Lots of Love [verhaal]

(Ja, dit is een nieuw verhaal van mij in drie dagen, maar ik zat al vrij lang met dit idee in mijn hoofd.)

Annelotte is een meisje. In de normale inleiding zou er gestaan hebben dat ze een heel normaal meisje is. Maar liegen mag niet. Annelotte is niet bepaald mooi. Ze is saai. Ze houdt van lezen en schrijven, van make uppen en interieur. Ze houdt van rechten en oude boeken, en ze houdt van films kijken. Ze houdt van paarden en van honden, en doet niet vaak iets opwindends. Voor de rest is Annelotte geen heel knap kind. Ze is mollig, klein, en heeft veel puistjes. Daar is ze heel erg onzeker over. Maar ze heeft wel de borsten van een volwassene. En lang blond haar. Voor de rest kan ze goed met volwassen omgaan, maar veel bijzonders gebeurt er nooit in haar leventje. Of het is negatief…
Maar dan wordt haar wereld op zijn kop gezet door een jonge man.
Benieuwd geworden naar het leven en de liefde van Annelotte?
Voel je vrij om het te volgen!

(Dit speelt zich af op een diner)

Ik probeerde mijn aandacht te vestigen op het raam tegen over me, waar toch eigenlijk niks interessants gebeurde. Als ik maar niet hoefde te letten op de persoon die naast me zat. De persoon aan mijn linkerkant was weinig bijzonders, hij praatte de hele tijd tegen me aan. Eigenlijk wilde ik tegen hem schreeuwen dat hij nou eindelijk eens zijn mond moest houden. Maar de andere persoon die naast me zat, trok meer mijn aandacht. Elke keer wanneer hij zijn mes in zijn stuk vlees op zijn bord zette, dan voelde ik zijn warme arm tegen de mijne aankomen. Dan voelde ik vlindertjes vanuit mijn arm naar de rest van mijn lichaam vliegen.
Dit was een geweldig gevoel. Ik kende deze persoon pas een paar uur, maar ik was voor het eerst van mijn leven verliefd. Nou heb ik het steeds over deze persoon.
Veel heb je niet aan die uitleg? Wie is die persoon?
Het is Edward.
Nee, niet Edward van Twilight.
Mijn Edward. Maar ook die van iemand anders. Edward had al een vriendin.
En Edward is oud. Niet een jaar, of twee jaar ouder. Edward is 8 jaar ouder dan ik. Edward is volwassen. ‘Heey,’ zegt hij, en hij stoot me aan.

Ik schik me half dood, voordat ik hem aan kan kijken.
Als ik hem aankijk smelt ik weg, niet normaal hoe knap hij is.
Dan begint hij een verhaal tegen me, maar ik versta hem niet zo goed.
Ik luister alleen maar naar zijn mooie stem.
Dan worden de borden afgeruimd, en eten we ons toetje, terwijl ik naar hem luister.
Dan staan we op (ik en de rest van het feestgezelschap,) en lopend naast Edward blijft staan, een soort van afwachtend. Dan gebaar ik dat hij bij me moet komen. ‘Hier wachtte je zeker op?’ dan druk ik mijn lippen op zijn wang.
Dat is iets waarvoor ik veel lef nodig gehad heb.
Dan draai ik me om, loop iets wankelend op mijn hoge hakken naar mijn ouders, en laat me op de achterbank van onze auto neerploffen.
Ik ben voor het eerst van mijn leven verliefd.
En eigenlijk is het zo leuk nog niet.

Sinds het diner, kon ik alleen maar aan hem denken.
Op school, op vakantie, tijdens het sporten, tijdens het fietsen, tijdens het lezen, tijdens eten.
Je kon beter vragen wanneer ik niet aan hem dacht.
Het is nu bijna een jaar later. En ik ben nog steeds verliefd.

Dat heb ik nog nooit meegemaakt.
Zo verliefd ben ik nog nooit geweest, en dat wil heel wat zeggen.
Ik dacht gauw dat ik verliefd was.
Dat duurde een weekje of drie, maar nooit meer.
Als het nu al 12 maanden duurt, dan is het echt.
Iedere dag heb ik zijn facebook gecheckt.
Heb ik op zijn twitter gekeken.
Heb ik gehoopt hem tegen te komen.
Ik ben hem ook werkelijk tegen gekomen.
Veel meer dan een grapje en een groet is er niet gebeurd.
Zijn vriendin was er bij. Ik zuchtte en stond op, om de kamer uit te lopen.
Niet wetende dat ik Jacob misschien wel heel binnenkort tegen zou komen.