Lost and found

Een tweeling heeft elkaar pas teruggevonden: op hetzelfde moment dat Taylor haar problemen thuis ontvlucht, is Candice juist in de problemen gekomen. Taylor besluit haar plaats een tijdje in te nemen. Maar wat voor problemen had Candice? En hoe gaat Taylor die poppenkastshow volhouden?
NOTE: ja, dit is geïnspireerd op The Lying Game, maar ik wil er verder een hele eigen draai aan geven. En anders mag je dit als fanfic beschouwen. + ik ben nog niet zo zeker van de titel maar dat maakt nog even niet uit.

Hoofdstuk 1
Het sombere landschap van Wickenburg, Arizona flitst aan me voorbij. Droge, dorre vlaktes met hier en daar een cactus. Ik zit in de trein, op weg naar het vliegveld in Phoenix. Ik heb mijn geheime rekening geplunderd voor een enkel ticket naar Rhode Island, en ik kan nog steeds niet geloven dat ik dat gedaan heb. Maar de ontdekking van een paar maanden geleden, namelijk dat ik identieke tweelingzus heb, is waarschijnlijk het beste wat me ooit is overkomen. En het meest bizarre. Al zeventien jaar leef ik met het idee dat niemand me moet. Mijn stiefvader Art niet, mijn broer Danny niet, en al zeker mijn moeder niet. Mijn moeder, die ik al maanden niet aan kan kijken. Ik kon het niet opbrengen haar te vertellen dat ik haar geheim heb ontdekt. Voor je eigen dochter verzwijgen dat je niet de enige bent. Ik dacht vroeger stiekem wel eens dat ik misschien aan de verkeerde moeder was meegegeven na mijn geboorte. Op een dag zou mijn echte moeder me komen halen, een vrouw die in haar vrije tijd koekjes bakte en vrijwilligerswerk deed. Maar ze is nooit gekomen. En toen was daar Candice. Ik kreeg op Facebook een bericht dat mijn leven zou veranderen, althans, die in ieder geval de reden is dat ik op dit moment op weg ben naar de andere kant van de Verenigde Staten.

Gisteren was de maat vol. Art kwam voor de zoveelste keer dronken thuis, en gooide voor de zoveelste keer een fles bier naar mijn hoofd. De blauwe plekken van zijn vorige bui waren nog niet eens verdwenen. Ik ben naar mijn kamer gerend, heb een stoel onder de deurpost gezet, een vliegticket geboekt en de chat met Candice geopend.
Ik weet niet of dit heel slecht uitkomt, maar ik heb een vliegticket geboekt. Naar jou. Ik dacht, we hebben het er toch al zo vaak over gehad, waarom niet nu? Ik trek het hier niet meer. Bel me zodra je kan. Tot snel xxx

Maar ze heeft me nog steeds niet gebeld. Misschien was het een heel stom idee om dit zonder te overleggen te doen, maar Candice heeft me in de afgelopen maanden duidelijk gemaakt dat zij me ook heel graag wilde zien. Bovendien, zussen helpen elkaar in nood, toch? Het enige probleem is dat Candice’s ouders nog niet van mijn bestaan af weten. Of er in ieder geval nooit iets over gezegd hebben. Ik blaas mijn adem uit op de ruit van de trein, en schrijf er mijn naam in. Taylor. Langzaam schrijf ik erachter ‘Merton’. Candice’s achternaam. Waarom zij, en niet ik? Dan zou ik nu het leven hebben dat Candice heeft, overduidelijk perfect. Ik zucht, leg mijn hoofd tegen het raam en probeer te slapen.

Het vliegtuig is geland, dus snel zet ik mijn telefoon weer aan. Zes gemist oproepen. Snel bel ik terug. ‘Candice,’ begin ik, maar ze onderbreekt me. “Wat the hell, Taylor? Ik dacht dat we dit later pas zouden doen. Maakt ook niet uit. Ik sta buiten, dus schiet op.” Ik prop mijn mobiel tussen mijn schouder en oor zodat ik mijn sneue hoeveelheid bagage kan pakken. “Je had me niet op hoeven halen! Het is 45 kilometer. Dat had je niet hoeven doen.’ Candice zucht. ‘Had je die willen lopen dan?” En ze hangt op. Zo snel mogelijk ren ik naar de douane, die mijn zenuwen blijkbaar opmerkt. “Is alles oké, mevrouw?” vraagt hij argwanend. Ik knik snel en probeer rustig te ademen. Misschien was dit ook wel een heel stom idee. Misschien moet ik maar gewoon een motel zoeken en daar wat tijd doorbrengen. De douane geeft mijn paspoort terug, dus ik pak hem snel aan, hijs mijn tas omhoog en ren naar de uitgang.

Ik zie haar gelijk, leunend tegen een zwart glimmende BMW. Ik kan het niet helpen, meteen vraag ik me af of die van haar is. Wat maakt het uit? Ze zal hem wel verdient hebben. Zodra ze me ziet, komt ze overeind en loopt ze naar me toe. Met een brede lach geeft ze me een knuffel, en houdt me daarna iets van zich af zodat ze kan kijken. En ik doe hetzelfde. Het is bizar, alsof ik in een spiegel kijk. Alleen dan is mijn spiegelbeeld wel een meer glamorous versie van mijzelf. Ik ben me opeens heel erg bewust van mijn versleten blouse, afgetrapte gympies en slordig bij elkaar gebonden haar. Maar het lijkt Candice niet uit te maken. “Dit is zo vreemd, maar wel heel cool. Ik ben zo blij dat ik je eindelijk in het echt zie! Ik heb altijd al een zus willen hebben. Waar is je koffer?” Verbaasd hoor ik haar geratel aan. Ik dacht dat ze boos was. “Ik heb geen koffer. Ik heb niet echt veel spullen… die ik mee wilde nemen.” “Oh, geen probleem. Kom mee.” En ze sleurt me aan mijn arm mee naar de auto.

Candice zegt weinig terwijl we wegrijden. Ik probeer te beginnen. “Ehm, het spijt me echt. Ik wilde je niet in de problemen brengen. Maar Art-” Candice wuift met haar hand. “Nee, ik reageerde gewoon wat oververhit. Ik had je gewoon niet zo snel verwacht. Maar maakt niet uit, joh.” En weer is ze stil. Ze lijkt diep na te denken. “Waar denk je aan?” vraag ik dus maar.
Candice draait haar hoofd naar me toe en kijkt me strak aan. “Weet je, Taylor. Ik ben echt super blij dat je er bent, en dat ik je eindelijk in het echt zie. Maar er is vannacht iets… gebeurd. Iets persoonlijks. Ik heb eigenlijk de behoefte om er een tijdje uit te gaan.”
Ik slik. Ik durf niet te vragen wat er is gebeurd. “Dan ga ik toch met je mee?”
Candice legt haar hand op mijn arm. “Dat gaat niet. Ik moet iets van je vragen, en ik hoop echt dat je dit voor me wil doen. Ik kan niet zomaar weg, dan gaan mensen zich afvragen waarom, en ik heb geen zin… om dingen uit te moeten leggen.”
Ik begrijp het niet. “Ja?”
“Kun jij mijn plaats niet innemen? Het is maar voor een weekje. Ik ga gewoon even naar het vakantiehuis van mijn ouders.”
Met open mond staar ik haar aan. “Ik moet doen alsof ik jou ben? Hoe verwacht je dat dat me gaat lukken?”
Candice lacht. “Ach, zo moeilijk is dat niet. Een paar hakken en wat make-up, en you’re ready to go.”
“Dat bedoelde ik niet. Ik ken niemand –ik weet niet eens waar je woont.” Ik kan gewoon niet geloven dat ze dit van me vraagt. Candice lijkt het volkomen normaal te vinden.
“Er valt niet veel te weten. Mijn ouders werken altijd. Mijn vriendinnen heten Carol en Emma. Het navigatiesysteem weet verder alles. Kom op, Tay. Lijkt het je niet leuk, gewoon een weekje naar school, aan het zwembad hangen, lol maken… Niks bijzonders.”
Ik sla mijn ogen neer. Ik zou niets liever willen, en Candice heeft dat blijkbaar al door. En wat is een weekje nou? “Oké,” zeg ik voorzichtig.
Candice lacht. “Ik wist wel dat ik op je kon rekenen. Er is nu niemand thuis, dus ik ga nog wel even mee, ik moet toch mijn tas nog ophalen.”
Ze heeft haar tas al ingepakt? Ze was er dus al van uitgegaan dat ik ja zou zeggen. Ach, dat heb ik toch ook gedaan?
“Candice?” “Hmm?” “Over vannacht… is er iets dat ik moet weten? Ik bedoel, zodat ik deze week niet in de problemen kom?”
Candice schudt haar hoofd en lacht geruststellen naar me. “Nee, niemand weet iets. Maak je geen zorgen. Het zal als een vakantie worden.”
Ik leg mijn hoofd op de hoofdsteun en kan een glimlach niet onderdrukken. Ik zit in een zwarte, glimmende auto, en ben op weg naar een stad met de grootste villa’s van heel Rhode Island. Het zal als een vakantie worden.

Kort stukje maar. Kan iemand wat feedback geven? Is het goed/slecht/saai?

Hoofdstuk 2
Candice gooit haar sleutels op een wandtafeltje in de hal, en haar hakken weerklinken hard op de marmeren vloer. Ik kan het niet helpen, mijn mond valt open. Ik had op skype al niet kunnen geloven dat Candice zo’n prachtige kamer had, maar dit hele huis is een droom. Zo’n huis waar je normaal bij wegkwijlt wanneer je MTV Cribs kijkt. Maar het lijkt Candice niet veel te doen: ze is hier immers opgegroeid. Ik had er ook kunnen opgroeien. “Candice?”
Ze kijkt verstoord op van het zoeken naar iets dat blijkbaar heel belangrijk is. “Ja?”
Ik ga voorzichtig op de bank zitten. “Hebben je ouders… adoptieouders nooit verteld waarom je voor adoptie bent afgestaan?” Candice snuift. “Nee, ze hebben er nooit veel over losgelaten. Hoezo? Wil je horen dat je moeder jouw liever wilde dan mij? Dat jij de leukere baby was?” Geschrokken zeg ik: “Nee, nee, natuurlijk niet! Je beseft toch wel dat jij degene bent die hier geluk heeft gehad?” Candice blik wordt ijskoud. “Taylor, iedereen zou bij zijn eigen moeder moeten opgroeien. Iedereen. Hebbes!” Ze trekt een mobiele oplader uit een la. Ik buig mijn hoofd. Iedereen kan een kind krijgen, maar moeder zijn, is iets anders. Ik zou willen dat ze dat begreep.

Ik sta in de deuropening van de enorme villa die ik voor een week mijn huis mag noemen, en ik kijk hoe Candice in een taxi stapt. Voordat ze gaat zitten, werpt ze me een kushandje toe. De deuren slaat dicht en ze verdwijnt. Zonder te weten waarom, blijf ik nog een tijdje in de deuropening staan. Voor me ligt een haven, vol met grote jachten. Bejaarde stellen lopen gearmd over de boulevard, en ik hoor ze het bijna zeggen: “Deze, Roderick. Deze wil ik.” “Maar lieverd, deze is niet te koop. Ik kan iedere jacht voor je kopen die je wilt.” “Maar ik wil deze!”
Ik zucht, loop de hal in en sla de deur achter me dicht. Candice vertelde dat haar ouders op zondag altijd gaan eten bij de Harbour Club, en dus niet voor 11 uur thuis zullen zijn. Tijd genoeg om wat onderzoek te doen in het leven van Candice. Ze zei dat alles wat ik moest weten, op haar iPad stond. Dus eerst daar maar eens naar op zoek.

Ik ben wel benieuwd naar meer!