[LOVESTORY] Dernière chance.

http://i40.tinypic.com/25uocwm.jpg

[b]Victoire en Romeo zijn heel erg verliefd op elkaar, maar als blijkt dat Victoire een dodelijke ziekte heeft, staat hun hele leven op z’n kop. Romeo draagt een afschuwelijk geheim met zich mee, durft hij dit aan Victoire te vertellen? Zijn Victoire’s vermoedens waar en kan Romeo haar helpen om in leven te blijven? Laatste kans om het verhaal te vertellen, laatste kans om je geliefde te redden…

Een vampire lovestory.[/b]

[i]Proloog
Nooit zou je de lippen van je geliefde kunnen voelen, als je niet de kans nam om haar te redden. Was het God’s wil? Wilde Hij dat je haar zou redden? Had Hij je daarom in een monster veranderd? Afschuwelijke dingen laten doen, laten zien? Je wist het niet. Wat je wel wist, was dat je van haar hield. En voor altijd zou doen. Maar zou je dit haar aan willen doen? Zou je haar zo veel pijn willen doen? Zoveel laten lijden? Alleen omdat je zelf niet zonder haar kon? Dat was een beetje egoïstisch, en dat wist je zelf ook heel goed. Als zij zou sterven, had jij niks meer om voor te leven. Ze was een engeltje, zo mooi vanbinnen. Ze straalde licht en liefde uit. Zo iemand zou niet in de hel komen. Zoiets was niet voor haar weggelegd. Nee, zo’n lot was voor jou. En dat was wat je verdiende ook.

Ze lag op haar bed, haar haren als een waaier om haar heen. Zo schoon, zo wonderschoon. Zo mooi. Dit was je laatste kans. Zou je je geliefde doden?[/i]

Wauw, je manier van schrijven is echt heel goed!! Het leest echt heel fijn en heel boeiend.
Het onderwerp spreekt mij alleen niet zo aan.

Thx :grinning: Wel jammer dat het onderwerp je niet zo aanspreekt, toch bedankt voor je reactie :grinning:

van mij mag je wel verder. x]

Ik ben al bezig ^^

http://i40.tinypic.com/25uocwm.jpg

1~ I never had angels by my side.
liedje bij dit stuk

Victoire schrok wakker. Ze had een nare droom gehad. Het was raar, een maand lang al zag ze dromen over Romeo die haar beet, en dat de mensen in de stad hun toen verbrandden… Ze wist niet wat ze hierover moest denken. Ze zag vaker wel zulke dromen die uitkwamen, maar zo’n droom… Zoiets was echt raar, ze kon het geen betekenis geven. Ze keek op haar klok. Het was 04.00, onmogelijk om nu nog te gaan slapen. Haar raam stond open. De wind liet haar gordijnen rustig wapperen. De maan wierp een aangenaam licht naar binnen die haar ivoorkleurige nachthemd deed oplichten. Zuchtend stapte ze uit bed. Haar gitzwarte haren deinden op en neer met elke stap. Ze keek naar buiten, en had opeens de drang om te gaan wandelen. Het was net alsof iets haar riep. Ze stapte uit haar nachthemd en deed haar kast open. Snel schoot ze in een zwarte broek en een mokka kleurig dik vest. Ze deed haar snowboots aan en liep terug naar het raam. Langzaam stak ze een been uit de vensterbank. Naast haar raam stond een grote, oude boom waaruit ze ongemerkt naar buiten kon glippen. Ze klom naar beneden en landde geruisloos neer op de grond. Langzaam liep ze richting het bos. Ze hoorde een wolf huilen. De mist, die daarnet nog een beetje vaag was geweest maar prima zicht vertoonde, was inmiddels erg dik geworden. Victoire keek achterom, maar het enige wat ze zag was wit. Het was onmogelijk om nu nog haar huis terug te vinden. Misschien trok de mist straks wel weg, anders zou ze wel gewoon hier blijven. Het was toch maar bos. Met dieren en zo. Bah, nu ze er aan dacht was het toch wel een beetje eng. Ach ja, eigen schuld. Had ze maar niet weg moeten glippen. ‘‘AU!’’, riep Victoire. Ze was met haar hoofd tegen een tak aangeknald. Mokkend wreef ze over haar hoofd. Ze hoorde weer de wolf huilen. Snel liep ze in de tegengestelde richting waar het geluid vandaan kwam. Ze hoorde takjes achter haar ritselen. Inmiddels was ze aan het rennen. Ze keek achterom, niet merkend dat haar voet zonk. Ze keek verbaasd voor zich. Drijfzand. ‘‘Shiiiit’’, fluisterde ze, met haar hand voor haar mond. Ze zette grote ogen op en keek nog eens naar beneden. Dit was echt… drijfzand? Boven zich hing een lage tak. Rustig probeerde ze hem te grijpen. Net toen ze grip had, knalde er iets vanachter tegen haar aan, verloor ze haar grip en zonk ze tot haar schouders toe in de drijfzand. ‘‘Wat de… Help! Iemand! Hallo! HELP ME!!’’ Twee sterke handen grepen haar beet en trokken haar aan de kant. Iets dat voelde als een steen knalde tegen de achterkant van haar hoofd aan. Toen werd alles zwart.

vinden jullie het trouwens handig als ik bij elk stuk dat plaatje er neer zet? ik dacht, zo valt er makkelijker onderscheid te maken tussen stukken en gewone berichten…

Nogal Twilight-stijl…
Maar wel geweldig geschreven, je hebt talent!

http://i40.tinypic.com/25uocwm.jpg

2~ Imma keep it moving.
liedje bij dit stuk
@ Marie: Zo zijn bijna alle vampire stories, haha ;p Maar ik ga de vampier wel naar mijn eigen smaak aanpassen.

Heb je ooit het gevoel gehad dat je… dat je niks betekende? Gewoon een dwalend ziel op de wereld? Niemand kent je, wilt je kennen, belt je, zoekt je op… Zo voelde Victoire zich nu. Precies zo. ‘s Ochtends was ze wakker geworden met barstende koppijn, in haar eigen bed en een vage herinnering over bos en modder. En iets dat heel veel pijn deed. Ach, wat maakte het ook uit. Ze was al drie uur wakker, nergens enige ouders te bekennen (wat haar niet verbaasde, ze waren bijna elke dag weg, waarheen had ze zich nooit afgevraagd), geen van haar vriendinnen had haar gebeld (niet dat het haar zo veel boeide, ze had sowieso niet zo veel vrienden, dus ja…) en haar broer had ook niks van zichzelf laten horen (hing natuurlijk weer ergens op straat met z’n scooter bij de hand…) Zuchtend ging ze aan het ontbijt zitten. Tosti kaas-tomaat, glas melk en een croissant. Zwijgend ging ze eten. Ze herinnerde zich echt niks meer van gister, alsof iemand haar herinneringen uit haar had gehaald of zo. Haar speciaal ingesteld liedje (ludacris ft trey songz - sex room) voor Romeo speelde. De foto die ze erbij had ingesteld keek haar grijnzend aan. Stralend witte tanden, ivoorwitte huid, glanzende, groene ogen en zwart haar. Romeo. Ze kende hem al vanaf de kleuterklas, maar hij was bij het begin van de middelbare school verhuisd naar Engeland. Hij was nu ongeveer 3 maanden terug en ging ook alweer naar school. Hij was heel erg veranderd. Normaal had hij altijd een tintje gehad. Zelf zei hij dat het door het weer kwam. Snel nam ze op.
‘Hi baby, waddup?’, hoorde ze zijn warme stem zeggen. Ze begon te grijnzen, hij praatte altijd zó schattig, met een licht accentje.
‘Niks, alleen thuis en zo. En jij?’ Ze hoorde hem rommelen met iets dat klonk als papier en iets kraken, het klonk als chips. Romeo kennende was het ook echt chips. Hij was een enorme veelvraat, maar het ging altijd direct naar zijn spieren toe.
‘Hmm. Wil je dat ik langs kom? Ik heb wat goeie films gedownload laatst, misschien kunnen we daar naar kijken? Of jouw eeuwige Harry Potter, haha!’, grinnikte hij.
‘Niet pesten ja! Het is wel toevallig de beste film ooit!’ Ze hoorde hem lachen vanaf de andere kant van de lijn.
‘Ik kom rond een uur of zeven, oké? Love you!’
Zuchtend hing ze op. Er was nog iets raars met Romeo. Hij verscheen tegenwoordig alleen maar s’ avonds bij haar thuis. En altijd als hij er was, begon het weer langzaam te veranderen. Het werd donker en regenachtig. Een keer, toen hij heel erg boos was, was het opeens gaan onweren. Ze waren toen met de hele klas buiten, en een jongen had Romeo beledigd, waar het over was, was ze alweer vergeten. Romeo liep met gebalde vuisten op hem af, kille blik, zijn mond een beetje open zodat je zijn scherpe hoektanden zag. Het was beginnen te onweren, heel erg. Bliksem sloeg maar een meter verder van waar de jongen stond in. Niemand heeft Romeo daarna ooit nog durven te beledigen, ze schenen verband te leggen met de omslag van het weer en Romeo’s stemming. Zelf vond ze het maar onzin. Zuchtend at ze verder aan haar inmiddels koud geworden ontbijt. Sommige dingen kon ze simpelweg niet verklaren.