Lynn's change

[i]Ik kreeg laatst een idee voor een nieuw verhaal, dus ben ik weer begonnen met schrijven. :'D De titel is nog niet zeker, die moest ik even snel bedenken, haha. Ik hoop dat jullie het wat vinden. En voor verbeteringen/ commentaar/ reacties / eventuele spelfouten sta ik open!

Korte beschrijving: Het verhaal gaat over een meisje Lynn die het zat is haar om een leven te leiden wat saai en veel te gewoontjes is. Samen met haar vriendin gaat ze daar wat aan doen!

Veel lees plezier! ^^
[/i]

Beste lezer, of misschien beter gezegd, beste lezeres, want een jongen moet wel heel verwaand en abnormaal zijn om zo’n verhaal te lezen zoals dit.
Bereid je voor op het verhaal over mijn fantastische leven! (En och, wat hou ik toch van sarcasme!) Ja, krankzinnige lezeres, ik weet wat je nu denkt; dit is vast en zeker weer het zoveelste verhaal over een populair, langharig,blond pubermeisje. Zo iemand waarvan de ouders stinkend rijk zijn en dus wordt ze elke dag gebracht met de limousine en opgehaald met een onderzeeër, enig, en ze heeft met de hotste, populairste jongen van de school verkering. Tenslotte wordt ze vijf keer ontmaagd en drie keer zwanger. (Ik hoop voor haar van dezelfde jongen). Want zo gaat het extreme leven van de meeste meiden er tenslotte aan toe.

Mijn leven in ieder geval niet.

Mijn leven is eigenlijk precies het tegenovergestelde.
Haak hier af, als je wel iets beters met je tijd de doen hebt. Oké ik zal mezelf voorstellen, ik ben Lynn, zeventien jaar, ik woon gelukkig met mijn twee ouders in een niet al te groot stadje en ga braaf naar school met het grootste plezier. Happily ever after. Je zou mijn leven kunnen beschrijven als normaal.

Begin je het al saai te vinden? Soms zou ik wel willen dat mijn leven wat extremer was. Ik ben het zat om normaal te zijn. Misschien moet ik me maar is opgeven voor parachutespringen met puppy’s in de Alaska… Of een extreme make-over houden, en veranderen in zo’n blonde chearleaderkut, of een groen-harige punker met zes piercings. Oke… misschien niet zo’n goed idee. In ieder geval, er moet wat gebeuren in mijn leven, want straks lig ik op de grond met spastische trekjes, en krijg ik dezelfde tekenen die het hondje van mijn tante ook altijd had. Helaas is die daardoor dood nu. (Het kan ook aan mijn tante liggen).

Dus, beste lezer, wil je je tijd graag verspillen aan het lezen van een verhaal over mij, met mijn doodsaaie leven, lees dit verhaal dan WEL.
En voor de rest van de mensen… lees mijn tot nu toe saaie leven dan vooral NIET!

verder :slightly_smiling_face: het leest goed!

Verder

Ik vind het wel grappig, en herkenbaar xd Ga maar snel verder. Het is te interessant om niet te doen.

Ik ga het verhaal WEL lezen, want het is leuk geschreven xD

Weet nog niet zo goed wat ik van je verhaal moet vinden, maar ga maar verder :slightly_smiling_face:

Wel een paar kleine opmerkingen:
In je eerste alinea heb je een kettingzin: “Ja, krankzinnige lezeres … en 3 keer zwanger”

“Oké ik zou mezelf voorstellen … met het grootste plezier.” in deze zin komt de ‘en’ na een komma, de komma moet je weglaten.

Ik ga dit verhaal lezen!!

Dankjulliewel.
En bedankt voor de correcties ik zal het verbeteren. :relieved:

aww je moet verder!

Leuuk! Verder schrijven (:

Leest heel fijn en is erg herkenbaar, snel verder!

Haha, bedankt heb het verandert. :slightly_smiling_face:

Zo, was de hele dag weg maar nu toch weer een stukje. ^^

Zoals altijd doet Melissa alsof ze me tien jaar niet gezien heeft als ze me ziet. ‘Lynn!’ gilt ze als een bezeten chimpansee wanneer ik haar om de hoek van de kluisjesruimte zie komen. Ze komt op me afrennen en vliegt me om de nek. Ze lijkt nog net niet op de mensen uit een scene van die film, die gillend wegrennen voor Godzilla. Ik wurm me uit haar greep, ik was immers bijna gewurgd, en laat mijn scheikunde boeken vallen, die ik zojuist in mijn overvolle tas probeerde te proppen.
‘Ook hallo Mel, bedankt voor het op de proef stellen van mijn nekwervels’ zeg ik lichtelijk geïrriteerd terwijl mijn boeken opraap.
‘Nou… sorry,’ Melissa kijkt me verontwaardigd aan en trekt een pruillipje. Ik probeer mijn mondhoeken omhoog te laten krullen, om een lachje te vormen, wat zoals altijd goed overkomt tot Melissa. Ze glimlacht.
‘Ach bekijk het positief, over 2 jaar heb jij vast de sterkste nek van de wereld.’
Ik kijk op mijn rooster en zie dat ik alle boeken heb en sluit mijn kluisje.
Mijn loodzware tas sla ik over mijn schouder, voor zover mijn schouder die kan dragen en Melissa slaat haar arm door de mijne en samen lopen we richting de kantine.

‘Wat?!’ zeg ik verstoord omdat ik net een sandwich naar binnen wil werken tegen Matt, die ik vanuit mijn ooghoeken met een brede lach naar me zie kijken.
‘Wat?!’ antwoordt Matt plagerig terug, nog steeds met dezelfde glimlach.
‘Wat is er zo om te lachen?’ antwoordt ik nu met een mond vol kaas sla en tomaat, waarschijnlijk gross om aan te zien. Hopelijk laat dit hem stoppen met glimlachen.
‘Je eet zo grappig.’
Ik geef hem een schop van onder de tafel.
Ja, onze vaste tafel waar we al jaren zitten met ons vriendengroepje, ik weet hoe cliché dit klinkt.
‘Ik moet me oriënteren op mijn sandwich, sorry even geen aandacht voor jou nu Matt,’
‘Auw! Nu doe je me 2x pijn!’ zegt Matt overdreven.
‘Ja… ik weet hoe dit voelt Matt. Gebroken hart en gebroken teen… Maar ze kiest toch voor mr. Cheesy, ik bedoel… met jou ziet ze geen toekomst,’ bemoeit Mel zich met het gesprek als een alleswetende relatietherapeute, een rol die ze de laatste tijd graag vaak aanneemt.
Ze pakt mijn sandwich, kennelijk dus ‘’mr. Cheesy’’, met beiden handen vast en voordat ik iets kan doen beweegt ze het met hypnotische bewegingen voor Matt zijn gezicht. Matt wil het broodje uit haar handen slaan en maakt omzwaaiende bewegingen.
Het ziet er debiel uit.
Ja ik weet wat je nu denkt, mijn vrienden zijn soms idioten. Vaak. Altijd.
‘Straks raakt hij nog in een kaastrans,’ zegt Mel giechelend.
‘Mel!’ nijdig gris ik het inmiddels zielige, kleffe broodje uit Mel haar handen, en neem er snel een hap van. Je weet maar nooit of ze het weer afpakt.
‘Mel….’ zeggen Matt zuchtend.
‘Je vroeg er zelf om Matt. Maar ik weet wat, jij mag onze beste vriend zijn, oké?’
Matt knikt nu instemmend.
‘Het is altijd fijn als ik alle relaties weer geordend heb en mensen weten op welke plek ze staan,’ zegt Mel trots.

leest goed!

leuk verhaal!

Top! ga verder (:

Bedankt voor jullie reacties! Weer een stukje. :slightly_smiling_face: Oja, en natuurlijk alvast een happy 2012!

-------

Lauren, een vriendin van Mel met rare sproetjes op haar voorhoofd, dus daardoor ook een soort van vriendin van mij, tikt me aan. ‘Kijk, dat is die knappe nieuweling, een senior geloof ik.’ Ik kijk op vanaf mijn sandwich en aan de overkant van de kantine staat inderdaad een onbekende lange jongen bij een clubje chearleaders.
Ik neem zijn gedaante van top tot teen in me op en merk dat ik sta te staren. Hij merkt dat kennelijk ook, want onze blikken kruisen elkaar wanneer hij opkijkt vanuit zijn gesprek. Twee helderblauwe ogen kijken me aan en een er ontstaat iets op zijn gezicht, wat denk ik een grijns moet voorstellen.
Het duurt een paar seconden voordat ik weer naar Matt kijk, die met wilde gebaren iets duidelijk probeert te maken waarna ook Mel en Lauren wilde gebaren beginnen te maken en uiteindelijk beginnen te lachen.
‘Er zit…. een stukje kaas op je kin,’ proest Mel uit. Ik voel mijn wangen warm worden wanneer ik het stukje van mijn kin veeg, en samen moeten we lachen.
‘Arme mr. Cheesy!’
‘Je keek wel heel obsessief naar die jongen,’ zegt Mel nog steeds lachend.
‘Right Mel…’ Soms wordt ik er gek van, ik hoef maar een seconde naar een jongen te kijken en Mel trekt er meteen de conclusie uit dat ik verliefd ben.
Zo was er een keer een Koreaanse jongen waar ik een praatje mee maakte. Mel trok meteen de conclusie dat het liefde op het eerste gezicht was en nog geen week later had ik een date met mijn zogenaamde nieuwe Koreaanse ‘liefde’. Onze date was een etentje in een restaurant, natuurlijk Koreaans. Het enige waar we over praatten was het Koreaanse huwelijk en daarna wilde hij graag dat ik zijn ouders zou ontmoeten. Nooit meer gezien die jongen.
‘Hij is schattig. Echt iemand voor jou,’ onderbreekt Mel me, nog niet van plan van haar standpunt op te geven.
‘Awww jaa…’ zegt Lauren die me nu ook met een soort van Panda gezichtje aankijkt.
‘Jongens… ik val echt niet op zo’n vreselijke droplul, die niks anders te doen heeft dan aandacht zoeken bij die bimbo’s.’ Terwijl ik het zeg maak
Ja, dat meende ik echt… Al moet ik toegeven hij had mooie ogen en een grappige grijns.

Als ik even later opkijk, staat de nieuweling nog steeds bij die chearleaders, die als een kluitje hongerige wolven om hem heen staan. Alsof hij een biefstuk is en ze al maanden niet hebben gegeten. Ze kwijlen nog net niet. Och, wat haat ik die bimbo’s. Met hun hoge paardenstaarten en inkijk van 20 centimer. Kelsey staat in het middelpunt zoals altijd en probeert duidelijk te flirten met de onbekende jongen, je zou haar ook de kwijlende opperwolf kunnen noemen, de roedel volgt haar altijd. Ze lacht alsof ze erbij neervalt wanneer de nieuweling iets zegt. Zou ze maar neervallen… Als een kleffe muur staat ze om hem heen, ik wed dat ze hij over een week het honderdste vriendje is van haar. Kotsneigingen krijg ik ervan.

verder!!!

Extra lang stukje vandaag omdat ik gister niks gepost heb. :slightly_smiling_face:

-------

Elke dag gaat volgens hetzelfde gewoonlijke ritme:

  1. Wekker gaat
  2. Snooze
  3. Wekker gaat
  4. Wekker uit
  5. Gillend een half uur te laat wakker worden
  6. Mezelf al tandenpoetsend en cornflakes etend in een jeans hijsen
  7. Naar school gebracht worden door m’n moeder die me 100 keer knuffelt en kust en me vervolgens uitzwaait met de naam Beertje
  8. Me schamen en een gezicht trekken alsof het een of andere vreemde onbekende vrouw is die me Beertje noemt
  9. School
  10. Huiswerk
  11. Mel belt en ik moet het zoveelste verhaal aanhoren wat eigenlijk nergens over gaat
  12. Slapen

Er gaat dus een week voorbij, die ik niet de moeite waard vind om te beschrijven.
Vandaag ging anders…

Als ik het schoolplein oploop staat Mel te wachten bij het schoolgebouw. Haar linkervoet slaat driftig op de grond en haar ogen gaan over het schoolplein totdat ze mij gevonden hebben. Alsof ze een slechte detective is. Ze komt op me af rennen. ‘Lynn! Je weet nooit wat je vandaag gaat doen!’
‘Wat ik ga doen?’
‘Vandaag zijn de audities voor het schooltoneelstuk. Dat wist je toch wel.’
Ik blijf stil terwijl mijn hersens kraken, ik had me toch niet opgegeven voor de auditierondes? Ik heb niks met toneel. De eerste en laatste keer dat ik op het toneel stond was op de lagere school. Het was een stuk over gezonde groenten. Ik moest broccoli spelen. Mijn enige zin was dan ook: ‘Ik ben heel gezond’. Helaas was ik mijn tekst vergeten en stond ik daar knalrood, ze hadden mij beter de rol kunnen geven van rode biet, waarna het hele publiek moest lachen. Behalve mijn moeder, die al na mijn opkomst 3 zakdoeken bij elkaar huilde.
Ik denk dat ik plankenkoorts heb.
‘Dus?’ zeg ik na een korte stilte. Ik hoop toch niet dat Mel gaat zeggen wat ik denk dat ze gaat zeggen.
‘Dus… jij gaat vandaag auditie doen!’

Mel slaakt een gilletje.
‘Ik heb je opgegeven twee weken geleden,’ gaat Mel verder als het van mijn kant stil blijft.
‘WAT?!’ Mijn mond valt open.
Even denk ik dat ik ga flauwvallen. Ik moet me bedwingen want het liefst wil ik Mel nu wurgen.
NEE NEE NEE NEE NEE, DIT KAN NIET.
‘Mel ik ga GEEN audities doen voor dat stomme toneelstuk, en als je denkt dat je me daarvoor kan dwingen dan heb je…’
Ik kan mijn zin niet afmaken of Mel sleurt me met geweld aan mijn arm mee het schoolgebouw in.
‘De audities zijn zo,’ zegt ze eenmaal in het schoolgebouw alsof ze niet gehoord heeft wat ik zojuist tegen haar heb gezegd.
Ze trekt me mee naar een tafeltje waar ze mijn naam opzegt. De jongen achter het tafeltje kruist mijn naam af.
‘Lynn Bennet, je auditie is om 9 uur.’
‘Dit is een misverstand. Het zit zo mijn vriendin had het debiele idee me opgegeven voor dit… Maar ik…’
Maar het gezwel heeft geen aandacht meer voor mij en kijkt naar een meisje achter me die haar naam opzegt.
‘Je wordt bedankt Mel,’ zeg ik nijdig.
Kennelijk hoort Mel het duidelijke sarcasme in mijn woorden niet en ze glimlacht naar me.
‘Ik weet het, je moet echt gaan voor de hoofdrol Lynn. Succes!’
Ze geeft me een kus op mijn wang en huppelt met kleine pasjes weg.
Daar sta ik dan.
In een wenk zie ik Matt voorbijlopen.
‘Matt!’
Zijn bruine haar valt warrig over zijn voorhoofd.
‘Hey Lynn, ik hoorde van Mel dat je auditie gaat doen voor het schoolstuk,’ zegt Matt glimlachend.
‘Ja, erg leuk. Gedwongen en meegesleurd bedoel je,’ zeg ik nog steeds nijdig terwijl ik met een pijnlijk gezicht over mijn arm wrijf.
In plaats van ook maar even aan mij te denken en wat medelijden te tonen om mijn arm, die waarschijnlijk voor altijd gehandicapt zal blijven, wordt Matt zijn glimlach alleen maar breder.
‘Ja lach maar,’ zeg ik geïrriteerd.
‘Je kunt het best.’ Hij laat zijn hand een paar tellen op mijn schouder rusten.
Zijn hand voelt vertrouwd.
‘Eh, ik moet gaan, ben al te laat. Succes Lynn!’
De grip van de vertrouwde hand rond mijn schouder vermindert en laat los. Matt kijkt nog een keer grijnzend om en loopt dan weg.
Ik voel mijn zelfvertrouwen dalen naar level 0.

verder?