Magiërshandschrift ~ Story chapter 1 ~ Tips please!

Haay iedereen :beer: ,

Hier heb ik een eerste deel over een verhaal. Ik hoop dat jullie het leuk vinden! Hebben jullie tips? Reageer dan please! Greetz Sem Noa

Trillend zit ik op mijn kamer. Wat is dit? Wat gebeurt er met mij? Ik weet zeker dat er iets is, want dit is allemaal geen toeval. Ik kom net van school. We hadden Engels. We moesten even wat zinnen overschrijven, dus ik schreef: het sneeuwt buiten erg hard.

En wat denk je?

Zodra ik de punt had gezet werd de lucht donker en begon het ineens te sneeuwen! Nu kan je denken dat het toeval is. Ik zal dat ook graag denken, maar het is midden in de zomer. Sneeuw. In Orlando. Midden in de zomer. Net als ik het heb geschreven? Iedereen keek verbaasd uit het raam. Alleen Genevieve, de nieuwe leek niet verbaasd. Alsof ze het heeft getoverd. Rare meid trouwens, die Genevieve. Maar goed, toen we uit waren rende ik naar boven voor mijn huiswerk. Zoals meestal ben ik alleen thuis, dus ik kon lekker met harde muziek aan huiswerk maken. Ik pakte mijn schrift. Engels maar als eerste. We moesten een zinnen vervoegen. Dus ik schreef: Ik heb 2 brieven gekregen.

En toen?

Ik keek op, en er lagen 2 brieven op mijn bureau. Zomaar, uit het niets. Ze waren geadresseerd aan mij. Ik heb de muziek uitgezet, mijn boeken dichtgegooid en zo zit ik nu met een kloppend hart op mijn bed.

Wat is dit?

Word ik gek?

Moet ik het aan iemand vertellen?

Ik denk diep na. Misschien is het wel allemaal toeval. Er is maar één manier om daar achter te komen… Ik pak een papiertje en een pen. Even denken. Wat zal nooit per toeval gebeuren?

Ik heb ineens een bak ijs voor me staan.

En dat was het moment dat ik mezelf echt voor gek verklaarde, want voor me stond een grote bak Ben & Jerry ijs. Oke. Ik ben echt een creep. Waarom, waarom is het elke keer dat als ik iets opschrijf het echt gebeurt? En waarom kan ik dat sinds vandaag? Ik bedoel, gister schreef ik een Short Story op mijn notitieblokje toen ik me weer eens doodverveelde tijdens duits, maar er kwam echt geen pizzaberzorger naar het lokaal. Dit is echt scary… Ik denk diep na. Oke, nog een laatste keer checken of het niet echt toeval is.

Al mijn huiswerk is af.

Ik loop naar mijn tas en pak mijn wiskundeschrift eruit, en, OMG, al mijn huiswerk. Het is af.

Oke. Dit is cool en eng. Ik ben een soort magische-heks of zo. Maar… Dit is toch niet normaal? En het ergste is… Ik kan dit met niemand delen. Ik moet dit zelf ontdekken. Zouden er meer mensen zijn zoals ik? Zouden er mensen zijn die… Het misbruiken? Wie moet mij helpen? Moet ik het tegen mijn ouders zeggen? Ik denk diep na. Hmm… Het is misschien het beste dat ik er nog even niks tegen niemand zeg. Ik heb nu toch geen huiswerk meer. Ik wil net naar mijn bed lopen om mijn mobiel te halen, als de deurbel gaat. Ik ren naar beneden. Wie kan dat zijn? Ik open de deur, en ik zie het persoon die ik het minst had verwacht. Genevieve.

‘Genevieve, hoi…’ Zeg ik aarzelend. ‘Je weet het’, zegt ze, en ze loopt naar binnen. ‘Kom verder’, zeg ik verbaasd, omdat ze zo brutaal ineens naarbinnen loopt.

‘Wat weet ik?’ Vraag ik aan Genevieve, die ondertussen aan tafel is gaan zitten. Ik kom naast haar zitten. ‘Je talentje’, zegt ze geheimzinnig. Ik krijg het warm. Heeft ze het nu over… Ik zeg niks. ‘We weten allebei waar we het over hebben’, zegt Genevieve. Ik blijf haar stug aankijken. ‘Goed’, zegt ze. ‘Dan leg ik het wel uit. Weet je, ik ben niet voor niks in jouw klas gekomen. Koning Ferdon stuurde me’.

‘Koning wie?’ Vraag ik.

‘Koning Ferdon. De koning van onze wereld. Hij zag het aankomen, dat jouw talentje bijna was ontwikkeld, en stuurde mij om je te helpen en je voor te bereiden op de wat mindere leuke dingentjes in onze wereld’. Ik sta haar verbluft aan.

‘Welke wereld? Waar heb je het over?’

‘Je leefde de eerste 14 jaren van je leven tussen de mensen. Maar het is hoogtijd dat je naar de magiërswereld komt’.

Ik staarde haar aan. Als ik er niet achter was gekomen wat ik kan met een stukje papier en een pen had ik haar voor gek verklaard, maar iets in me wil blijven luisteren. ‘Leg uit’, zeg ik. ‘Oke’, zegt ze.

‘Er is een andere wereld. We leven gewoon tussen jullie mensen. We hebben niet echt een eigen wereld, of zo, maar, we hebben wel een koningkrijk. Ergens op de caribiën ligt een eiland. Jullie mensen kunnen het niet zien voordat wij het toelaten. Maar, daar ligt het kasteel, van koning Ferdon. Op het eiland wonen de magiërs zonder missie. Sommige van ons wonen gewoon op de wereld hoor, en er zijn meerdere koningen en koninginnen. Maar Amerika heeft koning Ferdon. Maar goed, zoals elk koningkrijk hebben we ook zo onze vijanden… Zo ook Demetria’. ‘Wie is dat?’ Onderbreek ik haar. ‘Ze is, hoe zal ik het zeggen… Duister. Maar, daar meer over. Nu over jou’. ‘Hoezo over mij?’ Genevieve kijkt mij doordringent aan. 'Een keer in de 25 jaar, bij volle maan, precies om 12 uur ‘s nachts word er een kind geboren. Dit kind, van mensen ouders, zal over 14 jaar en 143 dagen het geschenk krijgen. Het uiters zeldzame talent, genaamd het Magiërshandschrift’. Ik kijk Genevieve met grote ogen aan. ‘En nu wil je zeggen dat ik…’ ‘Jij hebt het magiërshandschrift’, zegt Genevieve. ‘En nu terug naar Demetria. Het arme meisje, die een grote uitzondering is in onze wereld. Want iedereen met magiërsouders krijgt een talent. Behalve zij. Ze werd geboren zonder talent. Zonder magie. Eigenlijk zou ze weg moeten uit het rijk, maar omdat ze de enigste uitzondering is, mocht ze blijven. Ze groeide op in het rijk, en zag al haar vrienden opgroeien met hun talenten. Ze werd er jarloers van, en dat neem ik haar niet kwalijk’.

‘Waarom is ze zo duister dan?’ Vraag ik.

‘Laat me nou even uitpraten!’ Zegt Genevieve. Ze gaat weer verder.

‘Toen ze 14 jaar was kwam ze achter het verhaal van Magiërshandschrift. Ze was zo jarloers op mensen die veranderen in magiërs, dat ze op een nacht het rijk verliet. De inwoners waren bezorgd, koning Ferdon stuurde zijn beste helpers erop af om haar te vinden, waaronder ik’.

‘Jij?’ Vraag ik. Wat kan je dan? ‘Ik bestuur de elementen. Zie je ook niet vaak in het magiërsrijk’, zegt ze. ‘Maar, ben je dan niet te jong om een van zijn soldaten of zo te zijn?’ Vraag ik. ‘Oke, 1, ik ben opgegroeid zonder ouders dus ik ben hard, oké? En ten 2, hij heeft geen soldaten. Dat is iets voor mensen. Hij heeft helpers. Ze zijn er in alle vormen en maten, ik bedoel, kijk naar mij’. ‘Oh’, zeg ik een beetje onbenullig. ‘Het spijt me’. ‘Maakt niet uit’, zegt Genevieve. ‘Mijn verhaal komt later wel’.

‘Maar goed. Ik was de snelste van iedereen, want ik reisde door de lucht, door het water, onder de grond, dat soort dingen. Toen vond ik haar. Er was niets meer over van arme Demetria. Ze was veranderd in een duister meisje. En ze zei…’ Ze stopte even met praten. ‘Wat zei ze?’ Zeg ik, alsof het een verhaal uit een boek is. ‘Ze… Ze zal alle kinderen met magiërshandschrift gevange nemen, en… Nog iets, maar dat weet ik niet meer…’

‘Dus, er is een meisje die vrij rondloopt op de wereld en mij misschien wel wilt vermoorden?’ Zeg ik onbenullig. ‘Eh, ja’, zegt Genevieve. ‘Daar komt het wel op neer…’

‘En hoe weet ik of je dit niet allemaal verzint?’ Vraag ik, gewoon, voor dezekerheid.

Had ik het maar niet gevraagd. ‘AAH’, gil ik. ‘Vuur! Brand!’ Roep ik. Boven Genevieve’s hand zweeft een vlam. ‘Nee joh, niks eng aan’, zegt ze, en dan verdwijnt het vuur weer. ‘Oke’, zeg ik. ‘Dus… Dat rijk, vertel eens iets over de inwoners en zo’, zeg ik. ‘Iedereen met magische ouders word geboren met magishe krachten. Een talent, noemen wij dat. Er is vanalles. Van super gave krachten zoals ik, tot ongelofelijk saaie als met een knip de was doen. Op je 6de krijg je een soort test. Dan zie welke kracht je hebt’.

‘En, zijn er meer mensen met magiërshandschrift?’ Vraag ik.

‘Ik, heb geen idee’, zegt Genevieve. ‘Wat ik wel weet, is dat ik je van koning Ferdon moet beschermen. Ik zal vanavond contact met hem opzoeken. Dan horen we wat we verder moeten doen’. ‘Oke’, zeg ik. ‘Ik moet gaan, ik zie je morgen op school’, zegt Genevieve. We lopen naar de deur. ‘Oh, en Zoë, doe voorzichtig. Ga niet… In je eentje naar buiten of zo. Denk aan Demetria’. ‘Oke’, zeg ik. ‘En by the way, noem me maar Gen. Maar ik ga nu echt’, zegt Gen. ‘Oke, doei’, zeg ik. ‘Tot morgen’, zegt Gen, en ik doe de deur dicht.

Allemaal een beetje fantasy he :wink:

Wat denken jullie?

Ik heb een klein stukje gelezen, maar vind het allemaal wel erg snel gaan.
In 10 zinnen zijn er al 2 grote dingen gebeurd…

Ik denk wel dat dit verhaal goed zou kunnen worden, want ik vind wat er in het eerste stukje gebeurt wel heel interessant. Maar dan zou je dus op een andere, meer uitgebreide manier moeten schrijven.

En nog een tip: je interpunctie wanneer je personages praten klopt niet.

Hier kun je zien hoe dat moet: http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/tips-voor-schrijvers-106910.msg273833900.html#msg273833900

hmmmm je gaat voor mijn gevoel tijdens het lezen heel erg hak op de tak. en ‘talentje’ dat leest niet zo. het klinkt beter als het gewoon talent en de tijd van het verhaal gaat ook heel erg snel
maar ik vind het wel een leuk idee het verhaal. en heel leuk dat je een naam heb als Genevieve ( dat hoor je bijna nooit want ik kan dat weten [ ik heet zo hahah] )

gwennie12321 & Voldermort. oke dankjulliewel! Ik zal er op letten bij de volgende hoofdstukken!