Me vader

Haaii,

Ik heb geen idee waar dit berichtje hoort maar ik denk dat het wel een beetje met ‘liefde’ te maken heeft.

Mijn vader geeft mij overal de schuld van; komen me zus en ik om half 12 beneden aan in onze pyama kijkt hij mij alleen maar aan en stuurt alleen maar mij weg, me zus is nog zo beleefd om maar snel naar boven te gaan en ook te gaan wassen. Het is altijd zo. Mijn zus mag alles zeggen & ik?! Als ik iets zeg wat hem niet boeit of waar hij geen zin in heeft om over te discuseren snauwt hij al meteen naar me. En dan word ik ook boos en daar wil hij niet aan meedoen en dan moet ik naar me kamer.
Daardoor voel ik me soms zo onbegrepen, mag ik niks zeggen? En waarom? Erover praten heeft geen zin, al geprobeert. Hij ontwijkt het onderwerp alleen maar.

Groetjes Judy

ik heb ongv hetzelfde probleem, up

Dan valt er niet veel te doen. Kindertelefoon bellen?

Misschien als je het met je zus bespreekt…en daarna samen met haar naar je vader gaan, misschien luistert hij dan wel.

Dankjewel voor jullie tips!

heeft er nog iemand wat?

Probeer er met je moeder over te praten en dat zij het er dan over kan hebben met je vader?

Hoe oud is je zus?

Als je het moeilijk vind om het er met hem over te hebben, of praten zonder dat je onderbroken wilt worden kan je het altijd opschrijven en hem dat geven?

“mijn vader”

wo ik herken me hier zo verschrikkelijk erg in, maar dan een tijd geleden. Mijn broer mocht gewoon alles. Laat slapen, naar feesten, afspreken wanneer hij maar wilde, heeft hij een onvoldoende ‘geen probleem’, enz. Terwijl het bij mij allemaal niet zo was.
Als er zo iets gebeurde ging ik vaak overstuur naar me kamer en daar jammeren dat mijn ouder me niks gunde. Ik maakte uiteindelijk altijd ruzie met ze waardoor ik nog minder mocht, omdat ik zo onhandelbaar was.

Maar er is zeg maar een soort ‘knop omgedraait’ bij mij. Nu als ik merk dat mijn broer meer mag, zeg ik er niks over en blijf ik heel vrolijk doorgaan en doe ik of het me helemaal niks uitmaakt. De eerste keer zaten mijn ouders ook gewoon echt te wachten op een reactie van mij, maar ik reageerde gewoon niet. Toen ging ik het dus de heletijd negeren, of soms maakte ik een opmerking met ‘maar vorige week vroeg ik hetzelfde en ik mocht het niet’ en dan legde ze het uit, en soms begreep ik het niet, maar meestal wel. Omdat ik nu dus veel gezelliger ben, zijn me ouders een stuk makkelijker met alles.

Ik weet niet echt hoe de situatie bij jou ligt, maar bij mij was het gewoon dat me ouders geen zin hadden in ‘kinderachtig gedrag’, door dus te laten merken dat ik van alles tekort kom enzo. Nu ik er wat ‘volwassener’ ermee omga gunnen ze me ook wat meer.

nouja, ouders…

Misschien moet je het met je moeder erover hebben…?

Ik heb ongeveer hetzelfde maar dan met mn moeder, mn broertje mag alles…
Gaat er iets mis dan krijg alleen ik de schuld, en vraag ik of ik iets mag dan is t neee ! vraagt mn broertje t dan mag het wel ! En ik moet altijd klusjes doen, en als ik dan vraag waarom moet ik dit doen en HIJ niet, dan wordt mn moeder gelijk boos ! En dan doe ik het maar… Daarna lig ik meestal te huilen in mn bed ofzo…

xx
ps. Jullie moeten blij zijn dat jullie je vader nog zien, die van mij woont niet meer “thuis” want mn ouders hebben ruzie =(

Beetje moeilijk om advies te geven met zo weinig details.
Ik snap dat je de indruk hebt dat je ongelijk behandeld wordt, maar ik denk niet dat je vader dit slecht bedoelt. Praat er met je vader over. En dan niet wanneer je weer een discussie hebt, maar wanneer jullie alletwee rustig zijn. Zeg hem dan op een kalme manier wat jou stoort en zeg dat dit jou kwetst. Op die manier zal hij heus wel willen luisteren en begrip opbrengen voor hoe je je voelt.
Succes (:

Hmm mijn vader wordt ook vaak heel snel boos. Bij mij is het alleen niet zo dat dat meer tegen mij geticht is dan tegen mn broertje, maar ik kan daar gewoon heel slecht tegen. Meestal is het gewoon ook super onredelijk, dan word ik ook boos en negeer ik hem gewoon de rest vd dag. Daarna is het altijd vanzelf wel weer goed.
Niet dat je hier iets aan hebt, maar ik zou inderdaad met je zus samen naar je vader gaan en uitleggen waar je mee zit. Misschien als je zus hetzelfde zegt, dat hij het dan ook in gaat zien dat hij niet eerlijk handelt tegenover jou. Succes ermee, want ik weet hoe kut dit soort dingen zijn.

Haha ik krijg ook altijd de schuld. Zit ik dus eindelijk even rustig tv te kijken, valt me broertje van de trap af. Mn vader gelijk: ‘ASTER WAT HEB JE NU WEER GEDAAN’

Komt me bekend voor XD

Haaaa, de puberteit…Blij dat het bij mij voorbij is.

klinkt idd, hoe vervelend ook, als puberteit. Maar ik heb ook die issues gehad en weet hoe machteloos je je dan voelt. Waarschijnlijk verwacht je vader half om half dat je zus inmiddels beter weet (ik neem aan dat ze ouder is?) en dat ze met een blik al begrijpt dat ze fout zit. Aangezien je jonger bent, moet je mss in zijn ogen nog “opgevoed” worden en wat strakker aan de lijn gehouden worden :wink: Dat komt vanzelf wel goed. Misschien kun je wel een keer aan je moeder vragen of ze erop wilt letten, maar verder is het gewoon een kwestie van tijd.

Als je vader om half 12 meent dat je je aan moet kleden, kan ik me daar iets bij voorstellen. Ga er niet tegen in, maar doe het gewoon als het logisch is. Klinkt heel irritant, maar het is een stuk volwassener toe te geven dat je “fout” zat zonder daar een heel drama van te maken. Dan word je vanzelf losgelaten :slightly_smiling_face:

Bespreek het eens met je zus en je moeder.
En ga eens samen praten met je vader erbij

Sorry, de titel moest zijn ‘‘Mijn vader’’.
Mijn zus is 16 en mijn ouders hebben geen ruzie ofzo. Maar mijn vader trekt mijn moeder er ook altijd mee in. Zij vind dat mijn vader altijd gelijk heeft, best irritant. Ik ben gisteren met me zus naar me vader geweest maar hij zei dat het onzin was en dat ik mijn huiswerk maar moest maken en tegen mijn zus zei hij heel liefjes hoe het met haar examenopdracht ging, grr :frowning_face:. Toen flipte ik weer en zei ‘zie je wel, nou doe je het weer!’ Dus ik verdween weer in mijn kamer, half jankend. Heb me dit keer wel groot gehouden, niet geschreeuwd maar rustiger. Mijn moeder weet het ook al, maar vind het (zoals altijd) net zoals me vader maar onzin