lotgenoten spreekangst

Hee meiden,

Ik moet volgende week een presentatie houden van 10 minuten
en ik zie er nu al als een berg tegenop.
Ik heb eigenlijk altijd al last van gehad…
Hebben meer mensen hier ervaring mee of misschien tips?

alvast bedankt xxx

Oh dit ken ik! Altijd, maar eigenlijk heel onlogisch voor mij aangezien ik wel kan optreden voor een volle zaal haha. Ik heb wel tips : focus je op 1 voorwerp in de klas, maar kijk natuurlijk ook de mensen aan. Oefen voor je spiegel, ouders, vriendinnen etc. Veel succes ! :hugs:

dankjewel :flushed:

Ik ken het ook wel een beetje. Ik blijf altijd wel een beetje zenuwachtig als ik een presentatie moet houden. Ik denk dat je vooral goed moet oefenen, bijvoorbeeld voor je ouders of voor een vriendin. Je merkt dan waarmee je problemen hebt (moeilijke woorden/lange zinnen). Je ouders of een vriendin kan dan ook zeggen wat je nog kan verbeteren.

Zorg dat je weet waar je over praat, maar leer het niet letterlijk uit je hoofd. Mocht je het dan kwijt raken, dan hoef je niet in paniek te raken: je weet waar je over praat dus dan is het gemakkelijker ‘improviseren’ en dan pak je vanzelf de draad weer op. Als je de zinnen echt gaat stampen, schiet je veel sneller in de stress als je een woordje verkeerd zegt.

Ik ontwijk presentaties altijd omdat ik het gewoon NIET durf. Voor Nederlands presentaties of presentaties die ik met een groep moet doen, maak ik dan een uitzondering. Maar reken maar dat ik weken van te voren al start met slapeloze nachten, paniekaanvallen en huilbuien. Ik vind het echt verschrikkelijk. Twee jaar terug heb ik tijdens een presentatie eens een black-out gehad omdat ik zo verschrikkelijk zenuwachtig was. Ik stond daar en ik was zelfs vergeten waar ik überhaupt mijn presentatie over ging doen.

De laatste keer dat ik een presentatie gedaan heb, was ergens in mei dacht ik. Drie weken van te voren begon ik met slapeloze nachten en kwamen de nachtmerries. Elke nacht had ik huilbuien, hyperventileerde, kotsneigingen… of terwijl, paniekaanvallen. Mentaal lijdt ik er dus ontzettend onder en ja het tast mijn gezondheid ook heel erg aan. Ik zit dan een paar dagen van te voren al aan de anti paniek (ofzo) pillen en op de dag zelf hebben die dingen geen eens nut meer zo erg is het. En wanneer ik voor de klas sta is het gene wat ik heb ingestudeerd meteen verdwenen en weet ik alleen nog maar de trefwoorden die op mijn papiertje zijn. Dus de presentatie die ik voorbereid had voor 10 minuten, is gedaald naar 2 minuten.

Ik vind het dood eng om voor een groep te staan. Ook al zijn het mijn eigen vrienden, no way dat ik voor hen het woord neem. Want zelfs bij mijn vrienden raak ik in paniek puur om het feit dat ik daar sta en iedereen mij aan kijkt. Hier heb je dus geen tips, maar wel ervaringen. Man, ik zou echt willen dat presentaties werden afgeschaft :’)

@eeyore

Ik zit nu ook al met een knoop in mijn maag, ik herken je gevoel.
En het ergste van alles is dat het een proefpresentatie is, 2 weken daarna
moet ik nog een keer…
Het moeilijkste vind ik om te beginnen met praten, dan kijkt echt iedereen je aan.
Ik wil hier zo graag van af maar ben echt radeloos…

Ik ben ook altijd zo zenuwachtig… de eerste zinnen lukt dan, maar daarna ga ik stotteren en ben ik de tekst kwijt en is mijn presentatie korter dan gepland… Ik tril ook altijd extreem en mijn stem bibbert… Wordt nog wat met mijn sectorwerkstuk presentatie…

Ik moet morgen een presentatie geven voor mijn studie en ik merk dat ik ook erg zenuwachtig ben haha… :flushed:
Ik ben niet bang om te praten of dat mensen naar me kijken maar meer dat ik iets vergeet, of dat ik van de 10 minuten die ik moet volpraten maar tot 7 kom doordat ik zo snel ga praten. Ik merk wel dat hoe vaker je presentaties geeft, hoe beter het gaat en hoe meer je je op je gemak voelt. Dus ookal denk je nu ooh wat is het vreselijk en nutteloos; uiteindelijk vind je het makkelijker (ookal is het maar een beetje haha).
Gewoon veel oefenen voor jezelf, vrienden of familie en rustig proberen te blijven.
Als je even niet uit je woorden komt, neem een hele diepe adem (boeien of het er raar uitziet haha) en dan komt je ademhaling automatisch weer op rust.

Oke even serieus, wat is er zo erg aan om een groep mensen zoals jij en ik toe te spreken?
Je praat over iets waar je voor geleerd hebt, relax! Ze snappen je!
Iedereen is wel eens onzeker en zenuwachtig, hun ook, ze begrijpen het als je het even niet meer weet.
Zet goede steekwoorden in je presentatie en probeer zo veel mogelijk over het onderwerp te kennen, maak de presentatie zo dat je weet wat je moet vertellen (met behulp van o.a. plaatjes/grafieken).
Jullie kunnen het, echt waar, het is gewoon een nieuwe situatie waar je aan moet wennen.

Het meisje waarmee ik het sectorwerkstuk deed had de verkeerde dia meegenomen. Stonden we daar in een zaal met een paar honderd man. We moesten echt alles improviseren

Wauw ik vind echt niet dat je school dat de leerlingen aan kan doen. Ze snappen self toch ook wel hoe dood eng mensen dit vinden. Ik weet ook nooit hoe ik moet beginnen en na mn presentatie krijg ik ook altijd hetzelfde kritiek: "je moet niet zo bibberen, je zinsopbouw is niet logisch (ivm dat ik in het midden van de zin al buiten adem ben door de zenuwen)

Dit vraag ik mij dus elke keer af. Maar het is makkelijker gezegd dan gedaan…

Ik vind het ook echt heel erg vervelend dat ik altijd dit gevoel heb.
Elk jaar hoef ik maar 1 keer te presenteren dus dan leer je het niet echt en blijft het spannend.
Ik heb ook altijd het gevoel dat ik de enige ben die zich zo voelt terwijl dat helemaal
niet zo is.

Ik moest in het laatste jaar van de middelbare elke maand wel een presentatie houden. De meesten waren gelukkig in een groep en op een een of amdere manier vind ik dat totaal niet eng. Misschien kun ie aan de leraar geven hoeveel je last van de zenuwen hebt?

Het is misschien eerst wel eng, maar je zult t moeten leren dus ik vind het juist goed dat ze het doen. Eerst oefenen zodat je dan tips krijgt wat je beter kan doen en daarna voor het echt…
Op de middelbare vond ik presenteren ook een ramp, maar je moet het leren en doen. Ik heb er ondertussen bijna geen moeite meer mee, omdat we regelmatig moeten presenteren. Op je vervolgstudie zul je ook moeten presenteren (ik hoor van heel veel studenten op verschillende studies dat ze moeten presenteren) en misschien als je later aan het werk bent ook nog wel eens…
Op de middelbare had ik ook het liefst allemaal briefjes met tekst zodat ik kon spieken en weet ik het, maar nu heb ik liever geen tekst meer en lul ik een eind weg voor de klas. En een beetje nerveus blijf ik ook. Maar echt niet meer zoals vroeger.
Het geeft helemaal niks dat je het nu nog niet kan (lijkt mij), maar oefening baat kunst.

Het is met presenteren écht zo dat hoe vaker je het doet, hoe minder erg het wordt. Nu is vaak presenteren natuurlijk het laatste waar je zin in hebt als je het eng vindt, dus dit is niet leuk om te horen, maar het is wel waar.

Op de middelbare school vond ik het ook verschrikkelijk, tijdens mijn studie ging het steeds beter en nu presenteer ik soms zelfs vrijwillig dingen omdat dat handig is voor werk. Door het vaak te doen word je steeds handiger in het maken van een goede opzet met goede steekwoorden (op een papiertje of powerpoint), waardoor je bijna niet kan vergeten wat je daarbij moet vertellen. Maar wat voor mij ook groot verschil maakt is of je weet waar je over praat. Ik moest een keer een ingewikkelde analyse presenteren waar ik geen bal van snapte en me doorheen moest bluffen en was dus doodzenuwachtig. Maar als ik iets presenteer wat ik goed ken, bijvoorbeeld een eigen onderzoek dat ik heb gedaan, is het véél makkelijker. Want dan weet je er alles van!
Mijn tip is dus: probeer toch zo vaak mogelijk te presenteren, het wordt steeds makkelijker. En kies zo veel mogelijk onderwerpen waar je verstand van hebt, want dan heb je meer het gevoel dat je het wel aan kunt.

O ja, leer nooit een verhaal letterlijk uit je hoofd, want dat komt een beetje raar over en als je dan de draad kwijt raakt is het erg lastig weer op te pakken. Beter is het om een paar kernwoorden/zinnen op te schrijven / een powerpoint te hebben die als rode draad door je verhaal heen gaat. En ga er dan staan niet met het idee “ik moet presenteren”, maar “ik moet even iets vertellen over iets waar ik veel vanaf weet”, alsof je het aan je ouders zou vertellen.

Wat impolite zegt! Ik ben vorig jaar bij een debatvereniging gegaan en dit heeft me zowel met het voor mezelf opkomen als met het houden van presentaties enorm geholpen. Wij moeten altijd binnen 15 minuten een hele speech voorbereiden, dus het is voornamelijk improvisatie. Een presentatie die je dan van tevoren hebt voorbereid lijkt daardoor een stuk minder eng. Bovendien, als er dan iets misgaat kan je altijd terugvallen op deze improvisatie skills. Misschien ook iets voor jullie om te proberen?

Tja, zou wel erg makkelijk zijn als alles wat leerlingen niet prettig vinden, of bang voor zijn, maar gewoon schrappen. Jij hebt plankenkoorts/spreekangst? Geen presentaties meer. Jij hebt faalangst? Geen toetsen meer. Jij hebt pleinvrees? Niemand hoeft meer uit huis voor school.

Dat is toch niet logisch? Je moet het oefenen er ermee om leren gaan, en juist daarom is het positief dat scholen dit doen. Anders leer je het nooit en heb je er later in je leven nog steeds last van.

Ligt meer aan de persoon zelf denk ik. Ja ik weet van mijzelf dat ik een slechte instelling heb wat betreft het ontlopen van presentaties. De meeste presentaties doe ik ook wel maar zoals bv Engels, no way. Je kan nu alles over mij gaan denken en ik schaam mij er zelf enorm voor dat ik het niet durf en dat ik het ook niet doe. Het klinkt misschien ooknals aanstelleritus maar geloof mij als ik zeg dat mijn gezondheid er echt onder lijdt. Natuurlijk kun je niet iedereen zijn/haar zin geven (wat erg jammer is overigens). Ik zou zo graag willen dat het gewoon anders was maarja helaaas.

Al hoor je tegenwoordig genoeg dat mensen met een bepaalde angst gewoon hun angst ontlopen. De meesten zoeken dan wel hulp en geven er 100% voor.