London calling

Ik wil graag weten wat jullie er van vinden! :slightly_smiling_face:

---------------
Ze wierp geen blik meer over haar schouder. Met een jadegroene jas aan en een zonnebril met gravering op liep ze zelfverzekerd door de gate. Haar hakken tikten op de vloer terwijl ze probeerde zo goed als het kon haar koffer mee te krijgen. De koffer had wieltjes, maar eentje er van was vastgeroest. Waarschijnlijk te lang roerloos op zolder gestaan. Haar vliegticket klemde ze stevig in haar linker hand, terwijl ze tegelijkertijd probeerde de juiste poort te vinden. Zenuwen gierden door haar aderen terwijl ze zich realiseerde dat dit haar eerste vlucht zou worden. Toen ze twee weken geleden achttien jaar werd, voelde ze een vernieuwde energie door haar lijf gaan. Ze ervoer de vrijheid die ze altijd al wilde hebben, ook al woonde ze nog bij haar ouders. Haar school zou even moeten wachten op haar, ze ging eerst de wereld ontdekken op haar eigen manier.

Ongeïnteresseerd ontving de man bij de desk haar. Terwijl de man wachtte op haar paspoort en vervoersbewijs dwaalden de man zijn ogen af naar links. Zenuwachtig als ze al was, ging haar hart nog sneller bonken. Terwijl ze vertwijfeld richting de drukte keek, voelde ze ineens in haar hand haar vliegticket weer. Snel draaide ze zich weer om naar de man aan de desk en gaf hem haar vliegticket, terwijl ze haar portemonnee opende om haar paspoort er uit te halen. Met een tik belandde haar vliegticket op de balie van de man, die de bewijzen goedkeurend in ontvangst nam. Hij tikte wat op zijn computer, printte een bewijs uit en verwees haar door naar de volgende gate. ‘Hij vertrekt over een kwartier, dus als u snel uw bagage af geeft, kunt u nog mee’. Dit liet ze haar niet twee keer zeggen, en snel draaide ze zich om. Al sjorrend aan haar koffer lukte het haar om het onding op de bewegende band te leggen. ‘Mevrouw, u moet uw koffer nog labelen’. De jongen met het petje keek haar vragend aan terwijl ze, geschrokken van zijn opmerking, net omhoog kwam. ‘O, dat wist ik niet. Waar kan ik dat laten doen?’ De jongen keek haar schuin aan met een verbaasde blik in zijn ogen. ‘Dit is uw eerste vlucht, niet waar?’ Ze bloosde en wendde haar hoofd af. ‘Geen zorgen, alles komt goed. Je moet je spullen brengen naar die balie daar’ hij wees richting een knalblauwe balie met de letters KLM erop, ‘zij zullen de rest voor je doen. Succes.’ De jongen keek met zijn groene ogen nog een keer over zijn schouders, waarna hij in de richting liep van een treintje met houten wagons, die koffer vervoerde over het vliegveld heen. ‘Bedankt’ mompelde ze terwijl ze haar jas recht trok. Dit gaat echt fout, dit had ik nooit moeten doen! Oké, rustig Noémi, vooral blijven ademen. Wat je gaat doen is enorm dapper, en het is iets wat je al heel lang wilt! Gewoon naar de balie lopen, en dan richting de gate van je vliegtuig en je bent er voor dat je het weet.

Met alleen haar handtas liep ze even later richting de gate. Ze kon nu niet meer terug, alles is al geregeld. Waarom zou ze nog terug willen? Londen, de stad waar ik heen wil! De stad van zaken en geld, het thuis van mode en muziek. Omdat ze in haar laatste schooljaar zat had ze zin in verandering. Alles kabbelde zo voort. Niks spannends gebeurde, niets schokkends. Gewoon, saai, Noémi. Ze wilde eens wat meemaken, een keer iets doen wat ze eigenlijk niet durfde. Toen ze de site zag met de goedkope vliegtickets maakte haar hart een sprongetje. Hoewel ze allang moest gaan slapen, omdat ze de volgende morgen vroeg school had, had ze verwonderd op allerlei vliegmaatschappijsites lopen surfen. Milaan, zeventig euro! Nee joh, Milaan is te ver… Berlijn dan? Dat kan ook met de trein, ik wil vliegen. Na wat zoekwerk kwam ze uiteindelijk op een andere site terecht, die haar meenam naar de wereld van de hedendaagse backpacker. Een banner met een vrolijke groene kleur straalde in haar ogen, en de foto’s van Australië en Frankrijk waren onmisbaar. Steeds enthousiaster werd ze toen ze pagina na pagina door alle fotoalbums heen scrolde, verslagen lezen over plaatsen waar ze nog nooit van had gehoord. Dit wilde zij ook! Nog een pagina verder… Hé, de Saint Paul Cathedral… Dat herkende ze, daar over had ze een documentaire gezien terwijl ze hard liep in de sportschool… Is dat in Londen? Ja! O, zo mooi!
In de documentaire namen ze haar mee langs de mooiste plekjes van Londen. Het was alsof Noémi zelf langs de beroemde rivier de Thames had gelopen met in haar handen een grande cappuccino met vanille van de Starbucks. De documentaire had haar zo aangesproken, dat ze meteen die avond had gekeken op verschillende websites van luchtvaartmaatschappijen. Het ene na het andere ticket werd haar aangeboden, de ene nog goedkoper dan de ander. Ze voelde in haar hart dat ze toe was aan avontuur, en ze had dan ook niet gewacht met boeken. Na een aantal minuten had ze al het perfecte hostel gevonden. Centraal gelegen in Londen, niet ver weg van een station, en niet al te duur. Het vliegticket had haar ook niet al te veel gekost. Met haar weekendbaan had ze net genoeg geld kunnen sparen om een nieuwe laptop te kunnen kopen voor haar studie van volgend jaar. Maar de behoefte aan een tussentijdse verandering had haar toch gedwongen om deze stap te nemen.

En nu liep ze dus over Schiphol, op weg naar haar eigen avontuur, naar haar Londen. Ze zal in Londen alle mooie plekjes zien, alle bezienswaardigheden zal ze langs gaan. Ze voelde dat het geweldig zou worden! Nu alleen nog er heen vliegen.

Leuk geschreven!
Het is alleen wel een redelijk grote lap tekst in één keer.
Misschien moet je iets kortere stukjes schrijven.
Maar ik vind het erg leuk!
Snel verder!

Of alinea’s natuurlijk! Mooi! Verder!

leuk verder