'Maar het was zo leuk,' (COMMENTAAR GRAAG!)

‘Maar het was zo leuk,’ zei ze tegen zichzelf, en gelijk had ze.

Proloog
Ieder meisje heeft haar eigen droom prins, of hij nou op een paard rijdt of op een scooter. Ieder meisje heeft wel één jongen waar ze een zwak voor heeft, en waarvan ze de fouten niet kan of wilt zien. Hij is de jongen waarmee zij alle andere jongens vergelijkt, waardoor deze stuk voor stuk in het niet vallen. In haar ogen is hij perfect, en iedereen die dat beeld tegen spreekt is ‘gewoon jaloers’. Tot ze op een dag inderdaad ontdekt dat hij niet perfect is, niemand is perfect. Toch zal ze nog steeds onvoorwaardelijk van hem houden, want hij is speciaal.

Hoe kan iemand die geen deel meer uitmaakt van jouw leven, er nog steeds zo’n grote rol in spelen?
Ze heeft David al een paar maanden niet meer gesproken, maar denkt nog steeds iedere dag aan hem. Eerst werd hij haar alles en toen ging hij weg, haar achterlatend met niets. Toch houdt ze nog steeds ziels veel van hem, en hoopt ze stiekem dat hij terug komt. Maar wat als hij inderdaad terug komt?

David
If you can’t get someone out of your head maybe they’re supposed to be there.

Hoofdstuk 1
Het is een koude avond in December, de witte sneeuw steekt scherp af tegen het donker. De lucht is zo helder dat het lijkt of er geen wolken meer zijn. Met opgetrokken knieën zit Charlotte op haar favoriete plekje, het raamkozijn, en kijkt naar het tafereel. De wereld buiten is wonderschoon, de anders zo vieze straat word bedekt met een wit laagje sneeuw en alles lijkt goed. lijkt, want dat is het niet.
Met haar gedachten herleeft ze het afgelopen jaar nog een keer. Het is bijna kerst en dat herinnert haar aan de vorige kerst. Vorig jaar had ze die nog met haar ouders gevierd, in hun oude huis. Haar oud en nieuw kus kreeg ze van David, maar dat zit er dit jaar niet in. Er is te veel veranderd.
Dit jaar zal ze kerst in haar nieuwe huis vieren, zonder haar ouders. Die hebben een paar maanden geleden een camping in Frankrijk gekocht, iets wat ze altijd al wilden. Charlotte had mee gemogen, maar dit was haar examen jaar en ze wilt graag haar diploma halen.
Na het vertrek van David is ze snel volwassen geworden en ze woont nu in haar eigen huis. 17 jaar is nog jong, maar ze heeft niet veel keus.
Vorige week waren haar ouders nog een weekendje langs gekomen en hadden haar een kerstboom gegeven, om wat sfeer te creëren in het huis. Haar moeder had ook wat kerstdecoratie opgehangen, waarschijnlijk omdat ze zich schuldig voelde dat ze niet bij haar dochter zou zijn met kerst.

Er is zo veel veranderd in één jaar, dat het bijna angstaanjagend is. Vorig jaar had ze nooit gedacht dat ze nu hier zou zitten, in haar raamkozijn, in haar eigen appartement, zonder haar ouders. Zonder David. Zo onvolwassen als ze vorig jaar was, zo volwassen is ze nu.

Een piepend geluid vertelt Charlotte dat de chocomelk warm is en een beetje stijfjes staat ze op uit het raamkozijn. Als ze de warme mok uit de magnetron heeft gehaald, gaat ze weer zitten en staart naar de sneeuwpop aan de andere kant van de straat. Eerder die middag hadden haar oppaskindjes die gemaakt, de wortel die zijn neus voorstelt komt uit haar keuken.
Een koude rilling trekt door haar rug en voor een moment voelt ze zich alleen. Dan pakt ze haar mobiel en belt Corianne, haar beste vriendin sinds de 1e klas.
“Hey liefje,” Corianne’s stem klinkt even lief als altijd.
“Hoi schatje, ik voel me eenzaam.” Die woorden zijn genoeg voor Corianne om te snappen dat ze richting Charlotte moet, om haar beste vriendinnetje te troosten, iets wat de laatste tijd jammer genoeg te vaak gebeurd. Niet veel later staat ze bij Charlotte voor de deur en wordt ze binnen gelaten.

Hoofdstuk 2
“Waarom voel je je toch zo de laatste tijd,” vraagt Corianne medelijdend, terwijl ze over Charlotte’s haar strijkt.
“Ik weet het niet… Misschien mis ik mijn ouders gewoon.” Corianne knikt.
“Als je maar weet dat ik er altijd voor je ben,” zegt ze. “En als je je alleen voelt, is het misschien tijd voor een vast vriendje?” Ze bedoelt het lief, maar Charlotte is er niet blij mee. Dit betekent weer een jongensjacht, weer opzoek naar iemand die David niet kan vervangen. Maar ach, misschien zou het ook wel helpen? Misschien, heel misschien zou ze David kunnen vergeten.
Het liefst zou ze zeggen: ‘Nee, ik wil gewoon weten waarom David is weggegaan, en waar hij nu is!’, maar dat zegt ze niet. Zelfs Corianne, haar beste vriendin, heeft ze niet verteld over haar gebroken hart. Ze schaamt zich er voor, zij is niet het meisje dat huilt om een jongen. Nee, zij is het meisje die de jongens om haar laat huilen.

Toen ze hoorde dat David echt weg was en niet meer terug zou komen, heeft ze voor het eerst sinds jaren gehuild. Precies een halfuur, daarna heeft ze haar make-up bijgewerkt en ruim een maand volgehouden dat alles goed ging. Twee maanden geloofde ze zelf dat ze over hem heen was, zoals ze altijd snel over haar ex vriendjes heen is. Toen besefte ze dat uitgaan en jongens scoren de leegte niet zou vullen, ze miste hem nog steeds. Ze mist hem nog steeds. Hij was haar alles en toen ging hij weg.
Hun relatie was misschien niet perfect, maar ze hield onvoorwaardelijk veel van hem. Hij ook van haar, had ze altijd gedacht. En toen ging hij weg, zonder iets te zeggen. Op een dag was hij er gewoon niet meer, en dat was dat. Geen briefje, geen smsje, niks.
Maar ze blijft hopen. ‘Misschien heeft hij een goede reden,’ zegt ze dan tegen zichzelf, wetend dat hij die niet heeft. En dan wordt ze weer boos, op zichzelf. Hoe kon ze zich ooit in het spel verliezen, hoe kon ze ooit verliefd worden, hoe kon ze niet gezien hebben dat hij niet voor haar viel?
Maar toch was het leuk, de tijden samen. Nog steeds mist ze het samen zijn met David, de leuke dingen die ze deden. Misschien is het voor hem nooit echt geweest, voor haar wel. Na alle ruzies die ze hadden, heeft ze nooit overwogen het uit te maken. Zelfs toen het vreemdgaan een gewoonte was geworden die ook voor haar normaal leek, gaf ze alleen hem haar liefde. Die andere jongens betekenden niets, dat deed ze alleen omdat hij het ook deed. Omdat het gewoon was, het hoorde bij hun ‘relatie’. Het was een soort spelletje, hun spelletje. Niemand begreep het, maar dat hoefde ook niet. Het was immers hún spelletje. Dat is echter wel de reden dat ze het ook niet aan Corianne kan vertellen, die zal toch alleen maar zeggen dat David nooit goed voor haar was en dat ze beter af is zonder hem.
Maar Corianne was er niet bij als ze samen waren, zij hoorde de lieve woordjes die David tegen haar fluisterde niet. Als Charlotte alleen was met David en ze hadden geen ruzie, dan was ze in haar eigen paradijsje met haar eigen droomprins. Dan maakte het even niet meer uit wat er eerder gebeurt was, alleen het moment zelf telde. Wat ze hadden was gewoon ontstaan, zoals vriendschap maar dan meer zei hij altijd.

“Nou, wat zeg je er van?”
“Sorry, wat zei je?” Charlotte was even weggedroomd, zoals wel vaker de laatste tijd.
“Zullen we morgen naar De hooizolder?” De hooizolder is een discotheek waar veel jongeren heen gaan, vanaf 16 jaar. Charlotte is niet helemaal overtuigd, maar stemt toch toe. Afleiding zou goed zijn, en David komt toch niet terug. Dat weet ze wel, maar ze wilt het nog steeds niet geloven.
“Hij komt toch niet terug,” fluistert ze tegen zichzelf, zo zacht dat Corianne het niet zou horen. De woorden gaven haar moed, nu moest het maar eens klaar zijn met David. Hij is er niet meer, het is tijd voor iemand anders.

Hoofdstuk 3
Schatje, David is terug! Ik zag hem net in zijn tuin staan… xxxx Floor

Ze leest het smsje een paar keer over. Een verliefd gevoel borrelt in haar maag, maar verdwijnt even snel als het gekomen was. Waarom weet Floor wel dat hij weer terug is, en zij niet? Waarom is hij niet als eerste naar haar huis gekomen om te zeggen dat het hem spijt en dat hij een klootzak is? Waarom is hij überhaupt weggegaan, en waarom is hij terug? Oké dat Floor het eerder weet dan haar is niet heel gek, zij woont immers naast hem. Toch vraagt ze zich af waar hij nu mee bezig is, en waarom hij niet bij haar langs is gekomen.
Voor ze het weet is ze haar huis al uitgelopen en is ze op weg naar Davids huis. Haar handen jeuken en haar buik doet pijn. Het liefst zou ze zich omdraaien, terug naar huis en weer in bed, maar dat doet ze niet. Het lijkt alsof ze geen macht meer heeft over haar eigen benen, ze loopt gewoon door. Misschien komt het door de aantrekkingskracht, die was er immers altijd al tussen hen geweest.
Een kwartier later loopt ze zijn straat in en mindert vaart. Aan de ene kant wilt ze heel graag dat hij weer thuis is, aan de andere kant hoopt ze vurig dat Floor ongelijk heeft. Nog een paar stappen en dan zou ze het weten, maar ze kreeg haar voeten niet meer vooruit. Wat is er toch mis met haar?
De deur van zijn huis gaat open en er komen twee mensen uit lopen. David, samen met een bloedmooi blond meisje. Charlotte staat aan de grond genageld. Ze wilt wegduiken, zich verstoppen, maar ze kan geen kant op. Ze draait zich om en probeert zo onopvallend mogelijk weg te lopen, wat natuurlijk niet lukt. Dat het meisje blond is, doet haar misschien nog wel het meeste pijn. Hij viel toch juist op brunettes, of was dat voor hij vertrok?
“Charlotte! Char, ben jij dat?” Ze probeert door te lopen, maar bij het horen van zijn stem krijgt ze knikkende knieën. Ze kan niet anders dan zich om te draaien, hem in de ogen kijken en…

“Au!” met een harde klap valt Charlotte op de grond. Ze knippert even met haar ogen, maar de kamer blijft donker. Ze kan alleen de rode cijfers van de digitale wekker zien, 5:31. Verbaast klimt ze weer in haar bed en zoekt met één hand naar haar mobiel, die op het nachtkastje ligt.
Pincode: 0000, berichten, inbox, Corianne - Julius - Corianne - Corianne - Julius - Danique - Angela. Geen Floor. Geen smsje waarin de terugkomst van David staat geschreven. Geen David.
Het leek allemaal zo echt, ze dacht zelfs even weer zijn geur te ruiken. David gebruikte nooit parfum, hij rook van zichzelf al heerlijk. Hij rook naar zichzelf, en een beetje naar wiet, maar dat vind Charlotte juist zo spannend aan hem. Als ze bij hem was, voelde het altijd een beetje stiekem, en dat vond ze prachtig.
Hij zag er zo goed uit in haar droom, misschien wel beter dan in het echt. Zijn getinte huid, donkere haar en nonchalante uitstraling zijn nog niks vergeleken bij die ogen. Prachtige groene kijkers, met een ondeugende en uitdagende twinkel.
Hij kan zo in een soap spelen, maar hij hield niet van drama. De makkelijkste manier was zijn manier, hij geloofde dat alles goed zou komen en dat kwam het dan ook. Tenminste, dat was David voor hij vertrok. Dat is David zoals zij zich hem herinnerd en zoals zij over hem droomt. Hmm, David.

Hoofdstuk 4
Met een geroosterde boterham en een gekookt eitje zit ze in het raamkozijn. Ze kijkt naar hoe de sneeuw langzaam veranderd in een vieze, natte kliederboel. De sneeuwpop ziet er oud en lelijk uit, een beetje als de oude buurman van haar oppaskindjes.
Ze houdt van deze straat, en alles wat erin gebeurd. De sfeer is zo anders dan bij hun vorige huis, die tegenover ‘Het Colendarium’ stond. Het Colendarium is niet heel groot en van buiten ziet het eruit als een basisschool, inclusief kinderachtige schilderingen op de ramen. De meisjes dragen er rokken tot over hun knieën, maar staan toch bijna allemaal in de pauzes voor de school te roken. Vroeger had ze altijd gedacht dat het een basisschool was, maar nu weet ze wel beter. Het Colendarium is niet alleen een school, maar ook een hangplek. Na schooltijd hingen er vaak niet-christelijke jongeren rond, met verboden middelen. Het is dan ook niet gek dat het op het schoolplein altijd een beetje naar wiet ruikt, net als dat de muren van de school naar urine stinken.
Een van de jongens die 's avonds vaak bij Het Colendarium te vinden was, is David. Nu is hij er natuurlijk nooit meer, god mag weten waar hij wel is.

{begin flashback}
“Mam, ik ga naar Floor,” gilt Charlotte en met een klap valt de deur achter haar in het slot. Floor woont aan de andere kant van ‘Het Colendarium’, ze hoeft dus alleen het schoolplein over te steken en de aandachtzoekende jongens die daar altijd rondhangen te negeren. Als je ook maar één woord terug zegt, denken ze dat ze kans maken en blijven ze tegen je praten.
En daar stond hij dan, tegen het muurtje van het Colendarium, een joint te draaien. Hij viel haar meteen al op, met dat leuke donkere haar. Hij heeft iets, iets leuks, iets interessants. Terwijl ze langs loopt, kijkt hij even op. Één seconden keek ze hem recht in zijn mooie groene kijkers aan en loopt dan door, ze wilt het niet laten opvallen.
“Hey chickie, waar ga je naar toe?” Ze werpt een vluchtig blik over haar schouder om te zien wie haar roept, maar het is niet die ene jongen. Een beetje teleurgesteld loopt ze door zonder te reageren, naar het huis van Floor.
{einde flashback}

Dat was de eerste keer dat ze hem zag, de dag dat haar leven veranderde zonder dat ze het zelf door had. Zou hij het zich nog kunnen herinneren? Vast niet, het is al twee jaar geleden.
“Hou op,” zegt ze tegen zichzelf, geërgerd door haar eigen gedachten verbergt ze haar gezicht in haar handen. “Vergeet hem toch, hij is jou ook allang vergeten.” Een eenzame traan vind de weg over haar wang, maar al snel worden het er meer.

Julius
So let the love tear us apart, I found the cure for a broken heart

Hoofdstuk 5

“Willen jullie vast iets te drinken?” Charlotte’s bruine haren dansen vrolijk over haar schouders, de volumouse heeft zijn werk gedaan. Haar make-up bestaat uit een simpel lijntje rond haar ogen en een iets dikkere laag mascara dan normaal. Geen oogschaduw, lipgloss of andere poespas, gewoon iets meer basis.
“Ja is goed, wat heb je?” Om Floor’s vraag te beantwoorden, loopt ze naar haar koelkast die redelijk vol staat.
“Martini, rosé, die kokos drank en verder het gebruikelijke non-alcoholische vocht,” zegt ze lachend. “Daarmee bedoel ik dus cola, chocomelk, sinasappelsap, zoals ik al zei het gebruikelijke dus.”

Een paar glaasjes martini en rosé later fietsen ze met rode oortjes richting het huis van Julius, een goede vriend met een mini busje en een rijbewijs. Vanavond gaan ze niet de stad in, maar naar De hooizolder, en dat ligt iets verder.
“Corianne, je fiets geeft licht,” roept Corianne nét iets te vrolijk. Misschien was het toch iets te veel rosé voor haar, ze heeft nooit echt goed tegen drank gekund.
“Schatje, het is donker, natuurlijk geeft mijn fiets licht,” antwoord Corianne droog. Ze belanden in een discussie over licht, die eigenlijk helemaal nergens over gaat.
Charlotte zegt niks, maar geniet van de felle kleurtjes van de kerstverlichtingen om haar heen. Dat beetje alcohol in haar lichaam maakt de gele, groene, blauwe en rode lichtjes tot één grote kleurenmix, ze vindt het prachtig. Hoe sneller ze gaat fietsen, hoe mooier de lichtjes in elkaar over gaan. “Kerst is een mooie tijd,” mompelt ze tevreden, meer tegen zichzelf dan tegen de anderen. Het was lang geleden dat ze had ingedronken, ze was bijna vergeten hoe fijn het voelt om aangeschoten te zijn. Met al die stres over haar nieuwe huis had ze het niet aan gedurfd.

Na nog vijf minuten in stilte te hebben genoten, komt ze aan bij Julius’ huis. Iets achter haar volgen Corianne en Floor, nog steeds hevig aan het kibbelen over Corianne’s fietsverlichting.
“Hallo dames,” begroet Julius hen vrolijk vanuit de deuropening.
“O, Julius!” Iets te overdreven slaat Floor haar armen om zijn nek, Julius werpt de andere twee een veel betekenend blik toe en begroet hen dan ook.
“Je ziet er goed uit,” fluistert Julius in Charlotte’s oor. Op haar wangen verschijnt een lichte blos, maar ze negeert het en begroet hem, net als Corianne, met drie kussen op zijn wang. Als ze naar binnen loopt, voelt ze zijn armen om haar middel. Ze lacht en duwt hem speels van zich af.
Julius woont net als haar op zichzelf. In de huiskamer staat een grote bank met daarop twee jongens die druk aan het gamen zijn. Lucas en Bernard, ook wel bekent als ‘de beer’. Vorig jaar hadden deze drie jongens nog bij Corianne en haar op school gezeten, maar nu hebben ze alle drie hun vwo diploma met de hakken over de sloot gehaald. Julius is als eerste ‘volwassen geworden’, als je dat zo mag noemen. Hij heeft zijn eigen appartement, een mini busje en volgt een studie in Eindhoven. Lucas woont nog thuis maar volgt de zelfde studie, en Bernard feest. Meer kan je niet over Bernard zeggen, want dat is vrijwel alles wat hij doet. Zo komt hij ook aan zijn bijnaam, maar dat is weer een ander verhaal.

Corianne en Floor hadden haar outfit bij elkaar gezocht. High heels, skinny jeans en een schattig maar toch uitdagend tuniekje waarin haar borsten goed uitkomen. Een halfjaar geleden had ze nooit high heels aangetrokken, maar een half jaar geleden was ze ook een ander mens. Eigenlijk had Charlotte Julius’ compliment dus aan hun te danken, of ging dat niet over haar kleren?
Julius is een leuke jongen, en ook zeker niet lelijk. Hij is het tegenovergestelde van David: blond, goed opgevoed, meer dan genoeg geld thuis en een beetje kakker. Zijn neus is misschien een beetje aan de grote kant, maar ze moet toegeven dat die polo’s hem niet verkeerd staan. En hij is lief, heel lief.
“Volgens mij ziet Juul jou wel zitten,” giechelt Floor. “Hij kijkt al de hele tijd naar je.” Charlotte kijkt zijn richting op en kruist inderdaad meteen zijn ogen. Groen. Net als die van David. Schuldig kijkt Julius weg en ze lacht in zichzelf. Ze heeft al eens met Julius gezoend en hij was niet bepaald een slechte minnaar, maar toen was hij slechts onderdeel van het spel dat zij met David speelde. Vanuit haar ooghoek bekijkt ze hem nog eens goed, zou hij meer kunnen worden dan vrienden? Hij is wel heel anders dan David…
Maar misschien is dat juist wat ze nodig heeft, iets heel anders. Ze kan niet ontkennen dat ze zich altijd op haar gemak heeft gevoeld bij Julius, en ze kent hem inmiddels ook wel goed. Goed genoeg om hem te kunnen vertrouwen, en dat is heel belangrijk in een relatie. Bij David wist ze nooit helemaal zeker wat er ging gebeuren, aan de ene kant was dat wel spannend maar het was ook wel eens irritant. Ach, eerst vanavond maar eens overleven, daarna komt de rest wel.

Hoofdstuk 6
Buiten is het koud, veel kouder dan in de auto waar de verwarming aan stond. Charlotte, die als eerste uit het busje was gestapt, staat te rillen van de kou. Als laatste komt Bernard uit het busje gekropen en met een harde klap gooit hij de schuifdeur dicht. Eindelijk lopen ze richting de ingang, laten hun ID’s zien en mogen naar binnen. In de club is het aangenaam warm, dankbaar doet Charlotte haar jas uit en geeft hem af bij de garderobe. Nummer 214, en het is nog vroeg. Dat betekent dat het behoorlijk druk gaat worden, maar ze heeft een goed gevoel over vanavond.
“Mag ik u iets te drinken aanbieden?” Julius maakt nog een kleine buiging om zijn act compleet te maken en neemt Charlotte mee naar de bar. Corianne kijkt haar lachend na en steekt een duim op.

“Dus,” vragend kijkt Julius haar aan. “Wat mag het zijn, mevrouw?”
“Doe maar een cola, meneer.” Ze heeft geen zin om morgen wakker te worden met een kater, hoewel het daar misschien al te laat voor is. Julius knikt en besteld een cola en een biertje.
“Weet je nog, vorig jaar?” Julius kijkt recht in haar ogen en ze krijgt er een beetje een kriebelig gevoel van. Ze weet meteen wat hij bedoelt, maar voelt zich daardoor ook schuldig. Het had toen niks betekend, tenminste voor haar niet.
“Ja,” zegt ze lachend. “Hoe kan ik dat nou vergeten?” Een leugentje om eigen bestwil, want tot vandaag had ze er eigenlijk niet meer aan gedacht.
“Hoe komt het eigenlijk dat het daarbij is gebleven?” Julius’ groene ogen doen haar aan David denken. Ze hebben niet precies de zelfde kleur, maar komen verdacht dichtbij.
“David,” mompelt ze. “Ik had toen nog iets met David.” Julius knikt begrijpend en neemt een flinke slok van zijn bier.
“Maar nu niet meer toch?” Ze knikt, onbewust gaat er een pijnscheut door haar buik. Ze heeft niks meer met David, niks. “Is er dan,” hij stopt even met praten en neemt de tijd om zijn woorden zorgvuldig te kiezen. “Een kans voor ons?”
‘Een kans voor ons,’ de woorden vliegen razend snel door haar heen, wat moet ze antwoorden? Dat er een kans is, of dat ze nog steeds verliefd is op David? Nee, dat laatste is geen optie. En of er een kans is, dat weet ze zelf ook niet. Maar vanavond draaide het er toch juist om iemand te vinden? Julius zou een perfect vriendje zijn, dat staat vast. Waarom twijfelt ze dan nog?

Haar ogen glijden over zijn gezicht, blijven even hangen bij zijn mooie, groene kijkers en voor een moment ziet ze Davids hoofd voor zich. Ze schud haar hoofd, alsof hij hierdoor zou verdwijnen, en gek genoeg werkt het. Haar blik glijd verder over zijn gezicht en stopt bij zijn lippen. Voorzichtig buigt ze een beetje naar voren en drukt een klein kusje op zijn mond. Julius zit als verstart op zijn barkruk, maar als ze zich van hem los maakt wordt zijn gezicht door een lief glimlachje gesierd. Wat een scheetje is het toch ook.
“Is dat een ja,” vraagt hij een beetje verlegen en kijkt naar de grond. Ze beantwoordt zijn vraag met een lange zoen en als ze zich langzaam los maakt, kijkt Julius haar met een grote glimlach aan. “Hmm, nog even lekker als toen.” lachend kijkt Charlotte terug en geeft hem een speels tikje tegen zijn neus. Ze heeft geen ja gezegd, maar ook geen nee. Hier mag hij het voorlopig mee doen, en als hij zo goed blijft zoenen als nu dan wordt het vanzelf een ja.
“Kom, we gaan dansen,” zegt ze in een opwelling en trekt Julius de dansvloer op. Een onrustig gevoel jaagt door haar buik, maar het is niet onprettig.


Hoofdstuk 7

Het grijze busje, bedekt met een zuinig laagje sneeuw, parkeert voor het huis van Charlotte en de bestuurder stapt triomfantelijk uit. Behulpzaam helpt hij de meisjes uit de auto en haalt daarna hun fietsen uit de achterbak, wat niet echt vlekkeloos verloopt.
“Ssst,” sist Charlotte, het is immers al vijf uur en nergens in de straat brand licht. Ieder zet zijn eigen fiets voor het huis, maar Floor’s fiets wilt niet blijven staan in de sneeuw en valt met veel kabaal over de andere fietsen heen. Opnieuw ‘Ssst’ Charlotte, zonder enig effect. Haastig zetten ze de fietsen weer overeind en bedanken Julius voor het thuisbrengen.
“Ga maar vast naar binnen,” fluistert Charlotte als ze de deur open heeft gemaakt. Corianne wiebelt met haar wenkbrauwen en Floor trekt haar mee naar binnen. Zelfverzekerd loopt Charlotte richting Julius en drukt, voor de zoveelste keer die avond, haar lippen op de zijne. De kou van December doet haar niks meer, zeker niet wanneer Julius zijn armen om haar heen slaat en haar uitgebreid knuffelt. “Ik vond het vanavond echt heel leuk.” De woorden kriebelen in haar oor en er gaat een rilling door haar heen. “Met jou,” voegt hij er nog aan toe. De ademdamp zweeft vredig door de lucht en laat zien hoe koud het eigenlijk is.
“Ik ook,” fluistert ze terug. Waarom ze fluistert weet ze zelf ook niet, het past gewoon bij het moment. Het perfecte moment, dat verzegeld wordt door de witte sneeuwvlokjes die rustig op hun neerdwarrelen. Opnieuw drukt ze haar lippen op die van hem en zoent hem lang en teder. Dan maakt ze zich van hem los en drukt nog een klein kusje op zijn wang. “Tot snel,” zegt ze, meer met haar lippen dan met geluid.
“Ik hoop het.” Julius loopt terug naar zijn busje en ze wacht tot hij helemaal uit zicht is. Zuchtend loopt ze naar binnen, ze heeft zich lang niet meer zo goed gevoeld. Niet meer sinds… David. Een nare rilling kruipt over haar rug.
“Niet aan denken,” bijt ze zichzelf toe. Ze ontdoet zich van haar jas en klopt de sneeuw van zich af. Opnieuw zucht ze en bedenkt zich hoe mooi de winter eigenlijk wel niet is, David is uit haar hoofd verdwenen.

“Hé, daar hebben we het verliefde meisje eindelijk,” begroet Floor haar, wanneer ze de keuken binnen stapt. “Hoe was het daar buiten?” En het verhoor begon. De ene vraag na de andere wordt op haar afgevuurd, en ze beantwoord ze met plezier. Toch blijven Floor’s eerste woorden haar dwars zitten: ‘het verliefde meisje’. Is ze verliefd?

Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 8
“Slaap lekker, knuffelbeertje,” fluistert ze hem toe, maar zijn rustige ademhaling maakt haar duidelijk dat hij al slaapt. Ze knipt het licht uit en gaat voorzichtig tegen hem aan liggen.
Vanavond was heerlijk, precies zoals ze zich had voorgesteld. Natuurlijk was het vreemd dat haar ouders en niet waren op kerstavond, maar met haar vrienden was het ook heel gezellig geweest.
En nu iedereen weer naar huis is, beseft ze eigenlijk pas hoe erg ze vorig jaar mist. Toen zag ze iedereen nog dagelijks, deden ze altijd leuke dingen in het weekend en was alles zo simpel.
Ze had Danique en Annemijn al zo lang niet gezien, net als Gunnar en Duncan. Zij waren alle vier op kamers gegaan voor hun vervolg opleiding, omdat het niet bepaald dichtbij was voor hun. Duncan en Gunnar zaten samen in een studentenhuis in Rotterdam en vertelden wel honderd verhalen over de dingen die ze daar hadden beleefd. Gunnar kennende was het niet helemaal waar wat hij vertelde, maar toch klonk het mooi. Danique vertelde in geuren en kleuren over haar nieuwe vriendje Timo, die ze kende via haar opleiding journalistiek in Utrecht. Annemijn woont ook in Utrecht, maar niet heel dichtbij Danique. Het was wel te merken dat ze elkaar niet erg veel hebben opgezocht, ze leiden nu een totaal ander leven. Annemijn genoot meer van het uitgaansleven als student en Danique hing rond met een vaste vriendengroep en haar vriendje.
Toen Annemijn naar David vroeg, viel er even een ongemakkelijke stilte. Julius had daar echter een einde aan gemaakt door te zeggen dat hij nu met haar date, wat natuurlijk een hoop vragen opriep. Hij beantwoorde de meeste van die vragen, Charlotte zat met haar gedachten ergens anders. Bij iemand anders om precies te zijn. Natuurlijk had ze het leuk met Julius, de afgelopen twee weken waren echt fantastisch, maar ze had hem toch nog een beetje op afstand gehouden. Nu is er geen weg terug meer, het is een feit dat ze een stelletje zijn.

“Ben je wakker?” Julius’ stem klinkt lief en Charlotte opent haar ogen. Het eerste wat ze ziet, is Julius, die over haar heen staat gebogen. Ze lacht liefjes naar hem en drukt een kusje op zijn mond. “Goedemorgen schatje,” fluistert ze met een schorre stem. Julius is al helemaal aangekleed en op haar nachtkastje staat een dienblad met ontbijt voor twee. Ze gaat op de rand van haar bed zitten en Julius ploft naast haar neer.
“Ontbijt op bed voor mijn prinsesje.” Kan het nog liever? Hij pakt het dienblad en zet het neer op haar schoot. Haar oog valt op een klein papiertje dat naast het theekopje ligt. Voor mijn allerliefste. Ontroerd kijkt ze naar Julius, die verlegen terug kijkt. Langzaam beweegt ze haar hoofd dichterbij en ze zoenen, wanneer ze aan hun ontbijt beginnen is de thee koud.

Hoofdstuk 9
De maand daarop was in één woord heerlijk. Julius is een geweldig vriendje, een geweldige kusser, een geweldige minnaar. Zijn naam hoeft maar genoemd te worden en ze voelt kriebels in haar buik. Ze had eerst nog wel een beetje aan het idee moeten wennen dat ze nu officieel zijn meisje was, maar het voelde zo goed om naast hem te lopen. Met oud en nieuw wist ze het zeker, de vonk was overgeslagen.
En toen werd het Februari, Valentijnsdag. Dé dag van het jaar dat verliefde mensen massaal geld uit geven aan de raarste dingen. Kussentjes met reuze foto’s, boxers met opgedrukte teksten, beertjes die “I love you” uitkramen, noem het maar op en het is er. Charlotte vond het commerciële onzin en sloeg het liefst 14 februari gewoon over. De romanticus in Julius wist dat niet en had zich extra uitgesloofd.

Sorry schatje, ik kom een kwartiertje later, tot zo! liefs xx
Ze typt de J van Julius en selecteert zijn nummer uit haar telefoonboekje. Gehaast opent ze haar voordeur en schiet naar binnen. Ze hadden cupcakes gebakken bij Floor en het was iets later geworden dan geplant dus ze moest zich haasten. Als een gek rent ze door het huis en ruimt wat zooi op. Boven trekt ze snel een ander shirtje aan, op het rode shirtje dat ze aan had gehad was beslag gekomen, werkt haar make-up een beetje bij en vliegt het huis weer uit. Gelukkig hoeft ze niet te fietsen, gister had ze haar scooter certificaat opgehaald. Je kan hem maar beter hebben, want over een paar maanden kost het vierhonderd euro!
Binnen vijf minuutjes is ze bij Julius. Toch wel handig, zo’n Vespa.

“Hey liefje.” Julius begroet haar met een kus op de mond.
“Wat is er,” vraagt Charlotte lachend als ze zijn sneaky glimlachje ziet.
“Weet je welke dag het vandaag is?” Het is alsof er een emmer koud water over haar heen wordt gegooid.
“Valentijnsdag,” antwoord ze nors. Julius lijkt haar stemmingswisseling niet te merken en praat gewoon verder. “Precies! En ik heb een verrassing voor jou.” Hij trekt haar mee naar binnen en tilt haar speels op. Ze moet toch wel een beetje lachen, die gekke Julius.
“Kijk is wat ik voor je heb,” hij wijst richting de tafel, waar een klein pakketje op ligt. Of beter gezegd, een doosje. Ze loopt er, toch wel een beetje nieuwsgierig, naartoe en pakt het op. Voorzichtig schudt ze het doosje, maar het maakt geen geluid. “Open het maar,” fluistert hij naar haar. Ze opent het doosje. De inhoud verrast haar, ze had een kettinkje of een ring verwacht, maar het is een zwarte doek. “Wat is dit?” Verbaast houdt ze het in haar hand. Julius gaat achter haar staan en geeft haar kusje in haar nek. “Wacht maar, dan bind ik hem om.” Hij neemt de doek over en bindt het om haar hoofd. “Kan je nog iets zien?” Ze schudt nee. “Mooi.”

Hoofdstuk 10
“En, vind je het een leuke verrassing?” Ze kijkt naar zijn enthousiaste gezicht. Wat moet ze antwoorden? Dat ze dat hele gedoe met die blinddoek maar niks vond en liever naar huis wilt? Nee, dat kan ze niet maken. Hij heeft zo zijn best voor haar gedaan, waarom kan ze niet blij zijn?
“Ja,” perst ze er moeizaam uit en drukt een kus op zijn mond. “Het is prachtig.” Hij lijkt tevreden te zijn met haar antwoord en pakt haar hand vast.
“Kom, dan gaan we naar binnen.” Ze knikt en volgt hem het gebouw in.
“Hoelang blijven we eigenlijk?” Deze vraag had de hele tijd al in haar hoofd rondgespookt. “Ik moet morgen wel gewoon naar school.”
“Dat heb ik geregeld, je mag twee dagen wegblijven, ik heb gezegd dat je dit weekend bij je ouders op bezoek gaat,” trost kijkt hij haar aan. Ze forceert snel een glimlach en bedankt hem, waarom moest ze daar zo’n moeite voor doen? Haar vriendje heeft geregeld dat ze twee dagen extra vrij heeft van school en die samen met hem door mag brengen in het appartement van zijn ouders. Wat is haar probleem?
“Het is wel hoog, de 34e verdieping,” lacht hij. “Ik weet eigenlijk niet eens of je hoogtevrees hebt.”
“Nee, gelukkig niet.” Om niets meer te hoeven zeggen, kruipt ze dicht tegen hem aan. Ze denkt weer aan net, toen ze die achterlijke blinddoek om moest. De hele autorit naar Scheveningen had ze hem op moeten houden, de hele autorit had ze niks gezien. Geen duinen, geen strand, niks. Ze had dus ook maar niks gezegd, zelfs niet toen hij vroeg of ze honger had. Toen hij haar vroeg of er iets was had ze net gedaan alsof ze sliep.

“Ben je er klaar voor?” Julius stond met zijn hand op de deurkruk, op het punt de deur te openen. Charlotte kon het niet helpen en moest lachen om zijn gezicht.
“Nou, ik weet niet… Ik denk van wel,” zei ze gespeeld onzeker.
“Oké, komt ie dan!” Met een grote zwaai opent hij de zwarte deur met het nummer 205. Een prachtig ingerichte kamer wordt zichtbaar. Twee enorme witte bankstellen met ieder wel twintig kussens, een keuken net zo groot als in haar eigen huis, een paar gekke schilderijen en een balkon met prachtig uitzicht overtreffen al haar verwachtingen. “Het is prachtig!”
Julius sloeg zijn arm om haar middel en trok haar naar zich toe. “Zal ik je de slaapkamer laten zien?” De twinkel in zijn ogen trok haar aandacht en ze vergat het incident met de blinddoek totaal. Met een ondeugende grijns volgt ze hem naar de slaapkamer.
“Wat, wow, wacht, heb je dit voor mij gedaan?” Met grote ogen kijkt ze naar de slaapkamer, die helemaal bedekt is met rozenblaadjes. Julius knikt.
“Ik heb alleen de kaarsjes nog niet aangestoken,” zegt hij blozend. Het irriteert Charlotte lichtelijk dat hij overal zo veel moeite voor doet. Ze hield meer van spontaan, maar het leek wel alsof Julius dit hele tripje al heeft uitgestippeld. “Wacht, dan steek ik ze snel even aan.” Hij reikt al naar een aansteker die in het raamkozijn klaar lag, maar Charlotte stopt hem.
“Laat maar, het is goed zo.” Voorzichtig glimlacht ze naar hem en duwt hem op het bed. Als hij het heft niet in handen wilt nemen, moet zij het maar doen.

DE VOLGENDE 10 STUKJES STAAN AAN HET EINDE VAN PAGINA 3 !

; Bedankt voor het lezen, ik zou graag commentaar willen over de geschreven stukjes. Vooral tips :grinning:

Oh, ik bedenk me net dat hoofdletters waarschijnlijk niet mogen, sorry alvast maar ik kan dat zelf niet aanpassen ;$

Ik vind het erg leuk en goed geschreven en ben zeer benieuwd naar meer!

Keep going.

dankjewel, geen tips?

Hé, ik vind het tot nu toe echt goed geschreven!
Wel enkele schrijffoutjes, maar dat zijn er echt niet veel! =D

Eigenlijk heb ik nu ook nog niet echt tips, de manier waarop je schrijft vind ik erg goed.

Ook prettig dat je zo lang stuk schreef.

Oké dat is fijn om te horen :grinning:
Zou ik morgen weten wat voor soort spelfouten, zegmaar of het ongeveer de zelfde zijn? Want ik zie er geen meer, en mijn spellingscontrole ook niet haha! Ik ben al wel bezig met nog een stukje, misschien dat ik die later toch nog wel aan het eerste stuk toevoeg, dan zet ik ze gewoon bij mijn eerste bericht.

Stukje toegevoegd! xx

ik vind je verhaal tot nu toe geweldig,
echt heel mooi
weet eigenlijk niet wat er beter aan zou kunnen, sorry

maar ga je niet meer verder…?
zou jammer zijn

Echt leuk!
Volgens mij zie ik een aantal dt-fouten, niet veel hoor.
Bijvoorbeeld: Dat is David zoals zij zich hem herinnert en zoals zij over hem droomt.

Nouja ik wil gewoon niet dat het een verplichting is om eens per zoveel tijd een stukje te plaatsten, ik post gewoon als ik weer wat bedacht heb! En omdat het nu vakantie is heb ik nu wel genoeg tijd dus misschien staat er morgen weer een stukje ^^

& wat die dt fouten betreft, je hebt gelijk ik zal even kijken wat ik er nog uit kan halen! Thankss xx

Leuk stuk, makkelijk ook dat je het in de beginpost zet, zo hoef je niet te zoeken!

Leuk stuk, makkelijk ook dat je het in de beginpost zet, zo hoef je niet te zoeken!

Leuk geschreven! Je hebt echt een hele fijne manier van schrijven, het leest heel fijn!!
Ik heb eigenlijk niet echt tips

Dankjewel allemaal hihi, & ik heb alweer een nieuw stukje toegevoegd! Ik vind alleen dat er niet echt een goede overgang in de flashback zit, maar toch ook weer wel. Ik twijfel dus haha, wat vinden jullie?

uppp

UP

das toch wel juist hoor : )

Fijn om te lezen =)

haha klopt, ik had het al aangepast maar lees inderdaad dat in de zin ook al is staat. Ik wist alleen niet of het Dit betekent of Dit betekend is, ik dacht het eerste…