Living on university

Hallo iedereen,
Ik ben nu ook begonnen met een verhaal, en het leek me leuk om het met jullie te delen!
Het gaat over een meisje (de ik-persoon) die verhuist naar Engeland om daar te studeren, daar leert ze nieuwe vrienden en vriendinnen kennen. Het is niet zozeer een One Direction fan fictie, zie het maar zo dat ik gewoon hun namen gebruikt heb (aa’)
Ik hoop dat jullie het leuk vinden, ik zal zo het begin posten!

Ik liep de trap af met al mijn spullen en trok mijn schoenen aan in de gang. Ik strikte mijn veters en bedacht dat het wel heel stil was in de woonkamer. Toen ik mijn schoenen had aangetrokken, liep ik de kamer binnen. ‘GEFELICITEERD!’ Riepen mijn ouders en mijn broertje in koor. Ik zag mijn moeder een traantje wegpinken. Vandaag was ik 18 geworden en ik zou het huis uitgaan. Nou, eigenlijk niet het huis uitgaan. Ik zou verhuizen naar Groot-Brittannië en daar in een studentenhuis gaan wonen. Ik zou daar een studie gaan met creativiteit en muziek. Mijn hobby’s. Het was mijn droom om daarvan mijn werk te maken.
Het was nu 9 uur ’s ochtends. Mijn vliegtuig zou om 2 uur vertrekken. Mijn moeder liep naar me toe en omhelsde me. ‘Hier, voor je verjaardag.’ Zei ze tegen me terwijl ze een klein doosje in mijn handen duwde. ‘En dit is van ons.’ Zei mijn vader toen hij naar me toe liep en een ingepakt pakketje gaf. ‘Maar wel pas openmaken als je aangekomen bent!’ Riep mijn broertje lachend. ‘Bedankt.’ Zei ik lachend. Het leek me heel leuk om naar Groot-Brittannië te gaan maar het zal toch wel anders zijn, zo zonder mijn ouders en mijn broertje. ‘Ik moet nu echt gaan.’ Zei ik. Mijn moeder, mijn vader en mijn broertje liepen naar me toe voor een grote groepsknuffel. ‘Oh nee, niet een groepsknuffel.’ Plaagde ik ze. Ik omhelsde ze alle drie en pakte toen mijn tassen op. Ik deed de deur achter me dicht. Mijn avontuur zou nu pas beginnen. Ik liep naar het treinstation toe en was blij dat ik mijn kaartje gister al gekocht had. Er stond een lange rij voor de automaat en aan het geluid te horen, kwam de trein er ook al zo aan. Snel liep ik het perron op en stapte de trein in toen die voor me stilstond. Ik zocht een rustig plaatsje op. Ik zou één keer over moeten stappen, bij Amersfoort.

Ik ging zitten, zetten mijn tassen bij me neer en pakte mijn IPod. Nu had ik tenminste muziek. Zachtjes zong ik mee met de muziek. Met muziek ging de tijd altijd snel voorbij, daarom hield ik er ook zo van. Ik klopte even op de tas van mijn gitaar. Ik wist niet waarom, maar het was een gewoonte van me om dat te doen. ‘Station Amersfoort.’ Werd er omgeroepen. Ik pakte mijn hele boeltje weer op en stapte de trein uit. Eerst wist ik niet waar ik heen moest, maar toen zag ik de bordjes staan. Ik wist dat ik naar perron 1b moest. Ik ging de trap op en toen weer af. Ik moest opschieten want mijn trein stond er al. Met een versnelde looppas liep ik op het laatste moment de trein in. Gelukkig ik had het gehaald.
Deze trein was drukker dan de vorige en het kostte me ook meer moeite om een leeg zitje te vinden. Toen ik er uiteindelijk een had gevonden moest ik mijn kaartje pakken. De conducteur kwam langs. ‘Een enkeltje?’ Vroeg hij verbaasd. ‘Eh, ja.’ Antwoordde ik met een glimlach. Hij knipte mijn kaartje en liep toen weer verder. Ik vond het altijd zo onnodig dat ze een praatje met me maakte. Ik kon er prima zonder mee leven. Ik had mijn muziek, ik had een tijdschrift, alleen het kopje thee ontbrak. Na nog een uur in de trein gezeten te hebben, kwam ik eindelijk aan op Schiphol. Op mijn horloge zag ik dat het al 12 uur was. Ik checkte in en wachtte tot ik het vliegtuig in kon. Na nog meer wachten zou ik eindelijk vertrekken. Ik had eigenlijk best wel wat kriebels in mijn buik. Ik was wel eerder op vakantie geweest met vrienden en zonder mijn ouders, maar dit was toch anders. Nu zou ik er alleen voor staan en ik zou niemand kennen. Gelukkig zat ik maar drie kwartier in het vliegtuig en kon ik daarna naar mijn nieuwe huis.

Mijn oren gingen dicht toen we landden. Vol bewondering keek ik rond. Ik was nog maar een keer eerder in Engeland geweest, maar dat was inmiddels al zes jaar geleden. Ik wachtte tot ik al mijn spullen had en liep toen naar de bussen toe. Welke bus moest ik ook alweer nemen? Ik keek om me heen en zag allemaal mensen door elkaar heen lopen. Heel veel mensen. Ik had het nadeel dat ik niet zo groot was, dus ik kon het niet gemakkelijk zien. Uiteindelijk zag ik de juiste bus staan. Hij zou me brengen naar een klein plaatsje in de buurt van Londen, waar een grote universiteit stond.
Na een half uurtje in de bus gezeten te hebben, zag ik de contouren van een groot gebouw opduiken. Bij de halte stapte ik uit en samen met mijn koffers ging ik me melden. ‘Hello. You’re the new student?’ Vroeg de vrouw achter de balie. Het was wel even een hele omschakeling, nu moest ik Engels praten. ‘Ja, dat klopt. Waar is mijn kamer?’ Vroeg ik in het Engels. Het was op school een van mijn beste vakken geweest en nu kon ik dat mooi in de praktijk brengen. ‘Je zit in dit gebouw met een paar anderen.’ Zei ze terwijl ze me aanwees waar ik heen zou moeten lopen. De derde etage.
Ik was altijd erg sportief geweest en ik wilde eigenlijk best graag de trap nemen. Mijn tassen vertelden me dat het geen goed plan was. Ik stapte de lift in en met een paar tellen was ik op de juiste hoogte. Ik had een sleutel mee gekregen en ging de juiste ruimte binnen. Er was een kleine keuken en een kleine woonkamer die onder het stof leek te zitten. Of alles was gewoon versleten. Ik keek om me heen en het leek al bewoond. Er stonden wat vieze borden op het aanrecht en er lagen wat spullen verspreid over de grond. Ik hoorde niemand. Ik was alleen.
Ik liep een kamer in en liep er daarna direct weer uit toen ik zag dat het niet mijn kamer was. Er lagen overal spullen op de grond, je zag haast de grond niet meer. Ik liep naar de kamer ernaast. Dit moest mijn kamer zijn, want er lagen helemaal geen spullen. Ik begon langzaam met het uitpakken van mijn spullen. Voorzichtig haalde ik mijn kostbaarheden uit mijn tassen en zette ze op mijn bureau neer. Mijn kleding legde ik in de kast. Ik had een mooi plekje voor mijn gitaar gevonden en net een poster opgehangen toen ik een deur hoorde.
Mijn huisgenoot was er waarschijnlijk. Ik besloot niet direct te kijken maar gewoon verder te gaan met uitpakken. Ze zou vanzelf wel naar me toekomen. Hoewel, ze was wel erg slordig, dus misschien ook niet. Mijn schetsboek legde ik ook op mijn bureau neer. Ik keek in het doosje van de houtskool en vloekte in mezelf toen ik zag dat ze allemaal gebroken waren. Ik kon ze nu nog wel gebruiken, maar niet zo lang meer. Ik zou ze dus hier ergens moeten komen. ‘Hé, nieuwe huisgenoot?!’ Hoorde ik een jongens stem ineens door het huis schreeuwen. Ik nam aan dat hij mij bedoelde. Ik liep de woonkamer binnen en plofte op de bank neer.
‘Bedoel je mij?’ Vroeg ik lachend.
‘Ja, jij ja.’ Zei hij.
‘Ben jij mijn kamergenoot?’ Vroeg ik verbaasd. Ik had een meisje verwacht, geen jongen.
‘Ja, ik denk van wel. De rest van je leven hier, moet je met mij doen.’ Zei hij plagend. ‘Oh oke, dan moet dat dan maar.’ Plaagde ik hem terug. Hij kwam naast me op de bank zitten. ‘Ik ben Louis.’ Zei hij terwijl hij zijn hand uitstak. Wat beleefd. ‘Ik ben Krista.’ Zei ik en ik schudde zijn hand.
‘Klopt het dat je uit Nederland komt?’ Vroeg hij met een schattige glimlach.
‘Ja, dat klopt.’ Antwoordde ik. Ik bestudeerde mijn nagels. ‘Vind je het niet lastig, om zover van huis te zijn?’ Vroeg hij verbaasd.
‘Ja, ik weet niet. Ik zal eraan moeten wennen.’ Zei ik schouderophalend.
‘Waar kom jij vandaan dan?’ Vroeg ik geïnteresseerd. ‘Doncaster.’ Zei hij vrolijk. Dit zou ik moeten opzoeken op een kaart. Ik wist niet waar het lag, in ieder geval niet zo dichtbij. Ik was eigenlijk best wel moe van de reis. Ik was er immers vroeg uit gegaan vanochtend.
‘Oh oke, waarneer beginnen de lessen eigenlijk?’ Vroeg ik. Ik had wel veel vragen bedacht ik me.
‘Morgen hebben we een kennismakingsdag.’ Zei hij kort. ‘Wil je trouwens wat eten?’ Vroeg hij.
‘Nee bedankt, ik ga zo nog wat opruimen en dan daarna even op bed liggen. Ik ben nogal moe.’ Zei ik terwijl ik al op wilde staan. ‘Je vind het toch niet erg als er straks wat vrienden van me komen?’ Vroeg hij ernstig.
‘Zolang ze me niet storen, dan niet.’ Zei ik met een glimlach. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Hij zag er eigenlijk best wel goed uit. Hij had bruin haar en blauwe ogen, dat zag je niet zo vaak. Ik besloot me verder niet met hem te bemoeien en liep naar mijn kamer. Ik ging niet eerst de boel opruimen. Ik gooide mijn tassen op de grond en liet me op het bed vallen. Ik sloot mijn ogen en voor ik het wist lag ik te slapen.

Oh okee,
ik dacht dat de enters er wel automatisch bij zaten omdat het in word wel zo was.
Ik zal er even wat meer enters tussen zetten, en de volgende keer niet teveel achter elkaar posten. Maar dit was nog niet alles wat ik al had hoor (aa’)

Ben benieuwd.

me too

aaah het is leuk! ben benieuwd naar de rest! maar is het niet handiger om het op een tumblr te posten ofzeau?

Ik denk dat ik het voorlopig hier blijf posten, en als ik misschien ook andere verhalen maak, dat ik er dan een tumblr voor maak ofzo. Ik ben in ieder geval blij dat het jullie leuk lijkt!

Ik droomde over mijn nieuwe huis. Dat Louis me negeerde en ik helemaal geen vrienden kreeg. Iedereen ging me uit de weg en ze keken me aan met blikken alsof ze me hier niet wilden. Ik vluchtte weg het bos in en raakte verdwaald. Ik struikelde over een takje en met een schok werd ik wakker.
Ik hoopte niet dat die droom uit zou komen. Ik hoorde wat gelach uit de woonkamer komen en ik had eigenlijk best wel trek gekregen. Het was nu 7 uur. Ik had het avondeten gemist. Ik liep naar de keuken om even een eitje te bakken voor mezelf. Als er tenminste eieren waren. Ik zocht in de koelkast naar eieren maar ik kon er geen vinden.
‘Er ligt nog een pizza, die kan je wel in de oven doen.’ Hoorde ik Louis vanaf de bank zeggen. ‘Oke.’ Zei ik kort en ik zocht naar de pizza. Na een paar tellen had ik hem gevonden en ik stopte hem in de oven.
Ik zag Louis met zijn vrienden zitten. Een van hen had zwart haar en de andere blond haar. Ik moest twintig minuten wachten voordat de pizza klaar was. Ik pakte mijn schetsboek en begon het landschap af te maken, waarmee ik een week eerder al begonnen was. Nu had ik er tenminste tijd voor. Ik zag de jongen met het blonde haar op een gegeven moment even omkijken, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Ik was bezig met het tekenen van de perfecte boom.
De laatste tijd had ik een obsessie voor bomen ontwikkeld. Als ik een mooie tegenkwam wilde ik het perse onthouden zodat ik die later na kon tekenen. Ik hoorde het belletje van de pizza en pakte een bord uit een kastje. Ik ging weer zitten aan de tafel en deed mijn schetsboek dicht. Ik begon aan de pizza en snel had ik hem al op. Ik had meer trek gehad dan ik dacht. Ik pakte een glas cola en hoorde de jongens lachen om allemaal vage grapjes. Ik klapte in mijn handen toen ik de perfecte boom had getekend met een mooi landschap erom heen. Ik zag de jongens alle drie verbaasd omkijken. ‘Hi.’ Zei ik blozend. ‘Hi.’ Zeiden de vrienden van Louis in koor.

Ik heb het gelezen, leuk verhaal! Ga snel verder! :grinning:

Het verhaal is wel leuk, maar let erop dat je niet te kinderachtig gaat schrijven voor een achttienjarige. Ik wil niet suggereren dat die allemaal volwassen en perfect zijn, maar je snapt vast wel wat ik bedoel, toch?

leukk geschreven! ben benieuwd (:

@Anapoda
jaa ik snap het, ik zal proberen erop te letten! Je kan het ook opvatten dat die persoon gewoon zo is, maar ik zal erop letten!

@iedereen
bedankt voor de leuke reacties allemaal!

Dat snap ik, maar gezien jouw leeftijd en die van de hoofdpersoon wilde ik je daar alvast voor waarschuwen :wink:
Ik ken overigens maar weinig 18-jarigen die zich niet aan een kudde (knappe) jongens voorstellen als ze daarmee op een kamer wonen. Tenzij ze heel erg verlegen zijn natuurlijk, maar dat maak ik tot zover nog niet op uit je hoofdpersoon.
Maargoed, ik ben benieuwd waar je verhaal heen gaat :slightly_smiling_face:

Ik post het verhaal verder op een andere site,
hier kunnen jullie hem lezen:
http://www.onedirection.f…g-on-university-vt56.html