school te zitten maar ik had hem nog nooit gezien, en hij mij ook niet) maar durfde ik niet echt naar hem toe te gaan of zo. Volgens vriendinnen keek hij wel vaak mijn kant op, wat echt leuk was om te horen :wink:.

Tweede keer afspreken was al minder ongemakkelijk. De derde keer kwam hij op een zondag bij mij thuis en pakte hij een aantal keer mijn handen vast omdat ik door de zenuwen de hele tijd aan het friemelen was. Hij bleef ook eten, waardoor mijn ouders op de een of andere manier dachten dat het al officieel was. Niet dus. Daarna was er een tijdje soort van stilte, heel kut, dus op een gegeven moment kwam ik in de drukte op de trap op school naast hem te lopen en heb ok maar gevraagd of we weer eens af gingen spreken. Die vierde keer was ik bij hem thuis. Ik was op school heel zenuwachtig, want ik had besloten dat als hij niets zou zeggen, ik zelf over ‘ons’ en hoe het nou zat, moest beginnen. Ik zat weer te friemelen dus hij had m’n handen weer gepakt en zij toen ineens dat ik eigenlijk best wel leuk was, ik antwoordde, inwendig juichend, dat hij ook leuk was. Toen kwam hij naast me zitten en gingen we zoenen (hij heeft me ontgroend, dus dat vond ik zelf heel eng) en toen vroeg hij of we dan nu iets hadden. Dus ik zei ja natuurlijk. En vorige week hadden we alweer een jaar! Alleen ik studeer nu dus zie hem veel minder wat best kut is soms. Maar het gaat nog hartstikke goed :slightly_smiling_face:.

Uitgebreid genoeg zo :p?

Ik ontmoette mijn vriend op een bandrepetitie waar een vriend van me ook in zat. Ik viel meteen als een blok voor die leuke gitarist. Helaas heeft hij heel andere vrienden dan ik, waardoor de kans dat ik hem ‘toevallig’ nog eens zou zien 0,0 was.
Een paar weken later heb ik zijn nummer gejat uit de mobiel van onze gemeenschappelijke vriend en heb hem toen gesmst dat het me leuk zou lijken met hem te praten (o.i.d.). Helaas antwoordde hij altijd pas úren later of helemaal niet.
Dit werkte niet, dus ik vroeg aan onze gemeenschappelijke vriend zijn msn, heb hem toegevoegd en begon te praten. Alweer kwam alles van mij af. Ik begon telkens een gesprek en deed moeite om het gaande te houden, hij liet niet echt veel van zich horen.
Ik heb hem nog één keer gezien, tijdens carnaval toen ik met hem en twee van mijn vrienden had afgesproken. Die twee vrienden gingen even naar buiten en mijn vriend en ik zaten alleen. Helaas was ik te verlegen en was hij ook niet zo spraakzaam. Dus dat was best awkward. Bij het weggaan heb ik hem een heel stevige knuffel gegeven, met het idee dat dit het laatste zou zijn wat ik voor hem zou doen, want het had toch geen zin, hij vond me duidelijk niet leuk.
Toch praatten we nog een beetje op msn en plots zei hij dat hij me leuk vond en vroeg hij of we samen een film konden gaan kijken. Ik was echt in shock :'D Ik wist niet eens zeker of hij het als vrienden bedoelde of echt als date, haha. Het was dus een date, na die date volgde nog een date en de date daarna kregen we een relatie.
Wat bleek? Hij vond me vanaf het allereerste moment leuk, alleen was hij ten eerste heel verlegen, ten tweede had die gemeenschappelijke vriend een crush op me en wilde mijn vriend hem niet ‘cockblocken’

Ik ontmoette hem op 30 januari, stuurde hem het eerste smsje op 14 februari en we kregen op 15 maart een relatie. Het leek eeuwen te duren, maar in de realiteit zat er maar een maand tussen het smsen en de relatie :’)

Nu zijn we meer dan 2,5 jaar verder en ben ik nog steeds erg gelukkig met hem. Ik ben mezelf elke keer weer dankbaar dat ik naar mijn onderbuikgevoel luisterde en de stoute schoenen aantrok. Je moet weten, ik ben enorm verlegen en onzeker, ik stap nooit op mensen af en kan al helemaal geen spontaan gesprek voeren, toch zei iets in me dat ik dit móest doen. I’ve never been happier.

Mijn verhaal hangt aan elkaar van anticlimaxen maar nou en :stuck_out_tongue:

Vanaf de 4e moet je bij ons naar een andere school. Ik kwam in een klas zonder enige vriendinnen die ik kende. Achteraf was dit echt mijn rotste jaar omdat iedereen elkaar al kende en ik vrijwel niemand. Bij wiskunde werren we door devleraar in een vaste opstelling geplaatst. Ik zat naaast een meisje dat er nooit was dus ik mocht vaak op een andere plek zitten. Op een gegeven moment kwam ik naast hem te zitten. En om eerlijk te zijn vond ik m een beetje een creep. Hij was blijven zitten dus al wat ouder en hij had een vlasbaardje die hij weigerde af te scheren. We praatten soms als de docent dat toeliet maar meer ook niet.

Ik kwam erachter dat vrienden die vaak bij ons stonden in de pauze hem ook kenden. We stonden met een hele grote groep in de pauze. Meestal praatte ik met mijn vriendinnen en nietbmet hem. In tussenuren zat ik vaak samen met hem in de mediatheek omdat niemand van mijn vrienden frans had. We wisselden msn uit en thuis vroeg ik hem wel eens wat over Frans.

Wauw dit gaat echt een lang verhaal worden xD

We raakten steeds meer aan de praat en vanaf toen had hij de stempel “vriend”. Ik kwam erachter dat hij een meisje leuk vond wat ik ècht niet mocht. Hij raakte een beetje in de put toen zij iets meet een ander kreeg. En ik als vriendin probeerde hem wat op te peppen.

De verkering raakte uit. Hij ging meer richting het depressieve dor problemen thuis en zij verergerde dat naar mijn idee. Soms als hij zich heel slecht voelde dan kwam hij langs bij mij en speelden we op de wii als afleiding. Ik troostte hem als hij ergens mee zat. Op een gegeven moment had ik het even moeilijk. Mijn zusje werd geopereerd en dr was niemand thuis. Ik was behoorlijk verdrietig. Ik smste hem dat ik zo verdrietig en alleen was maar hij antwoordde nietmeteen. Hij smste terug. Ik zit nu op de fiets naar jou. Ik ga niet terug. (Het was 12km fietsen superlief dus!) Hij troostte me en liet me uithuilen. Vanaf dat moment was de vonk voor mij overgeslagen. We wiiden nog steeds maar bet werd nu meer een eedstrijdje afstandsbediening afpakken. Lichamelijk contact yay!
Zomer naderde en ik werd steeds verliefder. Ik zei het tegen hem via msn. Zo dom. Hij verteldeme dat hij mij niet leuk vond. Wel leuk maar niet als vriendin. Ik was er kapot van.
We gingen samen naar het gala “als vrienden” .
Ons wii spelletje werd steeds minder onschuldig. Van afpakken ging het naar stoeien, van stoeien naar kietelen en van kietelen naar aaien. Ik daagde hem steeds meer uit en de knuffels als hij weg ging werden steeds langer en steviger.

In februari ofzo moest een vriendin van me opgenomen worden in een kliniek. We hielden een afscheidsfeest. Er lag sneeuw.hij ik mijn vriendin en nog een vriend deden sneeuwballengevecht. We warmden op in de huiskamer. Mijn zusje, vriendin en vriend waren iets grappigs aan het kijken. Hij lag met zijn hoofd in mijn schoot en kwam steeds dichter tegen me aanliggen. Hij vroeg me ofik hem nog leuk vond en of ik t aandurfde iets te beginnen :stuck_out_tongue: nu inmiddels 2 jaar en 10 maanden :slightly_smiling_face:

Ik ook een keer. In een vakantie was ik een beetje veel aan het flirten met een jongen en aan het eind van de vakantie heb ik de eerste stap gezet en ben ik naar hem toegegaan om te vragen voor iets te gaan drinken en dat deden we ook. Maar hij woonde in België en het is niets geworden, al was die vakantie enorm leuk!