M E N T I C I D E

M E N T I C I D E

Het is al heel lang geleden dat ik een verhaal online geplaatst
heb en ik heb zo het idee dat mijn schrijfstijl heel erg
veranderd is. Dus ik vind het best spannend dat ik mijn verhaal
Menticide nu online plaats ghehe. Ik ben heel erg benieuwd naar
wat jullie ervan vinden.
En veel dank aan Perronita die me een beetje geholpen heeft
met de titel en zij heeft er onder andere voor gezorgd dat ik
het hier zou plaatsen (ze kan er overtuigend zijn, beetje creepy
soms). Hopelijk vinden jullie het leuk en veel lees plezier!

Informatie/korte samenvatting:
In het begin wil ik nu niet al te veel vertellen natuurlijk, maar
om toch even een drukke indruk achter te laten om te weten
of het iets is wat je graag wilt lezen of dat het totaal niet iets is
wat je leest geef ik een korte samenvatting zonder al te veel informatie.

Het is 2026. Cosette Depoix, een zestien jarig meisje, brengt
haar tijd door in een enorm groot gebouw. Vele deuren zijn
verboden voor haar, codes die ze niet kent en niet weten mag,
muren die geluidsdicht zijn, gefluister en geheimzinnige
blikken over en weer. Maar zij wordt totaal buiten het spel
gezet. ‘We doen een aantal belangrijke projecten en
experimenten om de wereld te ontwikkelen en de techniek te
verbeteren,’ wordt er alsmaar tegen haar gezegd. Mensen zijn
te gretig om meer informatie te geven. Cosette is het enige
kind dat er verdwaald rond loopt. De andere mensen hebben
allemaal lange witte jassen. Dokters en wetenschappers
noemen ze zichzelf. Cosette krijgt weinig aandacht van haar
ouders. Ze is het zat om buitengesloten te worden, ze verveelt
zich continu en ze snakt naar een hap frisse lucht. Haar
verlangen liggen buiten de muren waardoor ze wordt omringd.

Waarschuwingen:
*Het kan grof taalgebruik bevatten
*Het kan intieme scenes bevatten (ja ik ben (nog) erg netjes
om dát woord niet te gebruiken *gniffel*)
*En het standaard riedeltje van copyright weetjewel, want heb
Auteursrecht
*Jullie zijn dus allemaal gewaarschuwd dus ik wil geen gezeik
en aanklachten. Een jaartje cel wil ik mezelf graag besparen xd
*Oh en ik zit in mijn eindexamenjaar dus kan zijn dat er soms
even een soort van ‘stilte’ in het verhaal zit, omdat ik het druk
heb en soms dus wat minder post. Maar we zullen zien en ik ga mijn
best doen (:

[i]Het eerste hoofdstuk volgt in mijn volgende post![i]

EEN

Ik heb een bord voor mijn neus met vieze drab erop. Dit moet dus mijn avondeten voorstellen. Maar de enige reden dat ik het opeet is omdat ik anders uitgehongerd raak. Vroeger trok ik mijn neus rimpelend op, keek vol afgrijzen naar de berg voor me en deed ik er meer dan één uur over om dit door te slikken. Ik kan het beter snel opeten om er vanaf te zijn en grote slokken water nemen als wegspoelmiddel. Het is walgelijk en blijft walgelijk. Toch heb ik het leren eten wat me nog elke keer verbaast.
Ik zit in een hoekje aan een tafeltje in de lege eetzaal. Alweer. Alleen.
De hele wereld kan me breken in
miljoenen
kleine
stukjes
maar ik raap ze elke keer weer op met al mijn kracht die ik nog op zak heb om mezelf weer te herbouwen. Alsof ik steeds een nieuwe geboorte onderga, maar het elke keer mislukt.
Ik schrik op als ik een stem hoor. Mijn ogen vangen twee zwarte, glimmende laarzen op.
Ik kijk op en zie Lenny staan. Hij schuift zich bij mij aan de tafel. Verder is er niemand in deze eetzaal. Ik kauw op de binnenkant van mijn wang terwijl ik naar mijn bord staar.
“Gefeliciteerd,” zegt hij met een glimlach. Lenny is de eerste die op de kalender heeft gezien dat ik zestien jaar ben geworden. De eerste die aan mij denkt en moeite heeft gedaan om me op te zoeken. Soms vraag ik me af of ze weten dat ik hier ook in dit grauwe, grijze en sombere gebouw leef. Ik lijk wel 80 procent onzichtbaar voor ze, behalve voor Lenny. Hij is op zijn manier ontzettend aardig voor mij, meer dan de tederheid die hij me geeft ken ik niet.
Ik glimlach mager en staar naar mijn bord. Ik weet uit bronnen dat de meesten op hun verjaardagen uiteten gaan, zelf mogen kiezen wat ze eten, een feestje mogen geven, liedjes zingen, iets leuks gaan doen. Ik stel me voor hoe het is om een vriend te hebben om plezier mee te hebben. Ik verlang er voortdurend naar. Ik droom er zelfs over. Dan kruipen er miljoenen rozenblaadjes over mijn wangen heen. Ik schaam me zo diep. Zo diep. Mijn wangen worden appels. En toch verlang ik ernaar om iemand te hebben waarmee je avonturen beleeft… maar dan slik ik de harde waarheid in. Ik verlang en droom van onmogelijke dingen. Had ik maar een vriend om troost bij te zoeken. Een vriend die naar me glimlacht en zegt: ‘alles komt goed.’
Een verjaardag zoals ik droom bestaat hier niet. Mijn verjaardag is niet bijzonder, maar dat ben ik gewend. Ik ben anders, vertellen ze me. Wij zijn anders, zeggen ze.
“Hé dromer,” zegt Lenny. Hij haalt me uit mijn gedachten en mijn ogen kijken hem weer aan. “Ik heb nog iets voor je.” Nu ben ik verrast en nieuwsgierig.
“Iets voor mij?” vraag ik zacht. Ik schraap gauw met mijn lepel het laatste restje van mijn bord af, stop het in mijn mond en slik het door. Ik duw het bord van me vandaan en ga recht zitten. Hij glimlacht nu breder alsof zijn glimlach op elk moment van zijn gezicht af kan vallen. “Kom op dan.” Ik hoor hem grinniken en voel me opgelaten. Misschien is vandaag toch nog een klein beetje bijzonder. Zijn hand pakt mijn arm en maakt mijn hand open waarin hij het cadeau legt. Ik maak het gretig open als een wolf die eindelijk haar prooi heeft gevonden. Ik kijk naar het subtiele, kleine voorwerp wat ik in mijn handen heb en frons mijn wenkbrauwen. “Wat moet ik met dit?”
“Je bedoelt een joint schat.” Ik begrijp hem niet. Ik staar naar het ding dat dus een joint is. Die naam komt niet in mijn woordenboek voor. Ik smeek om vrijheid, de wens om meer kennis te hebben, meer ervaring te hebben met de wereld. Ik ken misschien nog net 50 procent van de gehele wereld, maar zelfs dat betwijfel ik zeer.
Mijn enthousiasme is zoals gewoonlijk te veel voor wat ik daadwerkelijk ontvang.

HA
Eerste volger :grinning:
Nu even lezen…

HAH
TWEEDE VOLGER

Nu ook ff lezen

I likkkkke iT

Ah, heel leuk Dodo! En yess, ik heb credits, wat ben je toch leuk :grinning_face_with_smiling_eyes:

Ik volg ook! *wilde hier een smiley neerzetten maar hij deed het niet* *kuch

Lijkt me erg interessant! Ik ga volgen :slightly_smiling_face:

klinkt interessant ! ik volg :slightly_smiling_face:

Natuurlijk volg ik het verhaal van mijn echtgeno(o)t(e)
Je weet dat ik verliefd ben op je schrijfstijl dus dat hoef ik vast niet te zeggen.

Aaahw super leuk dat jullie volgen en bedankt <3

IK VOLG OOK!!!11

Nog nooit een verhaal gevolgd op Girlscene, maar ga toch proberen het bij te houden. Interessant :slightly_smiling_face:
+1 :grinning:

Dingdong! Nieuwe volger meldt zich!

Klinkt heel erg interessant en je hebt ook een fijne schrijfstijl,
Ben benieuwd waar het verhaal naartoe gaat.

Jaaa dooo, ik volg :heart::heart::heart::heart:

Oeh Dodo ik luv je schrijfstijl (^.^)

Jullie zijn zo lief, echt allemaal super bedankt voor de reacties. Dat maakt me echt blij en helemaal vrolijk!

  • nog steeds hoofdstuk 1 -

“Niet tegen je ouders zeggen dat ik je een joint heb gegeven.” Hij knipoogt naar me terwijl ik probeer achter te halen wat ik ermee moet.
“Het is een dom ding wat bij het afval hoort.” Net zoals ik, voeg ik in mijn gedachten toe. Hij zucht, pakt het ronde, langwerpige voorwerp uit mijn handen en stopt het tussen zijn lippen.
“Zo moet het, je steekt het tussen je lippen en–” mompelt hij onduidelijk. Hij haalt het ding uit zijn mond zodra hij ziet dat het niet voor verduidelijking zorgt. “Maar dan moet je nog wel een aansteker hebben. Ken je het gebruik van een sigaret?” Ik schud mijn hoofd en de onbegrip is af te lezen aan het aantal rimpels op mijn voorhoofd.
“Wat moet ik ermee?” vraag ik hem nogmaals. “En wat the he–“ Ik herstel mezelf. “Wat is in hemelsnaam een joint? En waarom zouden mijn ouders het niet mogen weten dat ik een joint heb gekregen?” Hoewel ik niets met ze deel en vrij weinig met ze praat, vraag ik me toch af waarom ik het niet mag vertellen.
“Het is verboden vandaar. En omdat het ons geheim is.” Ik trek mijn mondhoeken omhoog. Dat klinkt meer dan aantrekkelijk. Verboden dingen zijn hemels.
“Dus nu delen wij geheimen.” Lenny, een man van 28 jaar die je soms jonger zou inschatten, knikt naar mij.
“Dat is inderdaad wat ik bedoel, dromer.”
“Ik ben geen dromer,” grom ik. Hoewel ik wel vaak droom en naar dingen verlang, maar dat geeft hem niet het recht om mij dromer te noemen. Het heeft aan de andere kant ook wel een sexy tintje als hij me zo noemt.
“Je bent wel mijn kleine dromer.” Ik geef hem een schop onder de tafel met mijn voet tegen zijn been aan. Misschien zou hij nu als een krakkemikkig-één-benige-Lenny me uitleggen wat een joint is of me verder met rust laten. Dat laatste wil ik niet, ik mag hem meer dan welke idioot die hier dan ook in zo’n witte lange labjas rond loopt. Echter is zijn grijns niet van zijn gezicht af te wassen, zelfs niet met kilo’s zeep vrees ik.
“Expert dokter Joint,” sprak ik hem aan, “gaat u mij nog een uitleg geven?” Hij likt over zijn lippen en hij krijgt op dat moment een bericht binnen. Tijd om de mouwen uit te steken en zichzelf te hijsen in zo’n vervormde lelijke labjas, stinkend naar pleisters en andere chemische spullen. Ik kan niet ontkennen dat ik teleurgesteld ben.
“Ik beloof je dat we zo snel mogelijk een nieuwe date hebben en dan zal ik je alles uitleggen, dromer. Maar ik moet nu echt weg. Het spijt me.” Ik wuif zijn verontschuldiging weg, hoewel ik met moeite mijn glimlach op mijn gezicht geplakt houd. Ik heb zo het gevoel dat de lijm bijna loslaat. Hij drukt een kus op mijn wang. Ik staar naar Lenny tot hij helemaal uit mijn gezichtsveld is. Zijn dreadlocks geven hem karakter. Ik heb moeder vaak genoeg horen klagen over de onhygiënische troep die hij met zich mee draagt. Het is mij een vraag hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om zijn dreadlocks te houden ondanks moeders strenge eisen en blikken. Het feit dat Lenny moeder dwars zit, maakt hem voor mij alleen maar interessanter. Lenny is misschien wel de persoon die er het dichtstbij komt om vriend genoemd te worden.
Ik laat mijn hoofd zakken op mijn armen als ik alweer alleen aan een tafeltje zit in de eetzaal, starend naar de joint die voor me op tafel ligt. Ik pak hem van de tafel en stop hem in de zak van mijn vest. Het feit dat ik nu een verboden joint in mijn bezit hebt, voelt stiekem een beetje te prettig.
Het gaat meestal zo. Andere dingen zijn belangrijker en nog nooit ben ik op de eerste plaats gezet. Iedereen is alsmaar druk terwijl ik het meeste van de tijd doods uit mijn ogen staar en me kapot verveel. Elke dag begint op elkaar te lijken. Het is een nachtmerrie.

Heey je bent toch een topic gestart!
Leuke stukjes :slightly_smiling_face:

Als ik je stukjes lees, lijkt het bijna alsof ik water naar binnen slok of naar muziek luister. Echt, je schrijft echt vloeiend. Mooi doris, echt heel mooi!